Het laatste licht van Jen Minkman heeft een nieuwe editie, en wat voor een! Een prachtige hardcover met een kort verhaal aan het einde. Zo kun je zelf kiezen tussen een open en gesloten einde. Is Het laatste licht met de witchy vibes van de cover en flaptekst geschikt voor #horrortober?
Waar gaat Het Laatste Licht over?
Als Moira haar zus en broer helpt bij een Wicca-ritueel tijdens Halloween, verwacht ze niet dat hun bezwering ook echt zal werken. Ze komen in een mysterieus landschap terecht dat mijlenver weg lijkt van de steencirkel Meini Hirion in Wales waar ze met hun ritueel zijn begonnen. Natuurlijk moet het wel een illusie zijn… maar de knappe, donkerharige jongen die Moira tijdens haar trance ontmoet kan ze niet zomaar als droom wegwuiven.
Mocht je een onprettige of zelfs toxic relatie hebben meegemaakt, kan dit verhaal je aangrijpen. Zelf herkende ik af en toe dingen waar ik rillingen van kreeg, maar het wordt nooit echt naar. Over herkenbaarheid voor mensen met ADHD kan ik zelf niets zeggen.
Minder kritiek, meer beter
Kleine disclaimer: ik ben fan van Jen Minkman. Koning van het Sintelwoud, Mijn Hart van IJs, Vuurvlieg en Het Licht van Lorelei heb ik met plezier verslonden. Het laatste licht heb ik dus met vooroordelen gelezen. Ik probeer objectief te zijn, bare with me.
De kritiek die ik meestal geef op boeken van deze auteur, is dat de romantische liefde te veel op de voorgrond ligt en dat de meer spirituele elementen niet mijn ding zijn. Dat viel me heel erg mee in Het laatste licht. Er zitten precies genoeg sprookjesachtige en magische elementen in. Moira is een nuchter hoofdpersonage, dus die helpt mensen zoals ik door het spiritualisme heen. Kortom: een fantastische combinatie van fantasy, hekserij en realiteit.
Weer een voorspelbaar einde?
Andere kritiek die ik wel vaker geef, is dat de sprookjesachtige verhalen van Jen Minkman een voorspelbaar einde hebben. Een happy end is eigenlijk altijd een must bij sprookjes, dus natuurlijk zie je dat aankomen. Nu is het lastig om het einde van Het laatste licht te bespreken. Het heeft namelijk drie soorten eindes. Er is een einde van het avontuur, een epiloog en het korte verhaal die allemaal een ander ‘licht schijnen’ (see what I did there?).
Het einde van het avontuur vond ik hartverscheurend, origineel en verrassend. Wat mij betreft, had het verhaal van Moira’s knappe, donkerharige jongen daar mogen eindigen. Aan de andere kant: de epiloog is lief en hartverwarmend. Stiekem best leuk om te lezen, zelfs als je niet van romantiek houdt. Maar wel voorspelbaar. De witchy-vibes van het korte verhaal zorgden voor een nóg beter einde. Dat is zeker een aanrader.
De enige echte kritiek is dat iedereen aan het einde een partner heeft. Alsof het geen écht gelukkig einde is als iemand ‘alleen achterblijft’. Complimenten voor de diversiteit trouwens, in deze relaties en andere aspecten.
Het Laatste Licht is perfect voor september
Tip: pas op met welke verwachtingen je Het laatste licht leest. Ik dacht dat de Wicca-rituelen perfect bij het oktober-seizoen zou passen. Dat was zeker zo, maar die sfeer neemt helaas na de eerste paar hoofdstukken af. Die zaten wél bomvol van het sfeervolle Wales en Wicca-scènes. Het Laatste Licht zou ik dus niet voor #horrortober uitzoeken. Het is eigenlijk de perfecte overgang tussen De Woestijndief en De Meesterdief die ik hiervoor las, en het Halloween-seizoen. Meer zal ik niet spoilen…
Het Laatste Licht
Spooky, maar warm
Goed
- Sfeervol
- Leest prettig
- Diversiteit
- Meerdere eindes
- Fantasierijk
Niet zo
- Niet oktober-proof
- Romantisch einde
