Koning van het Sintelwoud begint met kou en sneeuw en verandert langzaam in het begin van de lente. Iets waar we met alle regen en grauwheid nu alleen maar van kunnen dromen… Het verhaal komt sprookjesachtig over met een prettige Russische sfeer die in alles te proeven is. Zeker als je een snelle start wil maken met je leesdoel voor dit jaar, is Koning van het Sintelwoud ideaal!

Waar gaat Koning van het Sintelwoud over?

De tweelingzussen Vasilisa en Morana wonen diep in het bos vlak bij de rand van het mysterieuze Sintelwoud. Morana is voorbestemd om op haar zeventiende verjaardag te trouwen met de koning van het Sintelwoud. Vasilisa is bang voor dat moment, omdat ze dan haar zus voor altijd kwijt zal raken. Op de dag van het festival van Zwartzon wordt Vasilisa echter door magie het Sintelwoud ingelokt en ontspint zich een heel ander verhaal dan waar ze altijd in geloofd heeft. Want soms is de weg van de legende die jou verteld is niet het pad dat je moet volgen…

Wat had ik verwacht voordat ik begon te lezen?

Ik had vooral gehoopt dat het een verhaal over de liefde tussen twee zussen zou zijn. Dat is in het begin zeker sterk aanwezig, maar zodra Vassilisa het bos in gaat, verdwijnt dat steeds verder naar de achtergrond. Daarvoor in de plaats komt een element van romantische liefde, dat niet echt mijn ding was.

Daarnaast had ik verwacht dat Koning van het Sintelwoud een vorm van religie zou bevatten die sterk verweven is in het verhaal, of tenminste een duidelijk onderscheidbare cultuur. En dat en visioenen, dromen, reïncarnatie en/of profeties in zouden zitten. Dat ben ik vanuit andere boeken van Jen Minkman namelijk gewend geraakt (Het licht van Lorelei, Mijn hart van ijs, Vuurvlieg). Wat er tot mijn verrassing ook weer in zit, net zoals in Mijn hart van ijs, is de liefde tussen een (oer)oud persoon en een tiener. Daar was ik eerder al niet zo’n fan van, al hoewel er argumenten zijn om het goed te praten (maar spoilers). Het had voor mijn in Koning van het Sintelwoud ook niet gehoeven.

Koning van het Sintelwoud is écht een sprookje

Bovengenoemde elementen passen perfect in een verhaal dat echt als een sprookje leest. Dat geldt zeker voor Koning van het Sintelwoud. Aan de ene kant is dat aandoenlijk en magisch, maar aan de andere kant is het voor mij te overbodig ingewikkeld en absurd. Ronja en Laume hadden er bijvoorbeeld niet echt in gehoeven. Daarmee haal je onder andere het element van pratende dieren al uit het verhaal, maar ik snap dat dat bij een sprookje past.

Over Ronja en Laume gesproken: Koning van het Sintelwoud zit bomvol Russische sfeer, Russische termen en sfeervolle namen én bijnamen. In combinatie met een flinke hand vol aan (bij)personages, was het soms lastig bij te houden wie wie nou is. Vandaar ook dat ik hierboven beschrijf dat minder personages misschien beter was geweest. Dan krijgen andere verhaallijnen meteen meer de ruimte in dit korte boek. Voor een boek dat ‘Koning van het Sintelwoud’ heet, speelde dat personage namelijk best een kleine rol. Ik had graag veel meer de diepte in gedoken en een wat trager tempo aangehouden zodat je alle informatie rustig kunt verwerken.

Drie redenen om Koning van het Sintelwoud te lezen

Na ieder boek worstel ik weer met mijn verwarrende gevoelens voor de schrijfstijl van Jen Minkman. Haar verhalen lezen heerlijk weg, er zitten altijd interessante personages in en de onderwerpen die ze uitkiest, zitten precies in mijn straatje. Maar, naast die drie redenen om fan te zijn van Jen Minkman, zijn er ook altijd dingen waar ik met mijn persoonlijke smaak tegenaan loop. Haar voorliefde voor visioenen, dromen, profeties, het lot, reïncarnatie, etc. deel ik niet. Daarom kan ik lastig in sommige concepten meegaan en dat is jammer. Daarnaast vond ik voor Koning in het Sintelwoud specifiek dat het plot overbodig ingewikkeld is voor hoeveel ‘screentime’ alles krijgt. En ik had de eerste plotwending al zien aankomen. Kortom: ik zit wéér in de knoop met mezelf. Ik vond Koning van het Sintelwoud leuk om te lezen, maar ik ben er helaas niet dolenthousiast over.