En dan is het na tien weken ineens klaar: seizoen vier van The Handmaid’s Tale. Aflevering na aflevering werden we weer meegetrokken in het dystopische Gilead en, het belangrijkste, de vlucht van June uit Gilead. Was het seizoen even goed als de eerste drie?
Het plot
Eerder schreef Geekish al een recensie over The Handmaid’s Tale en de vorige drie seizoenen. In het kort gaat The Handmaid’s Tale over een dystopische wereld, waarin een deel van Amerika is overgenomen door een groep extreem conservatieve leiders. Door de gezondheids- en klimaatcrisis is er een pandemie van onvruchtbaarheid ontstaan en zijn baby’s, en vrouwen die baby’s kunnen krijgen, kostbaar.
Bij een staatsgreep worden alle vruchtbare, en ook niet vruchtbare, vrouwen ontvoerd naar Gilead. De vruchtbare vrouwen moeten als ‘handmaids’ (dienstmeisjes) leven in het huis van een rijk, maar onvruchtbaar, stel. Huishoudelijke taken horen alleen niet bij haar takenpakket, elke maand een ‘vruchtbaarheidsceremonie’ hebben met de commander (het ‘hoofd’ van het huis) wel. Het enige doel wat de handmaid’s hebben in Gilead is om kinderen te baren voor degene die onvruchtbaar zijn. Willen ze dit niet of luisteren ze niet? Dan riskeren ze hun eigen veiligheid en leven. Ontsnappen is onmogelijk, tot na zeven jaar hoofdpersonage June een uitweg vindt.
Seizoen vier
Seizoen drie eindigde met een cliffhanger. Het lukte June om de 86 kinderen uit Gilead in een vliegtuig te krijgen, maar daarvoor moest ze haar eigen kans om de ontsnappen opgeven. Samen met andere handmaids moest ze vluchten voor haar leven en in de eerste paar afleveringen van seizoen vier gaat het vooral om dat vluchten en onderduiken. Totdat er iets mis gaat en June, samen met de andere handmaids, gevangen wordt genomen en opnieuw een toekomst tegemoet gaat als een handmaid. Maar June laat dat niet gebeuren, neemt een groot risico en weet samen met Janine te ontsnappen. Het leven buiten Gilead lijkt alleen niet zo rooskleurig als gedacht.. Waar is Mayday? En hoe komt ze in Canada?
Even inkomen
De eerste paar afleveringen gaven een suggestie dat The Handmaid’s Tale haar kwaliteit een beetje had verloren. Het leek er namelijk sterk op dat June weer terug zou keren naar Gilead en dat alles opnieuw zou gaan gebeuren. Maar gelukkig besloten de makers dit niet te laten gebeuren. Als June voor de tweede keer weet te ontsnappen, komt ze na een bombardement van Gilead op Amerika, Moira en het Canadese reddingsteam tegen. Moira was June’s beste vriendin al voor Gilead en het lukte haar een aantal jaar geleden om te ontsnappen naar Canada.
Door deze plottwist lijkt June’s veiligheid bestempeld en mag ze mee naar Canada. Vanaf dat moment werd het vierde seizoen pas écht pakkend, omdat het een geheel nieuw verhaallijn oppakt. Het gaat over traumaverwerking, over hoe het is om na zeven jaar gevangenschap terug te keren naar een normaal leven (én naar je man) en over hoe Serena Joy en Fred Waterford hun gevangenschap in Canada doorbrachten.
Belangrijk bericht
In seizoen vier draait het grotendeels om June en hoe zij omgaat met alles wat er is gebeurd in Gilead. Trauma uit zich op verschillende manieren en dat laat de serie heel mooi zien. June is vooral kwaad en wil wraak voor wat haar is aangedaan, terwijl Moira door wil gaan met haar leven en zich wil focussen op reddingsacties. Emily, een andere voormalige handmaid, daarentegen is vooral kwetsbaar en verdrietig en probeert zich vast te houden aan de oude dingen uit haar leven, zoals haar zoontje.
Trauma is niet makkelijk om te laten zien in series, want het is een complex iets. Maar het is duidelijk terug te zien dat de makers, en de acteurs, zich erin hebben verdiept en dat is erg waardevol. Een goede representatie van de verschillende manieren hoe een trauma zich kan uiten is belangrijk, omdat niet iedereen in de samenleving weet dat het kleinste dingetje al een trigger kan zijn voor iemand. Zo raakt June in een flashback als ze voor de trap van haar nieuwe huis staat in Canada, omdat de trap haar doet herinneren aan de trap in het huis van Fred en Serena.
Geen light-watch
Net zoals de eerdere seizoenen, is ook seizoen vier niet makkelijk om te kijken. Niet omdat het niet goed is, maar juist omdat het zo realistisch gespeeld wordt en het onderwerpen zijn die je niet koud laten. Je voelt hoe moeilijk het is voor June om terug te keren naar een normale wereld met haar man die na zeven jaar niet meer voelt als haar man. Hij begrijpt niet waar June doorheen is gegaan en hoewel ze het allebei proberen, is terugkeren naar normaal en naar hun huwelijk zoals het was, onmogelijk. Dat innerlijke gevecht laat de serie zo realistisch zien dat het je als kijker elke keer weer raakt.
En dan natuurlijk het einde. The Handmaid’s Tale staat bekend om de lugubere scènes die ze in de serie verwerken, maar de laatste twintig minuten van aflevering tien staat wel bovenaan in de top drie van meest lugubere momenten. Toch weet de serie er geen horror moordscène van te maken, maar komt wederom de traumaverwerking erin terug en vooral ook de wraak en de waarom June het doet. Ze weten er een twist aan te geven dat je toch blijft kijken en zelfs begrip hebt voor de acties van June, ook al is het erg luguber wat er gebeurt.
Kwaliteit
Op de kwaliteit van The Handmaid’s Tale is niets aan te merken, want wie de serie kijkt weet dat er aan elk detail wordt gedacht. De lichtinvallen zijn schitterend, over elke scène is duidelijk nagedacht en de acteurs doen een fenomenale taak om hun personages tot leven te brengen. Seizoen vier liep eerst vertraging op doordat de makers mee tijd wilden om het seizoen te perfectioneren en, hoewel er gedwongen nog meer vertraging ontstond door de COVID-19 pandemie, is het terug te zien dat er extra tijd in is gestoken.
Nu de serie ook nog een vijfde seizoen krijgt, is er wel de twijfel ontstaan of dat vijfde seizoen ook weer zo goed wordt als zijn voorgangers. Het boek van The Handmaid’s Tale loopt maar tot ongeveer seizoen twee en alles wat er nu nakomt, is dus nieuw bedacht. Het is daarom altijd een risico om nog een seizoen te maken, want als dat seizoen minder is dan de anderen, verpest dat toch een beetje de serie. Desalniettemin is het altijd fijn als er een volgend seizoen komt, want voor afscheid nemen van June en de andere personages zijn we nog niet klaar. Al bood seizoen vier wel een optie voor een mooi en afgerond einde.
Conclusie
Seizoen vier van The Handmaid’s Tale was wederom fascinerend en fantastisch. Het is geen serie voor de mensen die dol zijn op komedie of luchtige series, maar voor wie meer houdt van diepte en serieuze onderwerpen, is het absoluut een aanrader.
The Handmaid's Tale S4
Fascinerend
Goed
- Goede representatie trauma's
- Duidelijk veel werk in het verhaal gestoken
- Fantastische cast
- Aan ieder detail gedacht
Niet zo
- Was een mooi laatste seizoen geweest
- Slechts 10 afleveringen
