Dé reden om Beyond the Black Door te lezen, is vanwege de aseksuele hoofdpersoon in combinatie met een interessant magiesysteem. Dat is uiteraard waarom ik dit boek heb aangeschaft. Nu ben ik zelf geen aseksueel persoon, dus maakt het mij niet uit als er wat romantiek in een verhaal zit. Ben jij dat wel? Dan kan het goed dat dit niet het boek voor jou is helaas.

Waar gaat Beyond the Black Door over?

Everyone has a soul. Some are beautiful gardens, others are frightening dungeons. Soulwalkers―like Kamai and her mother―can journey into other people’s souls while they sleep. But no matter where Kamai visits, she sees the black door. It follows her into every soul, and her mother has told her to never, ever open it.

When Kamai touches the door, it is warm and beating, like it has a pulse. When she puts her ear to it, she hears her own name whispered from the other side. And when tragedy strikes, Kamai does the unthinkable: she opens the door.

A.M. Strickland’s imaginative dark fantasy features court intrigue and romance, a main character coming to terms with her asexuality, and twists and turns as a seductive mystery unfolds that endangers not just Kamai’s own soul, but the entire kingdom

Interessant: de tegenstelling tussen ‘coming to terms with het asexuality’ en ‘seductive mystery’. In de volgende alinea ga ik in op deze aseksuele paradox.

Waar is de asexual representatie voor asexual lezers?

Voordat ik als niet-aseksuele persoon mijn mening ga geven, wil ik eerst een quote van Goodreads uitlichten. The Story Keeper zegt namelijk: “I will never understand why people write books with asexual representation that most asexuals would not be comfortable reading. I’m extremely uncomfortable. Where is the asexual rep that’s actually written for asexual readers? Furthermore, I would imagine many allosexual teens would be uncomfortable reading about a child whose parents are prostitutes.”

Kortom: waarom speelt de aseksualiteit van Kamai zo’n grote rol in dit verhaal, terwijl aseksuele mensen niet de doelgroep zijn? Is dat een verkeerde aanname van de auteur? Ging het per ongeluk en is er gewoon niet over nagedacht? Zijn er genoeg aseksuele mensen die dit wel graag lezen? Laat het vooral weten in de comments.

Persoonlijk vond ik het interessant om te lezen over een personage die niet valt binnen het stereotypische beeld dat mensen misschien van aseksuele mensen hebben. Dat ze helemaal niet verliefd kunnen worden en niet aangeraakt willen worden bijvoorbeeld. Aan de andere kant snap ik dat het verwarrend kan zijn voor mensen die helemaal niet bekend zijn met aseksualiteit.

Is Beyond the Black Door wel een YA?

We hebben dus al vastgesteld dat seks en seksualiteit een belangrijke rol speelt in dit boek. Zelf heb ik geen probleem met hoe die elementen werden beschreven. Het was niet gedetailleerd of grafisch. Maar, ik ben het wel eens met diverse kritische recensies hierover. Rebecca zegt bijvoorbeeld: “I am all for supporting consensual sex work. But the way the pleasure artist was described really made it seem like the author looked down on traditional sex work.” Dit was mij zelf niet zo opgevallen, maar achteraf ben ik het hiermee eens.

The Story Keeper geeft ook aan dat het jammer is dat Kamai zich zo druk maakt om haar seksualiteit als ze pas twaalf is. “Let’s not place expectations on anyone to know their sexuality by the time they are twelve. If a child is not interested in sex at 12, it could be because they are a child.”

Daarnaast vindt Tiffany het erg ongemakkelijk om te lezen over het ‘sexwerk’ dat Kamai’s ouders doen. “I would not allow my YA to read this book.” Aan de ene kant ben ik voorstander van kinderen op tijd van de informatie voorzien die ze nodig hebben en zorgen dat ze zich kunnen herkennen. Aan de andere kant vraag ik me opnieuw af of dit boek geschreven is voor de juiste doelgroep. In hoeverre is Beyond the Black Door dus geschikt als YA?

Toxic relaties: het verkeerde voorbeeld

Wat ik zelf het grootste probleem vind, is dat Beyond the Black Door diverse toxic relaties bevat. Dat is niet het voorbeeld dat je aan jongvolwassenen wil voorleggen. Veel van de mannelijke personages zijn erg bezitterig en dit past volledig in de wereld die geschetst wordt. Het wordt door de maatschappij geaccepteerd en normaal gevonden om vrouwen in zekere mate te onderdrukken. Het is een ander verhaal als deze manier van met elkaar omgaan wordt afgekeurd, zodat je er iets van kunt leren, maar dat gebeurt nauwelijks tot niet. Eigenlijk keuren alleen Kamai en een van de bijpersonages het af, maar zij zijn beide slachtoffer van dit wereldbeeld.

Het zou sterker zijn als ze worden bijgestaan door iemand ‘uit de probleemgroep’, zoals een man met status. Dan is het pas echt duidelijk dat het wereldbeeld fout is. Niet dat Kamai zich niet zo moet aanstellen of iets dergelijks.

Beyond the Black Door is intrigerend, maar geen re-read waardig

Deze review klinkt tot nu toe ontzettend negatief, maar ik ben heel blij dat ik dit boek heb gelezen. Ten eerste is het een gaaf fantasyboek. De schrijfstijl is prettig en ik zou het zeker aanrader voor fans van Caraval. Daarnaast is de world-building interessant. Het magiesysteem van de Soulwalkers is fantastisch en ik zou hier zeker nog een boek over lezen. Wat dat betreft scoort Beyond the Black Door alle punten.

Maar, het tempo was voor mij te laag. Dat, in combinatie met bovenstaande punten, zorgt dat ik het toch niet opnieuw zou lezen. Het unieke perspectief rondom het werk van Kamai’s ouders en het perspectief vanuit Kamai als ace-persoon, zijn niet genoeg, ondanks dat ik het ontzettend bijzonder vond om te lezen.