De schrijver van The Menu (2022) komt in september met een nieuwe film: A Big Bold Beautiful Journey. De film zit vol talent, met namen als Colin Farrell, Margot Robbie en Phoebe Waller-Bridge. Toch hadden ze dit talent beter voor een andere film kunnen bewaren, aangezien A Big Bold Beautiful Journey uiterst teleurstellend is.

Plot

Na het huren van een auto bij een obscure autoverhuurmaatschappij, waar Phoebe Waller-Bridge een eigenaardige Duitse medewerkster speelt, krijgt David (Colin Farrell) een onverwachte vraag van het navigatiesysteem, namelijk of hij een “big bold beautiful journey” wil maken. Dit zet hem samen met een jonge vrouw (Margot Robbie) op een meeslepend avontuur, waarin ze deuren openen naar betekenisvolle gebeurtenissen uit hun eigen leven. De twee aantrekkelijke singles met bindingsangst beleven samen een emotionele reis vol zelfontdekking en onverwachte ervaringen.

Visueel

Voordat ik begin met het afkraken van de film, wil ik eerst mijn lovende mening over het visuele aspect delen. De scènes waren erg mooi, en ik vond het interessant dat het grootste deel van de film zich binnen één dag afspeelde. Zo speelden enkele scènes zich af tijdens een zonsondergang, en andere midden in de nacht. Elke scène bracht bovendien unieke sets met zich mee, bijvoorbeeld een schooltheater, een oude vuurtoren of een ziekenhuis. Ook sprong er een intieme scène uit waarin de twee personages samen naar de aarde kijken, van een afstand. Een prachtige scène, met sterke editing.

Dialoog

Helaas kan ik niet zo lovend spreken over de dialogen. De film probeert een soort melodramatische indiefilm na te bootsen, maar faalt daarin. Door de film heen praten de twee personages over hun trauma’s, jeugd, enzovoort. Toch voelen de dialogen stijf en gekunsteld aan, iets wat we nu al in talloze andere romantische indiefilms hebben gezien. Voor een film die leunt op haar dialoog, was dit zeker niet sterk genoeg om betekenisvol te zijn. Natuurlijk zaten er wel mooie momenten in, zoals David die zijn kersverse vader advies geeft, of Sarah (Margot Robbie) die nog één avond kan doorbrengen met haar overleden moeder. Dit roept zeker emotie op, maar het maakt niet de impact die het beoogde origineel had moeten maken.

Manic Pixie Dream Girl

Let op: Deze paragraaf bevat spoilers

Ook miste ik de échte diepgang in Margot Robbie’s personage. Het leek sterk op een typisch, quirky, door een man geschreven manic pixie dream girl-karakter. Ze kon geen commitment aangaan, en zodra iemand te dichtbij kwam vluchtte ze of ghostte ze hem. Daarom lijkt het bijna logisch dat de twee personages met bindingsangst, in typisch romantische-filmstijl, opeens over hun bindingsangst heen komen en met elkaar eindigen. Maar wat hadden ze nou écht gemeen? Liefde voor alleen reizen en… bang zijn voor een relatie?

Conclusie

Al met al lukt het A Big Bold Beautiful Journey niet om te bereiken wat hij zichzelf had voorgenomen. Als je een romantische, betekenisvolle indiefilm wilt kijken, raad ik eerder Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) aan.