In 2006 had niemand verwacht dat The Devil Wears Prada twintig jaar later nog altijd een cultureel fenomeen zou zijn. Wat begon als een simpele film gebaseerd op een gelijknamig boek, over een jonge vrouw die per ongeluk in de modewereld belandt, groeide uit tot een film die generaties aan kijkers blijft aanspreken. Een groot deel van die impact is te danken aan de legendarische vertolking van Mirandy Priestly door Meryl Streep. Haar personage was gebaseerd op voormalig Vogue bazin Anna Wintour. Streep wist met haar ijzige blik en beheerste stem vele harten te veroveren, ondanks het feit dat ze juist de veeleisende baas is waar je bang voor moet zijn. Maar wat maakt nu nog meer dat de film na al die jaren zo populair is?
Een kijkje in de mode-industrie
The Devil Wears Prada gaf een zeldzame inkijk in de mode-industrie. Voor veel mensen voelde die wereld tot dan toe als mysterieus en ontoegankelijk. De film trok het gordijn open en liet zien dat het niet alleen maar glitter en glamour is in de wereld van catwalks en glossy magazines. Het is namelijk een harde, competitieve en genadeloze werkomgeving waar alleen de sterksten weten te overleven. Voor een breed publiek werd mode ineens meer dan alleen mooie kleding. Het werd duidelijk dat het een wereld is waar macht, hiërarchie en invloed van essentieel belang zijn.
De film bood verrassend scherp sociaal commentaar. Lang voordat iedereen een burn-out had of work-life balance een ding was, voelde Andy’s constante stress, onrealistische deadlines en druk om altijd beschikbaar te zijn, voor veel kijkers herkenbaar aan. Dat was niet per se gebruikelijk in die tijd in mainstream entertainment.
De Queen of Glow-ups en iconische citaten
Dan hadden we natuurlijk ook Anne Hathaway in haar rol als Andy Sachs. We kenden Hathaway al als de Queen of glow-ups na haar rol in The Princess Diaries. Haar transformatie van onzekere, praktisch geklede journalist naar zelfverzekerde fashion insider is wellicht wel een van de meest memorabele make-overs uit de filmgeschiedenis. Haar jaloersmakende garderobe zorgde ervoor dat kijkers wereldwijd allemaal the girl in the Chanel boots wilden zijn. Ineens was cerulean blue ook een ding. Mode werd niet alleen maar iets om naar te kijken, maar juist ook iets om over te fantaseren.
Daarnaast leverde de film een reeks aan iconische citaten op die tot op de dag van vandaag worden herhaald. Zinnen als That’s all en de beroemde monoloog over de kleur cerulean blue zijn bijna uitgegroeid tot cultureel erfgoed. Er zijn maar weinig films die die culturele impact weten te evenaren.
Een langverwacht vervolg
Twintig jaar nadat The Devil Wears Prada uitkwam, is de invloed nog steeds voelbaar. Die invloed gaat een nieuwe impuls krijgen met het aangekondigde vervolg The Devil Wears Prada 2. De sequel zal vast inspelen op de nostalgie, maar zal ook de veranderingen tonen in de media- en modewereld. Daarmee krijgt het verhaal de kans om opnieuw een tijdsbeeld te schetsen, net zoals de originele film dat in 2006 deed.
Of het vervolg net zo iconisch gaat zijn als het origineel, dat valt nog te bezien. Maar ondanks dat weten we al dat The Devil Wears Prada inmiddels meer is dan een film over mode. Het is een verhaal geworden over ambitie, identiteit en invloed. Die thema’s blijken twintig jaar later nog altijd verrassend actueel te zijn.
