In dit cozy fantasyboek van eigen bodem gaan we met Cody op reis door een magisch woud, op zoek naar de reden waarom hij de enige is die zich nog iets kan herinneren. Hij komt tijdens zijn zoektocht allerlei bijzondere wezens tegen, sommige met betere intenties dan anderen. Het hoogtepunt hierbij is natuurlijk zijn heriniging met de verbannen Orion, met wie Cody jaren geleden een stiekeme kus gedeeld heeft. Zou er nog iets over zijn van hun ontluikende liefde die in de kiem gesmoord is?

Waar gaat Het dorp zonder herinneringen over?

In het door magische wouden omringde Holtgaard leeft iedereen al jarenlang in vrede. Magie wordt streng gereguleerd, misdaden worden door het automatisch opslaan van herinneringen in een mum van tijd opgelost en iedereen die toch de wetten overtreedt, wordt uit het dorp verbannen.

Chaos ontstaat echter wanneer de dorpelingen op een dag wakker worden en al hun herinneringen kwijt zijn. Iedereen, behalve Cody. Om uit te zoeken wie de herinneringenkluis gestolen heeft, schakelt hij de hulp in van Orion, zijn vroegere klasgenoot die vijf jaar geleden verbannen is. Als verstotene heeft hij zijn herinneringen nog wel en samen met zijn pratende katten gaan ze op zoek naar de dief én de reden waarom Cody’s geheugen nog intact is.

Trigger warnings: non-consensual relatie (?) en een van de katten wordt vaak beschreven als dik. Hij heet ook Spekkie.

Leest heerlijk weg

Ik had dit boek in twee dagen uit. Dankzij de prettige schrijfstijl en het fijne tempo, lees je hier heelijk snel doorheen. Je blijft constant nieuwsgierig naar alle mysteries die Cody ontrafelt en naar welke ideeën blijken te kloppen en welke niet. Hierdoor voelt het verhaal ook niet voorspelbaar. Er worden hier en daar hints gedropt, maar je weet nooit precies wat nou écht klopt tot het einde. Daarnaast helpt het dat dit boek een leuke, sprookjesachtige sfeer neerzet.

Fantastische personages

Dankzij Mos, de onhandige oger, leest Het dorp zonder herinneringen soms een beetje als een Disneyfilm. Hij is net een stenen Olaf de sneeuwpop. Hier had ik zelf iets minder mee, maar ik kan me voorstellen dat veel andere lezers Mos meteen in hun hart sluiten. Datzelfde geldt voor alle magische katten. Persoonlijk heb ik niets met pratende dieren, maar wederom zal een groot gedeelte van de lezers dit geweldig vinden. Hierdoor kreeg het soms zelfs een beetje een anime-achtige vibe.

Maar, kunnen we het even over Orion hebben? Wat een fantastisch complex personage is dat zeg. Hij voelt niet alleen heel herkenbaar en menselijk, maar heeft ook een gelaagd karakter. Orion heeft behoorlijk wat meegemaakt in zijn leven en dat merk je in zijn hele doen en laten. Erg goed geschreven.

Helaas is het contrast met Cody, die wat minder diepgang heeft, hierdoor wel sterk. Cody heeft uiteraard zijn eigen worstelingen, maar die lijken zeker na de ontknoping niet zoveel impact te hebben als verwacht. Wellicht komt dat ook door het genre: het moet natuurlijk wel cozy blijven.

Redelijk wat diversiteit in Het dorp zonder herinneringen

Het zal je niet verrassen dat er natuurlijk wat speelt tussen Cody en Orion, als je de kaft bekijkt. Deze Achillian romance is hartstikke leuk geschreven, slow burn en toch wat spanning. Er is ook een goede reden waarom er geen spice in dit cozy fantasyboek zit, maar daar kan ik niet te veel over zeggen zonder te spoilen. No-spice past in ieder geval niet alleen bij het genre, maar ook in het plot.

Ik vind het daarnaast echt waanzinnig leuk dat alle bomen non-binair zijn en dat polyamoureuze relaties en gezinnen heel normaal zijn onder ogers. Dat voegt toch een extra laagje diversiteit aan een verhaal toe, waarin verder eigenlijk geen queer personages zitten. Alle bijpersonages hebben geen partner of zitten / zaten in een heteroseksuele relatie. De wereld voelt dus wat heteronormatief, terwijl er totaal niet verrast of verontwaardigd gereageerd op romantiek tussen Cody en Orion. Dat is echt een non-issue in deze wereld, wat superfijn is.

Toch de struggle van een queer kind representeren

Ondanks dat Orion niet verbannen is vanwege zijn gevoelens voor mannen, voelt zijn verhaal toch een beetje herkenbaar voor de regenbooggemeenschap. Zijn ouders begrijpen hem niet en willen dat hij zich niet zo ‘anders’ gedraagt. Zijn vader spreekt zelfs uit dat hij bang is dat Orion onheil over zichzelf afroept als hij zich niet netjes aan alle regels houdt.

Dit alles heeft niets met Orions geaardheid te maken, en toch kan ik me voorstellen dat het herkenbaar kan zijn om dit te lezen als homoseksuele jongen. Wat mij betreft een goeie manier om in een queer-accepterende wereld zo’n worsteling toch op een bijzondere manier te laten terugkomen. Uiteraard met de boodschap: je komt er wel, ook als je eigen familie je (nog) niet accepteert zoals je bent. Het ‘found family’ aspect in dit verhaal is geweldig.

Het dorp zonder herinneringen is een fijne cozy fantasy

Dit boek is niet constant gezellig en fluffy, maar blijft toch cozy genoeg om in het genre te passen. Hier en daar gebeuren wat dingen (vooral op gebied van relaties en romantiek) die nèt op het randje van te toxic zijn voor een cozy fantasyboek. Verder kun je vooral genieten van magische graswezens, betoverende paddenstoelen, vliegende katten en onhandige spreuken. De boodschap van Het dorp zonder herinneringen is ook erg mooi. Het benadrukt namelijk hoe belangrijk creativiteit is en dat je best buiten de gebaande paden mag treden.

Een aanrader voor fans van een mengeling tussen Wachter van het Dodenpad, Sorcery and Small Magics, A Hunger of Thorns en Homegrown Magic.