Als jij weg bent van zeemeerminnen en/ of (Afrikaanse) mythologie, dan moet je Skin of the Sea lezen. Het voelt net genoeg als De Kleine Zeemeermin om een hervertelling genoemd te kunnen worden, maar is tegelijk zeker origineel genoeg om totaal op zichzelf te staan. Bomvol lore, magie en worldbuilding, alleen de rest valt helaas een beetje tegen.
Waar gaat Skin of the Sea over?
Simi heeft één keer in haar leven naar de goden gebeden. Nu voert ze taken voor hen uit als een Mami Wata, een zeemeermin. Ze verzamelt namelijk de zielen van degenen die in de zee sterven en zegent ze voor hun reis naar het hiernamaals.
Aan veel regels hoeft Simi zich niet te houden, behalve dat ze de drenkelingen niet mag redden. Wanneer een jongen overboord wordt gegooid van een schip, doet Simi het ondenkbare. Ze redt haar leeftijdsgenoot toch en wordt gestraft door de goden voor wie ze werkt. Om te voorkomen dat zij en de andere Mami Wata hard worden gestraft, reist Simi af naar ‘de Supreme Creator’ om haar verontschuldigingen aan te bieden.
Toch is niet alles wat het lijkt. De jongen die Simi gered heeft, weet meer dan hij zou moeten. En iets of iemand schaduwt Simi, iets dat niet wil dat ze slaagt. Gevaar ligt op de loer wanneer Simi steeds dichter bij een mysterie en wraakzuchtige goden komt. Als Simi faalt, riskeert ze niet alleen het lot van alle Mami Wata, maar ook de toekomst van de wereld zoals zij die kent.
Ja, ze worden duidelijk verliefd
Het zal je niet verbazen dat Simi en de drenkeling op slag verliefd worden. Maar, omdat Simi tot zeeschuim vergaat wanneer ze een mens kust, kunnen ze niets met hun gevoelens doen. Hierdoor is het toch meer een slow burn romance dan een instalove. Romantiek had er voor mij niet per se in gehoeven, maar het is prachtig om te lezen wat Simi ervoor over heeft om de mensen te beschermen waar ze om geeft. De nadruk ligt meer op liefde voor (found) family en vrienden, wat erg prettig was om te lezen.
Fantastische lore, worldbuilding en magie
Zoals in de inleiding stond is de Afrikaanse mythologie in Skin of the Sea fantastisch. Het is ontzettend sfeervol geschreven en je komt magische wezens tegen waarvan je het bestaan nog niet kende. Ook de wending die er aan de klassieke zeemeermin gegeven is om een Mami Wata te vormen, is erg leuk en origineel. Maar, de rest van het boek is helaas niet zo sterk.
Toch valt Skin of the Sea tegen
De personages hadden niet echt een persoonlijkheid, los van het doel dat ze wilden bereiken. Geen hobby’s of quirks, zelfs de hoofdpersonen niet. Dat maakt het verhaal op zich al lastiger lezen, maar zorgt er ook voor dat je niet echt mee kunt gaan in de romantiek. Misschien komt dit ook door het gebrek aan dialoog. Met meer gesprekken hadden we de personages misschien beter kunnen kennen. In plaats daarvan zitten we veel in het hoofd van de hoofdpersoon en in alle lore en magiesystemen die uitgelegd moeten worden. Die zijn trouwens een beetje all over the place.
Verder is het plot voorspelbaar en het einde vreemd en abrupt. Het voelt afgeraffeld. Offers die gemaakt worden, krijgen niet de zwaarte die ze zouden moeten krijgen. Daardoor hebben ze geen emotionele impact. Waar is de prachtige rouw-epiloog en het hartbrekende afscheid waar zoveel potentie voor was? Zoveel kansen, maar helaas.
Net niet
Ondanks dat het plot en de wereld die de auteur bedacht heeft, ontzettend interessant en origineel zijn, komt dat net niet lekker uit de verf. Het boek is ook vrij dun. Misschien met wat meer pagina’s hadden de personages en magiesystemen beter uitgediept kunnen worden? Maar daarmee komt het tempo van het verhaal dan weer in het gedrang.
Kortom: Skin of the Sea is het nét niet. Maar goed, als je net zo van zeemeerminnen houdt als ik, ga je dit boek toch wel lezen 😉
Skin of the Sea
Origineel, maar voorspelbaar
Goed
- Origineel
- Bomvol Afrikaanse mythologie
- Hervertelling-light
- Nadruk op liefde voor familie en vrienden
Niet zo
- Voorspelbaar
- Oppervlakkig
- Niet memorabele personages
- Romantiek die tegenvalt
