De fabel van kinderen die opgroeien tussen de wolven spreekt al eeuwenlang tot de verbeelding. Verhalen over wilde kinderen lieten ons zowel in het verleden als in moderne verhalen nadenken over de scheidslijn tussen natuur en beschaving. Het is ten slotte fascinerend dat een mens buiten de maatschappij kan opgroeien. Met The Wolf, the Fox and the Leopard zet de Nederlandse regisseur David Verbeek zijn negende productie neer. En wat voor productie is het geworden. Het is er eentje die zowel raadselachtig als prikkelend is.

Waar gaat The Wolf, the Fox and the Leopard over?

Een door wolven grootgebracht meisje (Jessica Reynolds) wordt gevonden in het bos. Ze wordt onderworpen aan een reeks onderzoeken in een laboratorium. Nadat een paar milieuactivisten haar redden, moet ze leren op eigen benen te staan.

Geen Tarzan en Jane

The Wolf, The Fox and the Leopard windt er geen doekjes om. Vanaf het begin is duidelijk dat dit een film is die je op het verkeerde been zet. Aan het begin van de film krijgen we een jongeman te zien die gaat hiken. Als kijker ben je ervan overtuigd dat hij het ankerpunt gaat zijn, maar als snel blijkt dat deze jongen niet interessant genoeg is om de film te dragen. Er is ook geen sprake van een Tarzan meets Jane idee. In plaats daarvan ontmoeten we al snel de echte protagonist. Een meisje, genaamd Wolf, dat is opgegroeid tussen de wilde beesten. Vanaf dat moment verschuift de focus van de film en wordt het een studie naar identiteit, hoe we omgaan met de natuur en wat beschaving nu eigenlijk is.

De Wolf blijft een mysterie

De gehele film lang blijft Wolf echter een mysterie. Zo leren we nooit hoe ze tussen de wolven terecht is gekomen. Maar dat is ook niet relevant. Door het fenomenale acteerwerk van hoofdrolspeelster Jessica Reynolds blijf je geboeid kijken. Ze zet overtuigend een wilde vrouw neer die gromt, huilt als een wolf en een instinctieve behoefte heeft om vrij te rennen in het bos. Haar fysieke spel is intens en geloofwaardig, alsof ze echt uit een andere wereld afkomstig is. Ondanks het feit dat ze minimale dialoog tot haar beschikking heeft, weet ze een indrukwekkend scala aan emoties over te brengen en draagt ze zonder problemen de hele film.

Wolf wordt meegenomen door een man en een vrouw die geloven dat zij een nieuwe wereld aan het opbouwen zijn. Zij vinden dat de oude wereld gebroken is. Hun intenties lijken nobel, want ze willen een betere samenleving creëren. Ze realiseren zich echter niet dat zij net zo goed de wereld verstoren. The Wolf, the Fox and the Leopard laat zien hoe idealisme kan omslaan in controle, en hoe snel zogenaamde vrijheid wordt ingeruild voor een nieuwe kooi.

Een poëtisch verhaal

Het verhaal wordt verteld in bijna poëtische Japanse proza, door een buitenstaander die bepaald waar het verhaal van Wolf naartoe gaat. Toch groeit gaandeweg het besef dat Wolf zelf de verteller wil zijn van haar eigen verhaal, in plaats van dat anderen dat voor haar doen. Dat idee, het terugnemen van je eigen narratief, vormt voor een groot deel ook de emotionele kern van de film en geeft The Wolf, the Fox and the Leopard nog meer lading.

Visueel is het ook een interessante film. Door middel van slim lichtgebruik en veelvuldige close-ups wordt de emotie van het verhaal tastbaar gemaakt. De manier waarop de camera dicht op de gezichten van de personages blijft, zorgt ervoor dat iedere blik betekenis krijgt. Het contrast tussen het vrije bos en de kunstmatige leefomgeving van de mensen zorgt er bovendien voor dat de spanning tussen natuur en beschaving wordt versterkt.

Conclusie

The Wolf, the Fox and the Leopard is geen subtiel sprookje, maar wel een mooie. Het is een film die je aan het denken zet over de rol van de mens op onze planeet. Het laat ons ook denken over hoe we al van jongs af aan worden geprogrammeerd door de wereld om ons heen. Het is geen perfecte film, maar wel een film die vragen laat opborrelen die nog lang nazinderen nadat de aftiteling is afgelopen.