Onze recensies van horrorgame Poppy Playtime zijn wisselend tot nu toe. Chapter 1 heeft een goeie indruk gemaakt, chapter 2 viel wat tegen en chapter 3 scoorde weer wat beter. Wat vinden we van chapter 4? En hoeveel merk je ervan dat best een aantal van de makers na chapter 3 zijn vertrokken?
Waar gaat Poppy Playtime chapter 4 over?
Het zal je niet verrassen dat je nog steeds zoekt naar een manier om uit de speelgoedfabriek te ontsnappen en dat er steeds nieuwe vijanden blijven verschijnen:
- Doey the Doughman: een personages gemaakt van veelkleurige klei en minstens zoveel persoonlijkheden…
- The Doctor: een entiteit die alle apparatuur in de fabriek lijkt te beheersen, en bondgenoot is van the Prototype
- Yarnaby: een soort hondsdolle leeuwenpop gemaakt van wol
- Pianosaurus: een piano en een dinosaurus in één, waarom ook niet?
- Meer verschillende nightmare critters (zoals in chapter 3), maar dan zonder naam of persoonlijkheid (behalve schaapje Baba Chops)
Lukt het je om gevangenissen te verkennen, vijanden op te blazen en met Poppy te ontsnappen zonder door de rode rook gegrepen te worden?
Verschil is duidelijk merkbaar
Niet alleen zijn er best een aantal makers weggegaan na chapter 3 vanwege “creative differences”, ook volgt chapter 4 niet helemaal het plot dat origineel bedacht was bij de eerdere levels. Dat is waarschijnlijk de reden waarom het tempo, de oppervlakkige personages en de vormgeving van de fabriek wat “off” voelen. Net niet helemaal aangesloten bij wat we tot nu toe gewend waren.
Zeker Yarnaby, Pianosaurus en de nieuwe nightmare critters voegen niet bijster veel toe, wat echt zonde is! Die hadden echt meer screentime mogen krijgen, vooral Yarnaby. Na Catnap waren de verwachtingen hoog en chapter 4 weet daar gewoon niet aan te tippen. Het is een stuk minder memorabel.
Gameplay is niet heel relaxed
Het navigeren door donkere, krappe gangen die vol zooi liggen, gaat na een tijdje ook vervelen. Zeker als je moet rennen en niet ziet waarheen, waardoor je gegrepen wordt en hetzelfde stuk steeds opnieuw moet doen. Dan is het niet eng of spannend meer, maar frustrerend.
Chapter 4 voelt wat vaker alsof het opgevuld moest worden dan voorgaande chapters. Alsof langere en grotere levels altijd beter zijn, los van of er daadwerkelijk verhaal en goeie puzzels in zitten. Ondanks dat er nieuwe mechanics en raadsels bij komen, hebben die niet de wow-factor van eerdere chapters.
Matige plotwendingen die je van mijlenver ziet aankomen
Helaas is de gameplay in krappe gangen en het tempo niet het enige dat tegenvalt. In dit chapter kom je er bijvoorbeeld achter wie Ollie is en dat is een voorspelbare plotwending. Als de personages niet zo verbaasd hadden gereageerd, kun je daar als speler nog wel in meegaan (dang, I knew it!), maar het wordt écht gebracht alsof je dit niet had kunnen zien aankomen. Dat is teleurstellend.
Daarnaast is de laatste boss fight vrij matig. Een van de personages die doorgaans als goed wordt gezien, verraadt je en die moet je dan verslaan. Dat voelt wat geforceerd om maar weer een plotwending voor elkaar te krijgen. Ook hoe je dat personage kunt aanvallen, was niet zo interessant. et achtergrondverhaal is best bijzonder en goed opgebouwd, maar de ontknoping gebeurt te snel en voelt onlogisch door alle verbazing. Het personage gaat ineens van 0 naar 100 in emotie en dat valt niet allemaal weg te verklaren door te zeggen “maar zo zijn kinderen gewoon”. Dan had daar meer nadruk op moeten liggen.
Dilemma’s: hoeveel wezens moeten sterven voor jouw vrijheid?
Wat dit chapter wel heel goed doet, is je aan het denken zetten over wie de slechterik nou eigenlijk is. Is iedereen met bloed op hun handen kwaadaardig? Ook als ze de beste intenties hadden? Heiligt het doel altijd de middelen? En in hoeverre zijn je vijanden ook slachtoffers van Playtime Co.? Wie verdienen medelijden en wie niet?
The Doctor gebruikt daarnaast verschillende experimenten en tests (bewust en onbewust) om te zien hoe ver jij zal gaan. Waar trek je de grens? Hoeveel wezens moeten sterven, zodat jij kan ontsnappen? En in hoeverre durf je eigenhandig een einde aan hun leven te maken? Ook als ze helemaal geen bedreigen vormen en je alleen in de weg staan…
Dit soort dilemma’s geven extra diepgang aan deze horrorgame, erg interessant. Sowieso was The Docter een gave toevoeging.
En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet
Inmiddels begin je je misschien af te vragen hoe lang het personage dat je speelt al wel niet rondloopt in die fabriek. Weken? Maanden? Na chapter 4 is er namelijk nog chapter 5, en dan is Poppy Playtime nog steeds niet afgerond. De nieuwigheid en spanning zijn er na chapter 4 grotendeels af en je begint steeds meer de fetch-quest-formule te herkennen. Weet chapter 5 nog te verrassen en zijn die nieuwe gebieden en personages de moeite waard?
Poppy Playtime chapter 4
Niet memorabel
Goed
- The Doctor is heel gaaf
- Plotwendingen hadden potentie
- Nieuwe mechanics en gebieden
Niet zo
- Andere nieuwelingen maken geen indruk
- Geforceerde ontknoping
- Weinig spanning als je dingen 5x opnieuw moet doen
