Het schrijverskoppel Ilona Andrews presenteert zijn nieuwste fantasieboek “This Kingdom Will Not Kill Me” als een kruising tussen Outlander en Game of Thrones. Het duo heeft zijn schrijverstalent al laten zien in de geliefde boekenreeksen The Innkeeper Chronicles en Kate Daniels. Hoewel ik zelf geen eerdere boeken van hen had gelezen, vinden velen loyale lezers dat ze een bepaalde schrijfstijl hebben. Denk aan stoere heldinnen, found family, paranormale personages, een snufje romantiek en meeslepende avonturen. Klinkt als een veelbelovend verhaal, toch? Wat kan daarmee misgaan?

Waar gaat het boek over?

“This Kingdom Will Not Kill Me” volgt Maggie, een hedendaagse vrouw uit Texas die op mysterieuze wijze naakt wakker wordt in de straten van Kair Toren. En nee, het ligt niet aan jouw gebrek aan geografische kennis dat die naam je niks zegt. Kair Toren is namelijk een fictionele stad uit Maggie’s favoriete dark fantasy-boekenreeks. Ze leeft voor deze boeken! Doordat Maggie ze keer op keer heeft herlezen, kent ze de wereld en het verhaal als geen ander. Ze wacht ook al jaren op het langverwachte laatste deel, alleen heeft de schrijver niets van zich laten horen. Een frustratie die iedere boek- en filmliefhebber wel kent.

En degenen die houden van fantasieboeken weten ook dat hun overlevingskansen in deze vaak grimmige en gevaarlijke werelden vrijwel onmogelijk zijn. Desalniettemin is Maggie gewapend met haar encyclopedische kennis over het plot, de setting en de personages. Wanneer ze in de eerste paar minuten al oog in oog komt te staan met een vijandige karakters, ontdekt ze dat ze onsterfelijk is. (Maar de pogingen tot moord zijn niet bepaald fijn.) Onderweg vormt ze een gezelschap met onder andere een voormalig dienstmeisje, een dodelijke huurmoordenaar, diverse bizarre magische wezens en een gevaarlijk aantrekkelijke soldaat. In plaats van het zoeken naar een manier om thuis te komen, raakt ze verstrikt in de intriges van rivaliserende prinsen, hertogen en schurken. En tegelijkertijd probeert Maggie het koninkrijk Rellas te redden van de manier waarop ze weet dat hun verhalen zullen eindigen: in een catastrofale oorlog.

De personages

Maggie is sarcastisch, strategisch en meelevend. Ze is ook een goede representatie van ons allemaal, met name onze innerlijke fangirl. Hoewel Maggie’s omstandigheden verre van luxueus zijn vergeleken met haar moderne leven, maakt het feit dat ze zich letterlijk tussen de pagina’s bevindt veel goed. Want wie heeft er nou geen poging gedaan om even in het boek te springen?

De dynamiek tussen de personages was prima. Het was niet spectaculair ontroerend, maar ook niet slecht. Naast de hoofdpersonage Maggie, is er een rijke en diverse groep van personages, elk uniek en gelaagd in de context van hun verhaal. Er miste een extra laag aan dieptegang wat betreft “This Kingdom Will Not Kill Me“. De personages voelden toch wat kunstmatig en statisch, terwijl ze wel goed dynamisch voelden in hun eigen verhaal zelf. Hoewel het verhaal niet vanuit meerdere perspectieven wordt verteld, is het schrijverskoppel er toch in geslaagd om diepgaande personages neer te zetten.

Het Koninkrijk Rellas: Wereldopbouw en plot

Dit is een magnifieke en briljante wereld; zeer meeslepend en gedetailleerd. Terwijl je Maggie volgt, verkent de lezer ook alle facetten van deze wereld. Het is een slimme en gebruikelijke manier om lezers zo te introduceren in een hele nieuwe wereld terwijl het plot verder gaat. Een intrigerend aspect van deze uitgebreide wereld (het Koninkrijk Rellas) was dat het levendiger was dan wat Maggie had gelezen in de boeken. Het Koninkrijk is bijvoorbeeld niet zo kil als Maggie had verwacht en de personages hebben meer vrijheid. Maggie gaat ondertussen ook op vele kleine side quests in de hoop om haar geliefde personages te beschermen. Daarnaast probeert ze ook een plan op te bedenken om het Koninkrijk te redden. Deze side quests kunnen op twee manieren worden opgevat. Ze kunnen gezien worden als een verdieping of als een afleiding van het grotere plot.

Schrijfstijl

De schrijfstijl geeft je een accurate en levendige indruk van deze stedelijke, duistere fantasy met een middeleeuwse sfeer. Het is zeer origineel in vergelijking met andere verhalen met magische portalen. Omdat het een compleet nieuwe wereld is, worden we overspoeld met informatie. Persoonlijk voelde deze bom aan informatie zich overweldigend aan, maar wel nodig om die meeslepende ervaring te creëren. Het plot en de verhaallijn voelden wat vlak aan. Maar ik wil benadrukken dat dit niet betekent dat anderen er ook zo over kunnen denken. Het ligt ook een beetje aan wat jij als lezer fijn en aantrekkelijk vindt. Daarnaast mist er een concreet element van thematiek. Het boek legt voornamelijk de focus op Maggie, die probeert om in levende lijven het koninkrijk te redden en naar huis te gaan. Er is misschien wat thematiek te vinden, maar het was nogal discreet, dus ik kan helaas niet veel verder hierop ingaan. Het feit dat Maggie probeert lichtpunten te zien in een duistere, grimmige wereld kan dan wel gezien worden als een mooie filosofische reflectie.

Conclusie

“This Kingdom Will Not Kill Me” is een avontuurlijke fantasie die precies weet wat het wil, maar minder zeker is over wat het wil zeggen. Het boek leunt sterk op een aantrekkelijk uitgangspunt en een rijk uitgewerkte wereld, en daarin schuilt meteen zowel zijn kracht als zijn zwakte. De belofte van een scherpe, gelaagde fantasie vol intriges en emotionele diepgang wordt slechts gedeeltelijk waargemaakt. Ondanks de levendige wereld mist het verhaal zelf soms urgentie, en hoewel de personages interessant zijn, raken ze zelden werkelijke dieptegang.

Wat overblijft, is een degelijk fantasieverhaal dat vooral steunt op herkenbare tropes zonder die elementen echt te overstijgen. Het boek biedt genoeg avontuur om te blijven boeien, maar laat tegelijkertijd een gevoel achter dat er meer in had gezeten. Meer spanning, meer thematische scherpte, meer emotionele impact. Het is alsof je door een prachtig gebouwd koninkrijk wandelt waarin alle kamers ingericht zijn, maar het huishoudelijk gevoel ontbreekt.

Voor liefhebbers van het genre is dit zonder twijfel een vermakelijke reis. Maar voor wie net iets meer wil, blijft het toch vooral een intrigerende belofte die niet volledig wordt waargemaakt. Er komt nog een vervolg, dus wie weet wat Ilona Andrews voor ons in petto heeft.