Twintig jaar geleden groeide The Devil Wears Prada uit tot veel meer dan zomaar een modefilm. Op papier klonk het als een luchtige komedie over mode, gebaseerd op Anna Wintour die op dat moment de hoofdredactrice van Vogue was. Later bleek het toch een verrassende scherpe satire te zijn op ambitie, werkcultuur en identiteit. Meryl Streep was iconisch in haar rol als de ijzige Miranda Priestly. Ook Anne Hathaway wist zich staande te houden in een film met messcherpe dialogen en een zeldzame balans tussen drama, humor en modefantasie. Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom The Devil Wears Prada nog altijd zo geliefd is.

Nu, twintig jaar later, is The Devil Wears Prada 2 eindelijk verschenen. Fans vroegen jarenlang om deze film. De vraag is echter of dit vervolg echt nog iets relevants te vertellen heeft. In een wereld waarin modebladen moeten vechten tegen digitalisering en sociale media de industrie volledig hebben veranderd, leek er genoeg materiaal te zijn voor een goede comeback. Helaas valt dat toch een beetje tegen.

Waar gaat The Devil Wears Prada 2 over?

In The Devil Wears Prada 2 staat de mode-industrie onder druk door digitalisering, veranderend consumentengedrag en de opkomst van influencers. Miranda Priestly (Streep) probeert relevant te blijven in een wereld die haar langzaam voorbij lijkt te streven. Als een schandaal ervoor zorgt dat Runway nog meer in de problemen komt, wordt Andy (Hathaway) opnieuw ingevlogen om de boel te redden. Hoewel Andy een carrière had opgebouwd als serieuze journalist, zorgt het verliezen van haar baan ervoor dat ze geen andere keuze heeft.

Een vervolg zonder ziel

Het grootste probleem van The Devil Wears Prada 2 is misschien wel dat de film compleet lijkt te vergeten waar het origineel voor stond. De eerste film draaide om meer dan alleen maar mode, maar ook om offers, identiteit en de prijs van succes. De personages waren gecompliceerd en goed uitgewerkt en voornamelijk Andy’s persoonlijke ontwikkeling en de complexiteit van Miranda als personage gaven het verhaal emotioneel gewicht. In het tweede deel ontbreekt dat grotendeels.

In plaats van een verhaal met een boodschap voelt The Devil Wears Prada 2 eerder als een reünie van acteurs die nog eens samen op de set wilden staan. Natuurlijk is het leuk om deze personages terug te zien, maar nostalgie alleen draagt geen film van ruim twee uur. Ondanks pogingen om commentaar te leveren op digitalisering en de veranderde mediawereld gebeurt er opvallend weinig. Thema’s worden aangestipt, maar nauwelijks uitgediept.

Ook de scherpe dialogen zijn grotendeels verdwenen. Dit ondanks het feit dat dit misschien wel het sterkste onderdeel was van het origineel. Veel van de interactie voelt in dit vervolg verrassend tam. Een overvloed aan cameos probeert je af te leiden van het gebrek aan inhoud, maar dat werkt niet lang.

Dan hebben we het nog niet eens gehad over de product placement. Op een gegeven moment vraag je je serieus af hoeveel Dior en Coca-Cola hebben betaald om deze film mogelijk te maken. Natuurlijk draaide The Devil Wears Prada ook al om luxe, merken en uitstraling, maar hier voelt de sponsoring zo in your face dat het enigszins afbreuk doet aan de immersie. Soms is het net of je een lange reclamecampagne kijkt in plaats van een goed verhaal.

Een sterke cast

Dat betekent niet dat The Devil Wears Prada 2 helemaal niets te bieden heeft. Er zijn absoluut momenten die je kort laten grinniken en de cast blijft simpelweg sterk. Je kunt moeilijk verkeerd gaan met Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci. Vooral de onderlinge chemie zorgt af en toe van een glimp van waarom het origineel zo goed werkte.

Daarnaast is de mode ook nog altijd om van te smullen. De kostuums, locaties en stijlvolle presentatie zorgen voor genoeg visuele pracht om je aandacht vast te houden. Zelfs wanneer het verhaal af zwakt, blijft er nog genoeg om naar te kijken.

Conclusie

The Devil Wears Prada 2 bewijst hoe lastig het is om een klassieker nieuw leven in te blazen. Het origineel was een slimme, scherpe en verrassend emotionele film, maar dit vervolg is vooral nostalgie zonder noodzaak. De film mist ziel en de messcherpe dialogen die het eerste deel zo memorabel maakten. Dat zorgt niet voor een rampzalige kijkervaring. De cast is daar te goed voor en de mode te verleidelijk, maar het is wel een teleurstellende ervaring. Fans zullen ongetwijfeld blij zijn met de film, maar wie hoopte op een waardig vervolg blijft toch met lege handen achter.