Na het lezen van Infinity Son was ik niet laaiend enthousiast en toch wilde ik het vervolg een eerlijke kans geven. Het resultaat: deze niet al te positieve review van Infinity Reaper. Na boek één bleef ik nieuwsgierig naar waar het verhaal heen zou gaan. Toegegeven, dat ben ik nog steeds. Mijn grootste probleem met Infinity Son was dat de worldbuilding, de hoeveelheid personages en flinke portie (sub)plotlijnen nogal overweldigend waren. Maar, als ik dat met het eerste deel al getackeld heb, zou je zeggen dat ik dus up to speed ben en het geen probleem gaat zijn voor boek twee. Dat is helaas een foute aanname… Dat is dan ook de grootste reden waarom ik Infinity Reaper zou afraden.
Waar gaat Infinity Reaper over?
Kort antwoord: Brighton. Lang antwoord: hierbij de ingekorte flaptekst.
In Emil’s race to find a power binding potion that will not only save his brother but also rid him of his own unwanted phoenix powers, he will have to dig deep into the very past lives he’s trying to outrun. Though he needs the help of the Spell Walkers now more than ever, their ranks are fracturing, with Maribelle’s thirst for revenge sending her down a dangerous path. The battle for peace is playing out like an intricate game of chess, and as the pieces on the board move into place, Emil starts to realize that he may have been competing against the wrong enemy all along.
1. Genoeg is genoeg
Helaas is het probleem gebrekkige worldbuilding en de miljoen dingen die er naast elkaar gebeuren niet anders in boek twee dan in boek één. Alle plotlijnen van Infinity Son moeten eerst weer worden herhaald, samengevat en uitgelegd zodat de lezer up to speed is, maar dat werkt voor geen meter. Daarnaast zijn er tig personages bij wie we stuk voor stuk langs moeten voor updates, omdat iedereen verspreid is. Het duurt bijna het hele boek om iedereen bij elkaar te krijgen, terwijl het voelt alsof het binnen honderd pagina’s wel opgelost zou moeten zijn. Dat is enorm frustrerend. Ik had gehoopt dat de auteur geleerd had na boek één, maar dat voelt niet zo. Meer tempo, minder uitleg en drama graag.
2. Unlikable en oninteressante personages
Zoals Nora in de review van Infinity Son al aangaf, miste ik onder andere de eigen tone of voice van Emil. Hij blijft voor het grootste deel van Infinity Reaper een saaie slapjanus zonder echte doelen. Bijna ieder hoofdstuk vanuit hem eindigt op een gegeven moment met ‘oh wat heb ik toch veel gewicht om mijn schouders dat ik moet compenseren voor mijn vorige levens’ en dat verveelt snel. Gelukkig komt er op een gegeven moment wel verandering in zijn persoonlijkheid, maar dat duurt voor mij veel te lang.
Spoilers: Let’s talk about Brighton…
Waar dit tweede boek zich op focust, is logischerwijs Brighton. Zijn naam staat op de cover en hij is ook verreweg een van de meer interessante personages. Toch had ik net als Nora moeite om personages uit elkaar te houden. Maribelle lijkt een beetje een aftreksel van hem te zijn als hij geen familie meer zou hebben. Prudencia heeft nauwelijks een persoonlijkheid en ik root ook helemaal niet voor haar en Brighton (behalve op één bepaald moment dat ontzettend goed wordt opgebouwd en het hoofdstuk later compleet goedkoop wordt neergezet, maar spoilers…). Brighton wordt in Infinity Reaper neergezet als een arrogant en egocentrisch personage, wat een bepaalde reden heeft, maar het ook onprettig maakt om vanuit hem te lezen. Geen van de personages vind ik écht likable en de banden tussen hen interesseren me ook niet echt.
3. Voorspelbaar plot
Veel spoileriger dan dit wordt het niet
You have been warned
Ik zag al van mijlen aankomen dat Brighton krachten zou krijgen. Dat maakt het frustrerend dat hij het halve boek op sterven na dood is. Natuurlijk zou dat spanning opgebouwd moeten hebben, maar dat deed het voor mij niet, omdat ik al lang wist waar het verhaal heen ging. Ook het contrast tussen Brighton die zijn krachten wel kan gebruiken en Emil die dat niet kon was voorspelbaar. Anders zou dat een gemiste kans zijn. Vrij vroeg in Infinity Reaper voorspelde ik dat Brighton aan het einde van het boek waarschijnlijk een baddie zou worden, want er werd vermoeiend vaak op gehint.
4. Infinity Reaper voelt als een contemporary YA
Dit boek zit tot het randje volgepropt met familie drama, persoonlijke ontwikkeling, interne struggles, familiegeheimen en verzwegen banden. Het grootste deel van Emils verhaallijn kwam op mij over alsof hij van zichzelf leert te houden en dat is prachtig, maar niet waarom ik een avontuurlijk fantasyboek oppak… Daarnaast is Infinity Reaper nóg meer character driven dan boek één en dat is helemaal niet mijn ding. Om die reden denk ik dat dit boek nooit een kans heeft gehad bij mij. Hou hier dus rekening mee als je overweegt Infinity Reaper te lezen.
Nog meer van die spoilers
Ik wil heel graag nog even zeuren over de ‘we zijn wel/niet familie van elkaar’-plottwist die de auteur graag toepast. Oké, die zag ik vaak niet aankomen, maar ik gaf er niet genoeg om om daadwerkelijk verrast te zijn. Daar gaan we.
Wat maakt het uit als Maribelle en Luna familie zijn? Het verandert niets voor hen en het interesseert mij (dus) niet als lezer. Specifiek deze plottwist voelde alsof het alleen in het verhaal zat om te shockeren. Dat zwakte zelfs de plottwist dat Emil geadopteerd is voor mij af. Het had gewoon niet gehoeven.
Het beste aan Infinity Reaper
Mijn favoriete deel was naast de verhaallijn van Ness en de Senator waarschijnlijk het verhaal dat Luna over de magische broers in Colombia vertelt, wat eigenlijk pure exposition is. Dat zegt wel wat. Juist omdat Ness me op de been hield door dit hele boek heen, was het frustrerend dat ik driekwart van het boek moet toeleven naar het moment waarop hij eindelijk iets kan doen. Door zijn gevangenschap is zijn rol behoorlijk passief in het verhaal, al is de climax van zijn subplot zeker de moeite waard.
Infinity Reaper voelde als een filler
Dit hele boek voelde als een opbouw naar het volgende boek, een trage opbouw bomvol drama waar ik niet op zat te wachten. Het is minstens zo verwarrend als Infinity Son, maar wel een stuk minder avontuurlijk. Hopelijk voelt het laatste boek uit de Infinity Cycle trilogie wat minder contemporary, als ik voor mezelf mag spreken. Oh ja en ik hou niet van tijdreizen. No more of that please.
Infinity Reaper
Traag en voorspelbaar
