In de afgelopen jaren zijn we op het witte doek al vaak afgereisd naar outer space. George Clooney ging samen met Sandra Bullock in Gravity. Matthew Mcconaughey vertrok ook naar het sterrenstelsel in Interstellar. Nu kan ook Brad Pitt zich aan dit lijstje toevoegen. In de filosofische science-fictionfilm Ad Astra vertrekt Pitt naar het verre uiteinde van de melkweg om zijn vader weer te zien. Verwacht geen zinderende actie of ruimtegevechten. Je hoeft zelfs geen buitenaardse wezens te verwachten. Ad Astra gaat namelijk meer over de zin van het leven dan iets anders. Daar moet je van houden.
Waar gaat de film over?
Astronaut Roy McBride (Pitt) overleeft een val vanuit een ruimtestation nadat een zogenaamde power surge het station raakt. Meerdere power surges zorgen voor vele doden op aarde. Het blijkt dat Roys vader en zijn zogenaamde Lima Project er iets mee te maken hebben. Roy reist af naar Mars om contact te zoeken met zijn vader en zo het mysterie op te lossen.
Een arthousefilm vermomt als sci-fi thriller
Ad Astra is een film die prachtig in elkaar zit, met adembenemende shots die het beste tot hun recht komen op het grote scherm. Pitt laat zien dat hij een fenomenale acteur is die met recht tot de absolute top van Hollywood behoort. Zijn personage is de gehele film onmenselijk kalm en laat weinig emotie zien, vooral omdat hij geleerd heeft zich niet te binden aan anderen. Pitt vertelt zijn innerlijke struggles in lange monologen waarin hij alles in twijfel trekt. Waar over het algemeen van een film verwacht wordt dat het een show-don’t tell principe volgt, laat Ad Astra juist alles zien met daarbij ook de verhalen die Pitt vertelt. Het is noodzakelijk omdat zijn personage lange tijd geen emotie toe laat, al kan de oplettende kijker zeker de pijn vinden in de blik van Pitt op bepaalde cruciale momenten.
De film mist een pakkend verhaal waar je in meegezogen kunt worden. In plaats daarvan is het een stevig lesje levensbeschouwing waarin de vraag gesteld wordt of het het wel waard is om de aarde te redden. Het maakt namelijk niet uit waar wij als mensen ons settelen. Ondanks dat de technologie vooruit gaat, blijven wij hetzelfde. Het is een naar toekomstbeeld die niet eens zo ver gegrepen lijkt.
Ad Astra kent weinig momenten van spanning, en de momenten die er zijn lijken wel een beetje ver gegrepen. Dat gezegd hebbende gaat de film niet zozeer om het neutraliseren van een bedreiging. Het gaat meer over de liefde voor een dierbare die onbereikbaar is en het effect dat die liefde heeft op een persoon. De film laat zien hoe belangrijk het is om soms onze dierbaren te laten gaan, zodat we zelf het geluk ook kunnen vinden. De ruimte is slechts een bijrol in een film die gaat over de menselijke emotie.
Conclusie
Ben je op zoek naar een actiefilm in de trant van Star Wars, dan moet je Ad Astra overslaan. Ondanks het geniale acteerwerk van Pitt zal de film je dan niet kunnen bekoren. Zoek je echter een film met diepgang die prachtig is gemaakt, dan is Ad Astra het zeker waard om te bekijken, vooral op het grote scherm.
