De laatste Planet of the Apes trilogie werd met heel veel lof ontvangen. Vooral de twee films van Matt Reeves – met respectievelijk een 7,6 en 7,4 op IMDb – kunnen op veel lof rekenen. Fans van die trilogie maken zich op voorhand zorgen over deze film: een film die zich honderden jaren na de Caesar trilogie afspeelt. Is dat terecht? In eerste instantie zeggen we van niet, maar toch heeft Kingdom of the Planet of the Apes wel de nodige problemen waar we niet zomaar overheen kunnen kijken.

Kingdom of the Planet of the Apes is spektakel van bovenste plank — Noa (Owen Teague) in ‘Kingdom of the Planet of the Apes’. Foto: Disney

Waar gaat Kingdom of the Planet of the Apes (2024) over?

Een aantal generaties na de dood van de heilige Caesar is er een nieuwe profeet opgestaan: Proximus Caesar (Kevin Durand). Hij en zijn volk zijn de dominante soort en mensen zijn verworden tot wezens die in de schaduwen moeten leven. De apen zelf leven in voorlopige harmonie, maar de tiran Proximus krijgt grootheidswaanzin en wil alle apensoorten onder zich krijgen. Noa (Owen Teague), de jonge aap die tijdens één van de aanvallen van Proximus’ leger zijn vader verliest, gaat op een heftige tocht om zijn moeder en vrienden te redden uit de grijpgrage klauwen van Proximus. Hij wordt tijdens zijn tocht geholpen door de wijze Raka (Peter Macon) en een wezen dat uit de schaduwen opstaat.

Net als in de Caesar-trilogie is er ook in Kingdom of the Planet of the Apes echt niets aan te merken op hoe het er visueel uitziet. Deze film heeft iets meer worldbuilding te doen dan zijn voorgangers en dat gaat regisseur Wes Ball en zijn team goed af. Je kunt Ball’s werk aan de Maze Runner-films goed zien in de manier waarop deze film zijn werelden toont. Het heeft af en toe zelfs iets apocalyptisch. Een element dat is gebleven uit Dawn en War zijn de menselijke elementen die stevig zijn aangetast: bruggen en half vervallen gebouwen die wij uit onze wereld kennen staan er ook duizenden jaren later nog steeds.

Het apocalyptische beeld wordt vooral goed getroffen wanneer Noa de tunnel passeert. De donkere scènes brengen een saus aan de film die doet denken aan een goede thriller: ook iets dat we uit de Maze Runner-films kennen. Daardoor ontstaat er een gezonde mix van avontuur, goed uitziende actie, een vleugje drama en een snufje donkere thriller. Wat dat betreft doet de manier waarop Ball deze film neerzet denken aan James Cameron’s Avatar. Op zich een mooi vooruitzicht voor de nieuwe reeks: Cameron kan er ook al ruim twintig jaar zijn zakken mee vullen.

De grote metafoor

Opvallend is de rol van de grote metafoor in deze film, die direct teruggrijpt op de grote held van de vorige trilogie: Caesar. Want wie heeft zijn filosofie nu daadwerkelijk goed begrepen? De manier waarop schrijver Josh Friedman de held uit de vorige trilogie in dit script verwerkt vinden we wel redelijk schaamteloos. Voor de fans van de Caesar-trilogie zal het zeker een voordeel zijn. Gelukkig is Caesar zelf maar weinig in beeld en gaat het vooral om zijn filosofie. Er wordt aan deze filosofie in deze film een element toegevoegd, namelijk de band tussen de apenrassen. Want in hoeverre kan Proximus zijn plannen uitvoeren als ieder volk zijn eigen identiteit zo goed kent? We zien hierin een hoop gelijkenissen met onze eigen wereld.

Er zijn slechts twee menselijke personages in de film te zien. Is dat een nadeel? Nee. Toch hadden we graag gezien dat zowel Mae (Freya Allen) als de immer aanwezige Trevanthan (William H. Macy) wat meer diepgang mee hadden gekregen. Het blijft nu bij: ‘houd je gedeisd’ of ‘ik wil de spullen terug’ en dat is uiteindelijk erg weinig. Bij de apen zit wel iets meer diepgang, maar valt vooral de band tussen Noa en de lieve Raka op. De band tussen de twee is een reden dat de tweede akte niet vervelend is om naar te kijken.

Conclusie

Als je met een oppervlakkige bril naar deze film kijkt – en laten we wel wezen: dat zijn jij en ik wel gewend – is dit een blockbuster die precies doet wat het moet doen. Het ziet er wonderschoon uit, de actie is goed en het verhaal is gelaagd en heeft wat te zeggen. Als we dieper kijken maken we ons zorgen: de hoofdrolspelers van deze film hebben alle twee eigenlijk niets memorabels. Noa is jong en naïef en is op dat vlak anders dan Caesar, die al vanaf Rise een speciale band had met de mens en daardoor een perfecte interne struggle. Bij Noa zien we die niet. Mae (of Nova) is vooral een eendimensionaal mens die maar één ding wil: weer het dominante soort worden. Voor de komende delen – die er vanwege de opbouw overduidelijk gaan komen – gaat dat wel een probleem worden.