Deze toevoeging aan de Vha’Rymn novelle heeft weer een prachtige kleurrijke cover en een unieke rol binnen de wereld die auteur Valentijn Ringelberg gecreëerd heeft. Ik vond het ontzettend lastig om deze review van Eeuw van de Vhéi te schrijven. Er zijn namelijk veel dingen die ik fantastisch vond, maar ik moet ook toegeven dat Eeuw van de Vhéi behoorlijk wat narigheid bevat en zeker niet luchtig is. Ik zit nog steeds in dubio…
Waar gaat Eeuw van de Vhéi over?
Op Jho, een eiland ver weg van Vha’Rymn, wordt de jonge Umuli Acksol door de eilandsjamaan aan zijn nieuwe levenspartner gekoppeld. Toch blijkt uit een visioen van de sjamaan dat de Schepper meer voor hem in petto heeft, iets dat het eiland op haar grondvesten doet schudden.
Velara werkt in de winkel van haar oom als ze bezoek krijgt van een toegetakelde vrouw. Gelukkig weet ze haar een helpende hand te bieden, al blijkt het uiteindelijk een voorbode te zijn van een gebeurtenis die Velara’s leven – en dat van haar dochter – voor altijd zal veranderen.
Als Vhéi groeit Yza op bij zijn Nomadenfamilie in de bergtempel van Nepherië. Hoe ouder hij wordt, hoe rustelozer zijn vleugels beginnen te worden. Ze snakken naar vrijheid. Zal het Yza lukken om zijn lotsbestemming te omarmen?
Op boerderij Woestzicht heerst er een ziekte die bekendstaat als De Zwarte Kus. Het tast de gewassen aan en Nüro en zijn ouders zien hun inkomsten in rook opgaan. Toch lijkt er een lichtpuntje aan de horizon te verschijnen, een kans die grote gevolgen zal hebben.
Trigger warning: misbruik in Eeuw van de Vhéi
Waar ik het meeste moeite mee had aan Eeuw van de Vhéi, was dat ik me door het misbruik moest worstelen dat plaatsvond in Fulsur Piek. Dat merkte ik tijdens Als het duister roept al, maar in deze novelle is het nog veel erger. Gelukkig is er niets expliciet beschreven en werd ik er persoonlijk niet al te naar van. De auteur heeft een gruwelijke situatie netjes verwoord.
Deze Vha’Rymn novelle had veel pieken en dalen
Eeuw van de Vhéi zat voor mij persoonlijk bomvol pieken en dalen. Aan de ene kant vond ik het leuk om meer achtergronden te lezen. Aan de andere kant zat er ook superveel narigheid in dit boek (net zoals in Als het duister roept). Dat maakte het minder ‘leuk’ om te lezen. Maar, het begin en het einde van het boek hadden juist wel veel vrolijke en lieve momenten. Ook had ik er moeite mee dat Eeuw van de Vhéi niet echt één lopend verhaal is, terwijl het juist gaaf is om die hele eeuw neer te zetten vanuit het perspectief van verschillende personages. Dat zat echt heel goed in elkaar. Dilemma’s!
Waar ik wel zeker weten moeite mee had, was dat Eeuw van de Vhéi minder lekker weg las dan Voorbij het Wederwoud bijvoorbeeld. Volgens mij kwam dat voornamelijk doordat:
- Er veel overbodig lange zinnen in zaten.
- De vele nieuwe personages.
- Er dus ook veel fantasynamen per pagina stonden die ik altijd lastiger te onthouden vindt dan meer gebruikelijke namen (ondanks dat ze echt supersfeervol zijn)
- Er in sommige scènes veel Nomaden zitten die allemaal met hun en diens worden aangeduid. Dat maakte het lastig iedereen uit elkaar te houden op die momenten.
- We in ieder nieuw onderdeel van het verhaal aan nieuwe personages en vooral ook een nieuwe setting met nieuwe gebruiken moesten wennen. Ook dit heeft weer de voordelen van dat je een breed en sfeervol plaatje schetst trouwens.
Verder had ik het idee dat de schrijfstijl op sommige (kleine) momenten niet helemaal aansloot op de soort van middeleeuwse wereld, maar dat is een ieniemieniepuntje.
Alle kleuren van de regenboog
Daarnaast vind ik het superbelangrijk mijn complimenten te geven voor de hoeveelheid diversiteit die in dit boek zit. Uaku (die niet als vrouw geboren is) heeft een rol in de representatie die ze biedt én die rol past perfect in het verhaal. Het is supergoed in Eeuw van de Vhéi verweven. En natuurlijk zitten er behoorlijk wat non-binaire Nomaden in, diverse huidskleuren komen voorbij en we volgen een onwijs schattig homo-stelletje.
Conclusie: Eeuw van de Vhéi ga ik later nog eens lezen
Om echt goed te kunnen zeggen wat ik van Eeuw van de Vhéi vond, ga ik het later herlezen. Ik kan je vertellen dat dit verhaal namelijk uitnodigt uit om Als het duister roept in ieder geval te herlezen. Je krijgt onder andere nieuwe informatie over de Ambassadeur en dat vond ik een bijzondere toevoeging. Dat was niet eens de meest waardevolle toevoeging aan de Vha’Rymn serie trouwens! Die epiloog… Maar goed, ik had verwacht niet op deze manier meer over de Ambassadeur te weten te komen en dat maakte het extra krachtig. Dus: ik ga later Als het duister roept en daarna Eeuw van de Vhéi nog eens lezen. Als het voor jou zonneklaar was hoe Eeuw van de Vhéi is gevallen, laat het vooral weten!
