Januari 2022 voelde misschien wel alsof het de hele maand Blue Monday was. Voor mij in ieder geval wel. Dan snak ik altijd naar een beetje magie en de Caraval serie is daar zeker goed voorbeeld van. Dit jaar was ik niet de enige die deze fantasyboeken spontaan (her)las. Zelf heb ik ervoor gekozen alleen Caraval te lezen in plaats van de hele serie. In deze recensie van Legendary leg ik uit waarom.
Waar gaat Legendary over?
After being swept up in the magical world of Caraval, Donatella Dragna has finally escaped her father and saved her sister Scarlett from a disastrous arranged marriage. The girls should be celebrating, but Tella isn’t yet free. She made a desperate bargain with a mysterious criminal, and what Tella owes him no one has ever been able to deliver: Caraval Master Legend’s true name.
The only chance of uncovering Legend’s identity is to win Caraval, so Tella throws herself into the legendary competition once more; and into the path of the murderous heir to the throne, a doomed love story, and a web of secrets; including her sister’s. Caraval has always demanded bravery, cunning, and sacrifice. But now the game is asking for more. If Tella can’t fulfill her bargain and deliver Legend’s name, she’ll lose everything she cares about; maybe even her life. But if she wins, Legend and Caraval will be destroyed forever.
Is Legends identiteit genoeg om verder te lezen?
Dé reden waarom je Legendary zou moeten lezen als Caraval je niet volledig in zijn greep heeft, is om erachter te komen wie Legend is. Dus is dit boek de moeite als je alleen antwoord wil krijgen op die vraag? Persoonlijk vind ik van niet. Daarom was er voor mij ook geen reden om na Caraval nog verder te herlezen. De identiteit van Legend had niet de wauwfactor waar ik op gehoopt had en het antwoord op de vraag wist ik toch al. Alle plottwists die om Legends identiteit heen zitten, hebben de wauwfactor verwaterd. Tella is het halve boek al hints over Legend aan het verzamelen, dus op een gegeven moment kan het iedereen wel zijn. De climax heeft dan geen impact meer, zonde!
PS: ik vond het wél extra leuk om Caraval te herlezen met de kennis die ik heb over Legends identiteit.
Wat maakt Legendary dan wel de moeite waard?
Natuurlijk heb ik de hele serie gelezen toen ik Caraval net had, dus daar is zeker een reden voor. De schrijfstijl en magische sferen die Stephanie Gerber neerzet, zijn precies mijn ding. De worldbuilding rondom de Fates is daarnaast erg interessant, al voelde ik wel een beetje een mismatch met wat er in boek één was opgebouwd. Juist de subtiele hints naar ‘is magie nou echt of niet?’ in Caraval vond ik ontzettend leuk en in Legendary en Finale is die insteek heel anders. Dat is een kwestie van smaak.
De plottwist rondom Jacks true love had ik vanaf het begin al verwacht, maar het offer dat Tella maakt niet per se. Dat was juist heel goed gedaan. Ook wat dat offer weer triggerde, had ik niet zien aankomen en ik was meteen benieuwd naar de consequenties. Ik had de identiteit van de erfgenaam al voorspeld, maar later bleek dat ik het na een plottwist toch fout had. Aan de ene kant maakt dat het leuk om te (her)lezen, maar aan de andere kant voelt het soms een beetje alsof je in de maling wordt genomen. Less is more?
Pas op: niet te bewust gaan lezen
Als je Legendary nog niet gelezen hebt, ga ik het verhaal nu voor je verpesten. Ik heb geen idee of Stephanie Garber dit expres heeft gedaan en dat het poëtisch is ofzo, of dat het per ongeluk is (of luiheid), maar bij deze heb ik je gewaarschuwd. You can’t unsee this. Oké, hier gaan we.
Legendary is letterlijk hetzelfde verhaal als Caraval… Tella speelt de avontuurlijke hoofdrol die Scarlett in boek één had. Dante speelt de scoundrel die Julian was en Paradise speelt de gevangene (Tella). Daarnaast maakt Tella precies dezelfde fout als Scarlet in de jurkenwinkel. Dat terwijl beide zussen totaal anders in elkaar zitten. Wat is de boodschap dan? Tella is ook minstens zo naïef wat Jacks z’n motivatie betreft, als dat Scarlett was met Julian. Ik had het veel sneller door dan zij en dat vind ik altijd irritant. Het enige dat écht anders is tussen boek één en twee, is de extra worldbuilding waar ik dus niet heel erg fan van ben én Scarletts liefdesdriehoek. Dat verdient ook weer een hele alinea op zichzelf…
Scarlett, get your sh*t together
Waar ik echt een probleem mee heb, is dat beide Scarlet en Tella geen man willen wanneer ze vooruitgang boeken, maar wanneer ze kwetsbaar zijn, hebben ze een man nodig om ervoor te zorgen dat ze niet instorten? Waarom kunnen ze niet op zichzelf of desnoods op elkaar vertrouwen? Of op de liefde voor/van hun moeder? Niet heel erg empowering…
Ook vind ik het echt niet oké dat Scarlet bepaalt dat ze een wedstrijd tussen twee mannen gaat organiseren en dat ze zelf een soort prijs is. Je kan het echt niet goedpraten om zo met mensen hun emoties te spelen. Kortom: ik ben geen fan. Scarlett had wat mij betreft helemaal niet in Legendary hoeven zitten eigenlijk, niet op deze manier.
Van Legendary naar Finale
Legendary draait om drie dingen: Legends identiteit, wat er met Tella’s moeder gaat gebeuren en of de Fates ontsnappen. Beetje jammer dat alledrie die verhaallijnen tot ontknoping komen, want daarmee verminderen ze elkaars impact. Dan komt er óók nog een verloren erfgenaam twist bij. Ik had juist verwacht dat de climax daarvan bewaard zou blijven tot Finale, maar helaas. Dat zorgde ervoor dat ik me gelijk afvroeg wat er dan in boek drie ging gebeuren. Van de Caraval serie kreeg ik heel erg het idee dat er constant één boek geschreven werd zonder over een vervolg na te denken.
Wil je ook een recensie van Finale lezen? Laat het weten in de comments!
Conclusie: drie redenen om Legendary te lezen
Natuurlijk moet je het vervolg op Caraval gaan lezen puur omdat het een deel twee is. Als de magische wereld van Stephanie Garber je gegrepen heeft, lees gewoon lekker door. Daarnaast moet ik altijd de hele serie lezen, dus is het voor mij niet eens een vraag.
De identiteit van Legend is een interessant lokkertje, maar ik raad vooral aan Legendary te lezen als je benieuwd bent naar meer van Tella’s perspectief. Ze is namelijk echt een leuk personage om vanuit te lezen. Het mysterie rondom de verdwijning van Scarlett en Tella’s moeder, is ook intrigerend, maar het ging voor mij net te ver vanwege die mismatch in worldbuilding.
Voor mij persoonlijk is het een dilemma om Legendary aan te raden of niet. Ik heb van het boek genoten, maar er zitten ook wel echt dingen in waar ik het niet mee eens ben, zoals het gebrek aan diversiteit en de liefdesdriehoek. Op basis van deze recensie, denk jij dat ik Legendary moet herlezen of niet?
Legendary
Sfeervol, maar frustrerend
Goed
- Magie
- Schrijfstijl
- Luchtig
- Tella is leuk
Niet zo
- Gebrek aan diversiteit
- Liefdesdriehoek
- Extra worldbuidling
- Naïviteit
