Filmrecensie: Hunter Killer (2018)

Het grote publiek leerde Gerard Butler kennen in 2006 als Koning Leonidas in de film 300. Deze rol was iconisch en was de inspiratie voor veel mannen om toch weer naar de sportschool te rennen. In de jaren na zijn rol in 300, bestond Butlers carrière uit hits en een aantal flops. Zo waren films als Olympus Has Fallen en How To Train Your Dragon hits, terwijl we allemaal films als Gods Of Egypt het liefste willen vergeten. Butler speelt nu voornamelijk actiehelden die de wereld moeten redden. Zijn nieuwste film in deze categorie is Hunter Killer. Is deze film het kijken waard, of kun je hem beter skippen?

Waar gaat het over?

Diep in de Arctische Oceaan is de Amerikaanse Onderzeeboot kapitein Joe Glass (Butler) op zoek naar een Amerikaanse onderzeeboot in de problemen. Hij ontdekt dat er een geheime Russische staatsgreep gaande is, die als doel heeft om de wereldorde te ontmantelen. Kapitein Glass moet nu samen met een groep Navy Seals de gekidnapte Russische president redden en zich een weg banen door vijandig water om de Derde Wereld Oorlog te stoppen.

Verwarrend begin

Het verhaal van Hunter Killer is niets nieuws. Laten we eerlijk zijn, het is ook niet de eerste keer dat Butler een president heeft moeten redden. Het begin van de film gaat snel en het verhaal wordt niet heel erg goed uitgelegd. Dat maakt het verwarrend. Daarnaast was er naast de staatsgreep niets boeiends genoeg om de aandacht vast te houden.

Het tweede deel van de film was al iets beter. Op het moment dat de boot daadwerkelijk op de bodem van de oceaan was, werd het pas spannend. Je kunt zeggen wat je wilt over Butlers acteerprestaties, in actiescènes is hij duidelijk op zijn plek. De film speelt zich echter ook af op het land. De elite krijgsmacht die de president moeten redden laten geen blijvende indruk achter. De actiescènes houden niet meer in dan twee partijen die op elkaar aan het schieten zijn.

Een tamme film

De film gaat over een controversieel onderwerp, namelijk de relatie tussen de VS en Rusland. De film maakt hier nooit echt een statement over. Aan de ene kant is dat prima. De film toont ons een alternatief universum waarin deze twee landen op vriendelijke voet met elkaar door een deur kunnen. Aan de andere kant zorgt dit ervoor dat het nooit echt voelt alsof de nood aan de man is. Want hey, met de kracht van vriendschap komt alles goed! De film blijft constant op de oppervlakte. Het doet zijn werk goed als een popcorn actiefilm, maar daar blijft het ook bij.

Conclusie

Hunter Killer zal nooit de boeken in gaan als een memorabele film, maar het is vermakelijk genoeg om te blijven kijken.

 

 

Laat een reactie achter

Ingrid

Ook interessant

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.