De film The Princess Bride heeft voor mij een enorme nostalgische lading. Toen ik ontdekte dat het gebaseerd was op een boek, moest ik die natuurlijk hebben. En wat een mindf*ck was dat! Het boek waar de film op gebaseerd is, is namelijk een zogenaamde ‘aangepaste versie’ van een origineel manuscript van meer dan 1000 pagina’s. Dit boek is ontzettend gelaagd en nodigt uit tot ‘ronddwalen’ in de bizarre wereld die William Goldman heeft gecreëerd.

Waar gaat The Princess Bride over?

The Princess Bride is niet geheel verrassend geïnspireerd door verhalen die Goldman vroeger aan zijn dochters vertelde. De avontuurlijke en sprookjesachtige sfeer zie je duidelijk terug in het plot.

Wanneer boerendochter Buttercup eindelijk beseft dat ze al jaren verliefd is op Westley, die de boerderij van Buttercups ouders helpt onderhouden, loopt alles in de soep. Westley vertelt Buttercup dat hij ook van haar houdt, maar dat hij eerst rijk moet worden in Amerika om haar in alles te kunnen voorzien. Later krijgt Buttercup te horen dat Westley is overleden en haar rouwen maakt haar nog mooier dan ze ooit was. Haar schoonheid wordt ontdekt door de nare Prins Humperdinck, die haar beveelt met hem te trouwen. Ondertussen wordt de kans dat er oorlog uitbreekt tussen hun land, Florin, en Guilder steeds groter. Vlak voordat Buttercups bruiloft plaatsvindt, wordt ze ontvoerd door een slimme crimineel, een sterke reus en een meesterlijke zwaardvechter.

Wie heeft deze groep ingehuurd om haar te ontvoeren? Waarom nemen ze haar mee de grens over? En wie is de man in de zwarte kleding die de groep blijft achtervolgen? Zal Buttercup ooit nog gelukkig kunnen zijn?

Een wereld waarin je makkelijk verdwaalt

Ondanks dat The Princess Bride wordt verkocht als “een ingekorte versie”, kun je makkelijk verdwalen in het verhaal en de wereld. Er zitten diverse personages in met allemaal hun eigen interessante achtergrondverhalen. Dan is er ook nog de politieke intrige, het ongrijpbare magiesysteem en de extra laag satire die zogenaamd wordt aangebracht door “originele auteur S. Morgenstern”.

Juist door de extra toevoegingen tussen haakjes van Morgenstern, de notities van Goldman en de flashbacks val je als lezer in een ontzettend rijke wereld. De eerste laag is natuurlijk het verhaal zelf, wat zogenaamd alleen “de goeie delen” zijn van een volledig manuscript. Dat verhaal leest als een parodie op avonturenverhalen die doet denken aan Monty Python.

Daarbovenop komt dan nog de extra context vanuit Morgenstern. Een voorbeeld daarvan is dat hij benoemt dat het verhaal “na Parijs” plaatsvindt en “voor maagzweren”. Het besef van tijd is hierdoor ver te zoeken. Je wisselt tussen het kernverhaal over Buttercup en Westley, en tussen Goldmans zogenaamde ervaring met het verhaal zoals zijn vader het hem ooit heeft voorgelezen. Daarbovenop komt ook nog Goldmans uitleg voor waarom sommige stukken zijn gekort en zelfs een scène origineel door Goldman geschreven. En alle flashbacks binnen het kernverhaal zelf.

Kortom: er is in The Princess Bride meer dan genoeg om je aan het denken te zetten en om over te dagdromen.

The Princess Bride leest daardoor niet per se snel weg

Persoonlijk had ik meer behoefte aan een verhaal dat meer ‘to the point’ was toen ik The Princess Bride las. Ondanks dat alle extra context en notities erg sfeervol waren, had ik ook zonder gekund. Naïef als ik ben, bleef ik me ook steeds afvragen hoeveel in dit boek waargebeurd was en hoeveel niet. Er stonden zelfs stukken in over dat Goldman contact met advocaten had en aangeklaagd werd, wat het hele referentiekader van het boek nog realistischer maakte.

Maar, het haalt je ook uit het verhaal van Buttercup en Westley. Als je dus ‘gewoon’ een avontuurlijke romantasy wil lezen, is The Princess Bride niet voor jou. Dit is een boek dat ik dus zeker op een ander moment opnieuw ga lezen, wanneer ik er echt voor kan gaan zitten.

PS: Goldman benoemt dat je dit boek ook kunt lezen en alle schuingedrukte tekst en de tekst tussen haakjes overslaan. Maar is het dan nog wel de moeite…?

Is de film dus beter dan het boek?

Ik heb genoten van het boek, maar niet zoveel als van de film. Het lastige is dat ik dus niet zeker weet of ik het boek wel een eerlijke kans heb gegeven. Plus, ik heb de film al jaren niet gezien. Misschien heb ik die ontzettend geromantiseerd in mijn hoofd. Ik zou het boek zeker aanraden aan fans van de film en van Monty Python, maar voordat ik een definitieve conclusie kan trekken, ga ik meer onderzoek doen. Tijd om de film met een frisse blik te bekijken.