Nevernight wordt neergezet als een dark academia YA fantasyboek. De flaptekst doet denken dat je een boek gaat lezen zoals Deadly Education bijvoorbeeld. Een verhaal over tieners die op een school afschuwelijke dingen moeten doorstaan en daar als helden/schurken uit komen. Dat geldt zeker voor Nevernight, maar de flaptekst bereid je niet voor op de hoeveelheid en mate van expliciete scènes. Houd je dus maar goed vast…
Waar gaat Nevernight over?
Daughter of an executed traitor, Mia Corvere is barely able to escape her father’s failed rebellion with her life. Alone and friendless, she hides in a city built from the bones of a dead god, hunted by the Senate and her father’s former comrades. But her gift for speaking with the shadows leads her to the door of a retired killer, and a future she never imagined.
Now, Mia is apprenticed to the deadliest flock of assassins in the entire Republic—the Red Church. If she bests her fellow students in contests of steel, poison and the subtle arts, she’ll be inducted among the Blades of the Lady of Blessed Murder, and one step closer to the vengeance she desires. But a killer is loose within the Church’s halls, the bloody secrets of Mia’s past return to haunt her, and a plot to bring down the entire congregation is unfolding in the shadows she so loves. Will she even survive to initiation, let alone have her revenge?
Holy sh**, ik bedoel ‘holy worldbuilding exposition’
Alleen aan deze flaptekst merk je al dat de worldbuilding in Nevernight pittig gaat zijn. Het is een wereld met drie zonnen en dat heeft nogal wat impact op hoe dag, nacht en seizoenen werken. Plus, dit verhaal is gebaseerd op twee geloven, waar je dus ook alles over moet weten. Aan de ene kant de aanhanger van Aa, aan de andere kant de aanhangers van Niah (aka the Red Church). Daar komen allerlei namen, rituelen, gezegdes en scheldwoorden bij kijken. Achteroverleunen is er tijdens het lezen van Nevernight niet bij.
Al deze exposition wordt trouwens gecombineerd met flasbacks en ‘sidenotes’ door middel van asterisken. Helemaal niet verwarrend of overweldigend ofzo. Soms is meer dan de helft van de pagina gevuld met een sidenote aan exposition. Dat was voor mij een beetje much. De kortere toevoegingen zijn vaak wel grappig en voegen sfeer toe. Het verrassende perspectief waaruit die sidenotes worden geschreven, kon ik wel waarderen.
Behoorlijk expliciet
Aan de ene kant zit Nevernight bomvol scènes waarin gedetailleerd wordt beschreven hoe mensen worden mishandeld, verminkt, gemarteld en vermoord. (En het zit bomvol overbodig aanwezige scheldwoorden.) Aan de andere kant zitten er ook geurige en kleurige sexscènes in die vrij intens zijn als je dacht en ‘onschuldig’ YA boek te lezen. De schrijfstijl lijkt wat dit betreft veel meer geschikt te zijn voor NA, terwijl de personages en het plot wel prima bij YA passen.
Waarom is Nevernight toch een aanrader?
Ik heb een haat-liefdeverhouding met dit boek. De schrijfstijl was af en toe echt een worsteling. (Volgens de kaft hou ik dan niet genoeg van Robin Hobb en George R. R. Martin.) Het duurde even voordat de puzzelstukjes in elkaar klikten vanuit welk perspectief ik las en wat er precies gebeurde. Vooral omdat ik dacht dat ik een dark academia ging lezen, terwijl dat pas in het tweede gedeelte van het boek aan bod komt. Het eerste gedeelte deed me denken aan mijn minst favoriete gedeelte uit Name of the Wind. Enter gedeelte twee.
Vanaf het moment dat Tric in beeld komt als Mia’s sidekick en ze uiteindelijk The Red Church bereikt, begint Nevernight zijn vruchten af te werpen. Je komt steeds meer te weten over Mia’s verleden en nieuwe bijpersonages houden je op je tenen. Wie vermoordt wie en wie is de volgende moord aan het plannen? Fans van The Witcher zullen ook Yennefer en haar journey deels herkennen in Nevernight. Bonus: er zit wat diversiteit in dit boek! Het plot had ik achteraf aan kunnen zien komen, maar ik was verrast and here for it. Ook top dat mensen niet ineens zomaar terug tot leven komen. Dat had het verhaal goedkoop gemaakt. De balans is perfect.
Nevernight is top met de juiste verwachtingen
Als je verwacht een ‘onschuldige’ YA dark academia te gaan lezen, kom je waarschijnlijk van een koude kermis thuis. De schrijfstijl is veel harder werken dan de gemiddelde YA en Nevernight is bijzonder expliciet voor dit subgenre. Als je intense worldbuilding, exposition en expliciete scènes geen probleem vindt, is dit boek een aanrader. Het is spannend, sfeervol, intrigerend en mysterieus. Ik kijk uit naar de vervolgdelen in deze boekenserie.
Goed
- Goeie worldbuilding
- Diversiteit
- Goed plot
- Spannend
Niet zo
- Te veel exposition
- Schrijfstijl past niet bij YA
- Overbodig expliciet
