Een retelling van het sprookje De twaalf dansende prinsessen maar maak het horror en fantasy. Dan kom je uit bij House of Salt and Sorrows. Met haar nieuwe insteek van dit klassieke gebroeders Grimm verhaal, weet Erin A. Craig met haar debuut de lezers op het puntje van hun stoel te houden van begin tot het einde.

Waar gaat House of Salt and Sorrows over?

Hoofdpersonage Annaleigh leidt een afgeschermd bestaan in Highmoor, een huis aan zee met haar zussen, vader en hun stiefmoeder. Vroeger waren zij met z’n twaalven, maar nadat de oudste vier kinderen zijn overleden, is eenzaamheid, verdriet en rouw te voelen door de zalen en de gangen in Highmoor. Elke dood was gruwelijk: waar de een stierf aan de pest, ging de ander dood door een val. De derde verdronk en de laatste gleed uit en viel. In heinde en verre gaan er geruchten de ronde dat de familie vervloekt is.

Nadat Annaleigh erachter komt dat een van haar zusjes visioenen heeft over hun overleden zussen, begint zij te twijfelen aan hun noodlottige einde. Na het ontmoeten van een mysterieuze vreemdeling gaat ze op onderzoek uit naar het overlijden van haar oudere zussen. De andere zussen krijgen intussen een kans om stiekem nachtenlang te dansen op de mooiste ballen in de meest glinsterende jurken. Of dat verstandig is, is nog maar de vraag. Want met wie of wat dansen ze eigenlijk? En wanneer zal de duisternis hen als volgende opeisen?

House of Salt and Sorrows: sterke kanten

Dit boek zorgde er met vlagen voor dat ik m’n lamp weer aandeed om te checken of de kleding op mijn stoel niet stiekem een eng wezen was. De laatste keer dat dat gebeurde bij een boek is voor mij heel lang geleden. Dat wil dus zeggen dat de auteur heel goed weet hoe zij spanning moet schrijven. Sommige momenten zal je als lezer het boek echt niet weg kunnen leggen.

Goede balans

Wat fijn is, is dat de spannende momenten heel erg goed worden afgewisseld met de ontladende momenten. Hierdoor blijven de spannende momenten ook daadwerkelijk spannend en heb je toch ademruimte om daarna door te kunnen lezen. Craig weet ook heel goed in te schatten hoe lang de periodes van spanning en ontspanning moeten duren. Want op sommige momenten voel je dat er weer een spannend moment aan zou moeten komen en dan gebeurt dat perfect getimed.

Sterke sfeer

De sfeer door het hele boek heen blijft hierdoor allemaal goed in balans. Van angst tot geluk of verdriet, het komt er allemaal in terug zonder dat het geforceerd of raar voelt. Ondanks dat het een horror zou moeten zijn, bieden de andere gevoelens zeker een meerwaarde aan het verhaal zonder het genre te teniet te doen.

Fijne schrijfstijl

Dit alles bij elkaar, gepaard met de makkelijke en fijne schrijfstijl, zorgt ervoor dat het verhaal heel snel doorleest. House of Salt and Sorrow is vooralsnog alleen verkrijgbaar in het Engels maar maakt gebruik van vaak makkelijk te begrijpen woorden. Hierdoor leest het prettig weg. Toch voelt het niet kinderachtig door de gebeurtenissen die plaats vinden.

Minder sterke kanten

Weinig karakter in de House of Salt and Sorrow personages

Wat minder sterk naar voren kwam in het verhaal, waren de verschillende karakters tussen de zussen. De omschrijving was vaak gering waardoor je als lezer niet kan inleven in een of meer van de zussen. Zij worden soms omschreven als ‘de oudste’ of ‘zij tekent enge figuren’. Dat is vrij nietszeggend waardoor het heel goed kan zijn dat je even terug moet lezen over wie het ook alweer ging.

Ook de toevoeging van Fisher voelt niet heel erg nodig. Hij fungeert eigenlijk meer als een opvul personage dan dat hij daadwerkelijk nut heeft in het verhaal. Voor zo’n personage krijgt hij te veel ruimte in het verhaal. Die ruimte had Craig zeker voor andere dingen kunnen gebruiken.

House of voorspelbaarheid

Tot slot is het einde van het verhaal wel een beetje voorspelbaar en enigszins abrupt. Ook zijn er door het verhaal heen kleine plotlijnen geopend die niet allemaal worden afgewikkeld. Er hadden door het verhaal heen hier en daar wel wat meer broodkruimels gegeven mogen worden aan de lezer over waar het verhaal heen zou gaan. Het voelde ongeloofwaardig hoe alle (overgebleven) zussen met het slot van het verhaal omgingen. Dat zorgt niet voor een erg bevredigend einde van zo’n mooi verhaal.

Conclusie

Kortom, House of Salt and Sorrow is een spannende retelling van De twaalf dansende prinsessen. Dit verhaal laat je op momenten op het puntje van je stoel zitten. Waarin er nog wel wat te winnen viel rondom de karakters van de personages, werd dat zeker goed gecompenseerd door de makkelijk te lezen schrijfstijl en de pacing.