De roep van de raaf is samen door Keniaanse auteur Mercy Ngeno en Nederlandse auteur Jen Minkman geschreven. Jen Minkmans boeken koop ik bijna zonder erbij na te denken en deze cover had me meteen in zijn greep. Ook het unieke perspectief van een YA met Afrikaanse invloeden en mythologie sprak me enorm aan. Helaas waren mijn verwachtingen hierdoor waarschijnlijk veel te hoog.

Waar gaat De roep van de raaf over?

De zestienjarige Chela weet hoe het hoort: in het dorp Tamboyon mogen alleen mannen magie bedrijven. Ze is dan ook verrast en bang als ze op een nacht een visioen krijgt van een mysterieuze raaf die haar vertelt dat ze haar eigen magie zal moeten gebruiken om haar volk, de Kipsigis, te redden. Chela snapt er niets van: zij bezit toch helemaal geen magische krachten?

Ze besluit naar de dorpsraad te gaan en eerlijk op te biechten wat ze heeft gezien en gehoord. De mannen geloven haar echter niet en willen haar straffen. Als Chela wordt gedwongen om haar verontschuldigingen aan te bieden voor iets waar ze niets aan kan doen, voelt ze een kracht in zich groeien die ze nog nooit eerder heeft gevoeld: de kracht van de maan…

Voor ze het weet, wordt Chela weggestuurd en moet ze door de wildernis zwerven, slechts bijgestaan door haar beste vrienden Kibelei en Chebet. Zal ze ontdekken welke magie er in haar schuilt en op die manier het onbekende gevaar dat haar volk bedreigt het hoofd kunnen bieden?

De schrijfstijl was helaas niet mijn ding

Al in het eerste hoofdstuk kon ik merken dat de schrijfstijl helaas echt niet mijn ding was. Het paste voor mijn gevoel niet helemaal bij de doelgroep en bij de leeftijd van de hoofdpersoon. Daarnaast had ik moeite om door alle namen, termen, exposition en culturele informatie te komen. In de veertien recensies die momenteel op Goodreads staan, lijkt niemand daar last van te hebben, dus waarschijnlijk is het een kwestie van smaak. Daarom zou ik De roep van de raaf dus alsnog aanraden aan fans van Jen Minkmans werk en andere sprookjesachtige YA-boeken.

De roep van de raaf is te kort

Dit is wel iets dat ik in een aantal recensies heb terug zien komen. Ik merkte dat het verhaal te kort was aan hoe gehaast sommige veranderingen plaatsvonden en in de diepgang van personages die soms te wensen overliet. Voor mij besloten Kibelei en Chebet bijvoorbeeld wel erg snel en makkelijk om Chela te vergezellen in haar ballingschap. Later in het boek kom je er wel achter waarom, maar er had van mij veel meer ‘screentime’ mogen zijn voor die persoonlijke ontwikkelingen. Dat vond ik juist een van de meest interessante elementen. Verder had het geholpen om de dreiging nog iets tastbaarder te maken, om de snelle keuzes richting het einde van het boeken wat aannemelijker te maken. Show, don’t tell.

Magiesysteem had beter uitgewerkt kunnen worden

De roep van de raaf is ook te kort om diep in te kunnen gaan op het magiesysteem. Dat vond ik echt heel jammer, omdat de krachten van de maan de grootste reden is dat ik dit boek heb gekocht. De kracht lijkt nogal overpowerd te zijn, zonder duidelijk regels of beperkingen, behalve dat het geslachtgebonden is.

Erg interessant, maar helaas geen homerun

Naast dat de schrijfstijl gewoon niet mijn ding was, vond ik het ook vrij pittig om over onderdrukking en oorlog te lezen. Ik ben daar gevoelig voor, maar als jij dat niet bent, zal dat geen probleem zijn. Al met al is De roep van de raaf een krachtig verhaal in een fantastische setting. Het heeft een uniek perspectief en er zit diversiteit in. Daar moet ik echt mijn complimenten voor geven. Ondanks dat dit specifieke boek niet voor mij was weggelegd, ben ik heel benieuwd naar volgende werken van deze auteur(s)!