Net als in The 5th Wave is er verrassend weinig te merken van een alien invasie in The Host (2013). Wat wel duidelijk te merken is, is de invloed van Stephanie Meyer (Twilight). Daar moet je van houden. Kom je voor de liefdesdriehoek (vierkant?)? Dan kun je je geluk op. Hoop je op rebellie en actie, zoals Divergent en The Maze Runner? Dan ben je bij The Host helaas aan het verkeerde adres.
Waar gaat The Host over?
Melanie leeft in een dystopische wereld die is overgenomen door parasitaire aliens. Ze kruipen in je hoofd en kunnen je lichaam dan besturen. Zo maken ze een einde aan geweld, jaloezie en allerlei andere nare dingen. Toch is niet iedereen enthousiast over de vrede die de aliens brengen, omdat het ten koste gaat van iemands persoonlijkheid. De mensheid ziet zo’n overname als moord. Genoeg reden voor Melanie om samen met haar broertje op de vlucht te slaan.
Wanneer Melanie een afleidingsmanoeuvre moet doen om haar broertje te helpen verstoppen, wordt ze door de aliens gepakt. Ze krijgt ‘Wanderer’ in haar hoofd. Melanie dacht altijd dat iemand compleet verdween zodra ze een alien in zich kregen, maar is dat eigenlijk wel zo…? In The Host vechten Melanie en Wanderer om controle van Melanie’s lichaam, om ‘romance screentime’ en misschien ook wel om de toekomst van de planeet.
The Host had veel diepgang kunnen hebben
Het dilemma tussen voor jezelf kiezen en voor iemand kiezen waarmee je een lichaam deelt, is ontzettend interessant. Zelfs het idee van beide verliefd worden op iemand anders zou gaaf kunnen zijn. Hoe weet je het verschil tussen jouw wensen en die van de ander? Wie heeft waar recht op? En welke grenzen durf je te verleggen om een compromis te sluiten? Genoeg potentie op een onwijs tof verhaal dus. Helaas komt dat totaal niet uit de verf.
The Host focust voornamelijk op de liefdesrelaties van de personages, op een manier zoals je gewend bent van Twilight. Melanie en Wanderer hebben allebei weinig persoonlijkheid en toch weten ze iedereen om hun vinger te winden. Alles gaat net even te makkelijk en is vrij voorspelbaar. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in een grot, dus daar kun je ook niet veel actie van verwachten helaas. Je moet het dus echt doen voor die romance die totaal niet overkomt.
Conclusie: The Host is vooral leuk voor Twihards
Mijn complimenten voor de persoonlijke ontwikkeling van Seeker, maar verder heb ik weinig positiefs te zeggen over de uitvoering van The Host. Ondanks dat de familiebanden goed worden neergezet en je ook root voor acceptatie, voelt The Host met veel vraagstukken een beetje gek.
De romantiek voelt verkeerd, omdat je weet dat er geen 100% consent is. De climax waarin het dilemma tussen Melanie en Wanderer wordt opgelost, is ook erg makkelijk en toevallig. Maakt een loophole het echt oké dat aliens iemands lichaam overnemen? En zou het de aliens niet wat meer moeten boeien dat er mogelijk een opstand komt? The Host is het helaas net niet, maar gelukkig zijn er genoeg dystopian YA-films om je honger te stillen. Neem bijvoorbeeld The Darkest Minds of The Giver, naast duidelijke opties zoals The Hunger Games, Divergent en The Maze Runner.
The Host (2013)
Cringy romantiek
Goed
- Toffe dilemma's
- (Found) family
- Ontwikkeling van Seeker
Niet zo
- Cringy romance
- Geen consent
- Te makkelijk
- Traag
