Over Het teken van de Banneling (Arwyn 1) was ik lyrisch. Ook het vervolg De schaduw van de Dief was erg tof. Helaas valt het laatste boek in de Arwyn trilogie tegen. Het pad van de Krijger voelde voornamelijk als opvulling in plaats van dat de serie een afgerond geheel is. De schrijfstijl is prettig en de personages tof, maar alsnog is het helaas geen must read.
Waar gaat Het pad van de Krijger over?
Je zou verwachten dat dit boek over het pad van de Krijger gaat, maar dat is dus niet zo. In plaats van dat het verhaal doorpakt op de magie uit het tweede boek en dat Arwyn eindelijk een thuis vindt, maakt hij een avontuur mee dat weinig tot geen impact op de verhaallijn heeft. Als je écht nieuwsgierig bent naar de geschiedenis van Arwyns familie, zou ik dit boek zeker lezen. Verder heeft het helaas weinig toegevoegde waarde.
De flaptekst van Arwyn 3
Na zijn avonturen in Tulas en de Holle Bergen reist Arwyn alleen verder, de winter tegemoet. Een zwerm zwarte kraaien achtervolgt hem, als een donderwolk van dreigend oordeel. Bij het Bevroren Meer wordt hij gevangengenomen door de krijgers van de machtige heer Ragnor, die het westelijke bergland met ijzeren hand regeert. Arwyn ontmoet oude bekenden en maakt nieuwe vrienden. Beiden moet hij leren vertrouwen voordat hij zijn grootste uitdaging het Pad van de Krijger, de enige begaanbare pas naar zijn bestemming, het land Tir. Een tocht vol gevaren en heldendaden volgt, zal Arwyn zijn doel bereiken?
Spoiler: aan het einde van dit boek weet je verdorie dus nog steeds niet of Arwyn Tir bereikt…
Tegenvaller 1: geen afgesloten geheel
Zoals je hierboven kunt lezen, is het frustrerend dat je als lezer geen afsluiting krijgt. Dit komt doordat de Arwyn trilogie moet aansluiten op de ‘Het boek van Aderyn’-serie. Kortom: het verhaal is dus helemaal niet klaar en voelt vooral als opvulling voordat je verder gaat met de volgende boekenreeks.
Tegenvaller 2: een overbodig cliché (spoilers!)
Sla deze alinea over als je geen spoilers wilt over Arwyns herkomst en de achtergrond van zijn familie.
Het cliché dat me écht teleurstelde, was dat Arwyn in een dorp wordt ontvangen als iemand anders, omdat ze blijkbaar als twee druppels water op elkaar lijken. En Arwyn gaat daar uiteraard in mee, omdat hij niet weet wat hij anders moet. Hij doet dus alsof hij iemand anders is. Om een of andere reden vond ik dat écht heel erg stom, sorry. Het had voor mijn gevoel ook niet superveel meerwaarde voor het verhaal. Ja, je krijgt op die manier wat meer achtergrondverhaal, maar dat had ook anders gekund. Dit was gewoon heel erg niet mijn smaak helaas.
Tegenvaller 3: oude bekende voor ‘fan pleasing’
Arwyn komt in dit boek wat oude bekenden tegen, die eigenlijk helemaal niet terug hadden hoeven komen. Er zit wel een soort verklaring in het verhaal, maar het voelt vooral als ‘fan pleasing’. “We halen deze personages terug, omdat de fans dat zo leuk vinden, niet omdat het nut heeft.” Dat voelt helaas hol en geforceerd, en het haalde bij mij het plezier van de hereniging weg. De rollen die de terugkerende personages innemen, hadden prima door nieuwe personages vervuld kunnen worden. Dat gezegd hebbende, de scène op de sleeën was heel erg aandoenlijk en paste perfect bij de persoonlijkheden van die terugkerende karakters.
Tegenvaller 4: minder diversiteit dan de vorige boeken
Juist de diversiteit vond ik ontzettend tof aan Het teken van de Banneling en De schaduw van de Dief. Dit zie je in boek 3 nauwelijks tot niet terug. Wat dat betreft waren mijn verwachtingen gewoon te hoog.
Conclusie: Het pad van de Krijger is ‘wel oké’
De schrijfstijl is prettig en de (nieuwe) personages zijn erg tof en toch had dit boek geen wauw-factor. In ieder geval niet in vergelijking met de eerdere delen. Het duurde lang voordat ik in het verhaal kwam, omdat er niet zoveel gebeurde totdat Arwyn niet meer alleen was. Daarnaast hou ik van veel dialoog en dan ben je bij dit boek aan het verkeerde adres. Ik had ook graag meer over Feyla en Kee-Den gelezen. Een boek vanuit een van hun perspectieven zou ik sowieso verslinden. Kortom: helaas pindakaas, maar ik lees graag verder in ‘Het boek van Aderyn’.
Het pad van de Krijger
Avontuurlijk, maar geen must-read
Goed
- Avontuur
- Intrigerend
- Geinig
Niet zo
- Cliché
- Opvulling
- Fan pleasing
