Sorry, not sorry, maar Mission: Impossible III is de eerste M:I film die daadwerkelijk goed is. De pacing, het plot, de storytelling en de opbouw zijn zo intens veel beter dan de eerste twee films. J. J Abrams krijgt het eindelijk voor elkaar dat je als kijker iets geeft om de stakes en om je mee te slepen in Ethans dilemma’s. Natuurlijk blijft er genoeg te wensen over, maar M:I III is daadwerkelijk de moeite waard om te kijken.

Waar gaat Mission: Impossible III over?

Zodra Mission: Impossible III begint, heb je even het idee dat je een film gemist hebt. Wie is deze vijand en wie is de nieuwe love interest van Ethan? Het is verwarrend, maar ook erg spannend en trekt je meteen in het verhaal. Dan gaan we terug in de tijd en maken we mee dat Ethan tegenwoordig alleen nog trainingen geeft voor IMF, in plaats van dat hij zelf het veld in gaat. Hij is namelijk verloofd en wil het rustiger aan doen. Hoelang gaat dat goed? Ongeveer totdat zijn favoriete leerling in de problemen raakt. Lukt het hem om haar te redden? En wat moet hij daarvoor opgeven?

Wel een beetje lui

Na het kijken van de film weet je nog steeds niet wat Ethan precies heeft uitgespookt om The Rabbit’s Foot te krijgen of wat dat is. Daar wordt wel enigszins op gehint, maar met die foreshadowing wordt verder niets gedaan. Nou had de film ook zeker niet langer hoeven zijn dan de runtime van 126 minuten, maar alsnog. Wel een beetje lui…

Het acteerwerk? Chef’s kiss

Kunnen we het even over Laurence Fishburne hebben? Hij mag dan geen grote rol spelen, maar hij laat wel een indruk achter. Niet alleen zijn acteerwerk is ijzersterk, maar ook zijn dialogen raken met elk woord, wauw. Natuurlijk zit ook Tom Cruise er weer lekker in en zet Philip Seymour Hoffman een geloofwaardige en haatbare antagonist neer. De perfecte combinatie dus voor een immersieve filmervaring, zelfs al is het een spionnenfilm met een vergezocht plot.

Gave actie als je niet te veel nadenkt

Je kan er niet omheen: Mission: Impossible III is gewoon een gave actiefilm. Het plot wordt goed opgebouwd met wat foreshadowing en duidelijke stakes. In plaats van dat Ethan binnen één film verliefd moet worden en z’n chickie moet redden, is het duidelijk dat hij nu al langer om zijn love interest geeft en echt geïnvesteerd is. Dat maakt je als kijker ook meteen geïnvesteerd. Je root voor hun relatie en haar veiligheid. De pacing en storytelling zijn wat dat betreft top.

Je moet alleen niet te lang stilstaan bij het feit dat de goeieriken (bijna) nooit gewond raken. Of dat Ethan het ene moment maar één kogel nodig heeft en het volgende moment zijn hele magazijn leegt en nog niets belangrijks raakt. Of dat Ethan voor werk en privé zijn volledige echte naam gebruikt en blijkbaar makkelijk te vinden is. Ja, niet te veel over nadenken dus.

Kunnen we het toch nog even over de rol van vrouwen hebben…?

Ondanks dat ik M:I III zeker aanraad, wil ik toch nog even extra kritisch zijn. In de eerste twee films heeft Ethan het imago van “in elk stadje een ander schatje” en zijn vrouwen vaak niet erg capabel. Claire is maar een “zwakke meeloper” en Nyah wordt alleen gebruikt als verleidingsobject. Dat is in deze derde film iets beter, maar nog steeds niet top. Tof dat Ethans team vrij divers is en Zhen is echt een verademing, maar het kan beter. Zhen is namelijk de enige die gewond raakt van het team. De mannen maken uiteraard geen fouten en doen alles perfect.

Ook wordt Ethans leerling Lindsey neergezet als incapabel en er wordt nadruk op haar geslacht gelegd. Alsof het logisch is dat ze faalt, omdat ze een vrouw is. Ethan zegt wel dat ze uitmuntend is, maar het verhaal zegt iets anders. De slappe trainingsmontage is geen bewijsvoering voor haar kunde. Show, don’t tell!

Verder vond ik het erg gaaf dat Davian een mannelijke én vrouwelijke bodyguard had. Helaas wordt de vrouwelijke bodyguard on screen gestraft voor haar falen en wat er van de mannelijke bodyguard geworden is, vertelt het verhaal niet. Zie je het patroon?

Daarnaast is Julia, Ethans love interest, alleen maar een middel naar een doel voor hem. Zij biedt hem een simpel en fijn leven, in plaats van dat hij haar als persoon waardeert. Aan het einde van de film vindt er voor Julia gelukkig nog wel een toffe ontwikkeling plaats.

We zijn ver gekomen sinds 1996, maar in 2006 is er wat emancipatie en feminisme betreft zeker nog ruimte voor verbetering. Als je spannende spionnenfilms zoekt met krachtige vrouwen, kun je misschien beter Voleuses of Charlie’s Angels (2019) kijken. Einde rant.

Mission: Impossible III is eindelijk een goeie M:I-film

M:I III is niet perfect, maar wel indrukwekkend en memorabel. Het is gewoon een gave actiefilm die verrassend tijdloos is. Zeker als jij je niet irriteert aan de matige rol die vrouwen tot dusver in de M:I-saga hebben, kun je M:I III opnieuw en opnieuw kijken. Op naar film 4: Ghost Protocol.