Tijdens het regisseren van Mission: Impossible II heeft John Woo een aantal keuzes gemaakt die… niet heel goed uitpakken. Op z’n zachtst gezegd. Het vervolg op M:I zit op zo’n manier in elkaar, dat de formule al helemaal is uitgekauwd, terwijl dit pas de tweede film is. De slechterik is niet interessant. Er zitten overmatige en onnodige slow motion scènes in. Er zit een vreemd filter over de hele film. De stakes zijn matig. EN WAT DOEN AL DIE DUIVEN DAAR?
Het Geekish team is het er unaniem over eens: deze film is tenenkrommend slecht en niet serieus te kijken. Bovendien hoef je niets van M:I II meegekregen te hebben om film 3 te begrijpen. Overslaan dus!
Waar gaat Mission: Impossible II over?
Ethan Hunt is weer helemaal oké met al zijn collega’s bij IMF, alsof film 1 niet gebeurd is. Hij gaat er namelijk met een team op uit om een dodelijk virus te vernietigen en het antigif te verkrijgen. Ook wordt hij er weer ingeluisd en moet hij zijn naam zuiveren. Samen met de hulp van een meesterdief en hacker Luther uit de vorige film, gaat Ethan de strijd tegen onrechtvaardigheid opnieuw aan.
Even over die meesterdief
Wat een gaaf idee om Ethan te laten samenwerken met een meesterdief! Dat levert vast supergave scènes op! Oh wacht, Olivia Newton moet vooral gewoon een mooie vrouw en een love interest zijn? En we krijgen amper iets van haar zogenaamd legendarische vaardigheden te zien? En wanneer Ethan en zij verliefd worden, vraagt hij haar om haar ex te verleiden? Hm. Ik kan me wel enigszins voorstellen dat het een beetje onduidelijk is hoe je goed moet acteren wanneer je nieuwe vriendje je als een soort prostitué inzet om je levensgevaarlijke ex te kunnen oprollen. Een bijzondere keuze van de regisseur.
Hoe kan het toch dat IMF-agenten steeds rogue gaan?
In film 1 was het al niet erg duidelijk waarom Ethans baas hem de rug toekeerde. In film 2 blijkt er weer een agent te zijn die IMF verraadt zonder goede motivatie of achtergrondverhaal. Deze slechterik is niet memorabel of interessant. Krijgen IMF-agenten geen pensioen ofzo? Geef die mensen een jubileumcadeautje!
Wat daarnaast ontzettend jammer is aan deze film, is dat de antagonist doet alsof Ethan een duidelijk herkenbare werkwijze heeft. Dat kan prima als je de formule van de M:I-saga in film 5 ofzo op de hak wil nemen, maar dat werkt totaal niet als er nog maar één film is. Hierdoor heb je het idee dat je films gemist hebt waar Ethan steeds hetzelfde doet en voelt het extra repetitief als hij inderdaad vergelijkbare stunts uithaalt als in film 1. Zonde!
Mission: Impossible II is gewoon niet interessant
Naast dat de slechterik teleurstelt, zijn de stakes ook niet interessant. Er wordt vooral gesproken over de consequenties van het virus, maar we krijgen het niet écht te zien. Het maakt geen impact. Verder hebben Ethan en Nyah totaal geen chemie. Je root niet voor hun relatie of haar veiligheid.
Zeker als actiescènes ongeveer een eeuw duren, is het lastig om je aandacht bij Mission: Impossible III te houden. Wanneer er ineens een hele zooi duiven in slow motion over het scherm vliegen, is het bijna een onmogelijke missie om niet in lachen uit te barsten. Zonde, want zoals we aan de latere films in de saga kunnen zien, heeft M:I zeker wel potentie. In dit vervolg komt het er gewoon niet uit.
Het enige positieve aan dit vervolg is de muziek
De legendarische muziek is het enige lichtpuntje aan deze film. Natuurlijk doet Tom Cruise zijn best, maar de rest van de cast helpt hem niet erg. Met de matige visuals en een slecht verhaal is er geen reden om M:I II in je marathon binge-sessie mee te nemen. Je kunt veel beter meteen doorpakken met Mission: Impossible III.
Mission: Impossible II
Repetitief en saai
Goed
- Muziek
Niet zo
- Verhaal
- Personages en acteerwerk
- Pacing
- Visuele uitwerking
- Vrouwonvriendelijk
