In Shadowplay, het vervolg op Pantomime, duiken we opnieuw in het verhaal van Micah Grey, die nog steeds op de vlucht is. In mijn recensie van Pantomime gaf ik al aan dat deze serie wat minder sfeervol is dan bijvoorbeeld Caraval en Enchantee. Dat geldt alleen maar meer voor Shadowplay. Ondanks dat de setting van een oud theater vol goochelkunsten erg interessant klinkt, komt het toch net niet lekker uit de verf.
Waar gaat Shadowplay over?
Nadat Micah gevlucht is van zijn rijke familie, moeten hij en zijn bondgenoot Drystan ook van het circus vluchten waar ze een onderkomen hadden gevonden. Gelukkig kunnen ze onderduiken in het afthanse Kymri Theater, waar ze geholpen worden door ex-goochelaar Jasper Maske. Drystan zegt dat Jaspers goochelkunsten allemaal trucs en illusies zijn, maar in hoeverre is dat waar…?
Om de huur te kunnen blijven betalen, nemen Micah, Drystan, Jasper en Jaspers rechterhand een groot risico. Ze gaan dueleren tegen Jaspers aartsvijand en alleen de winnaar mag nog goochelen. Als ze verliezen, komen ze dus blut op straat te staan. Lukt het Micah en Drystan om in korte tijd een nieuw vak te leren? Lukt het ze om uit de handen van de politie en huurlingen te blijven? Lukt het Micah om duistere visioenen te blijven overleven?
Best een hoop
Zoals je merkt wordt er in dit vervolg gewoon meer op Micah’s bordje gestapeld. Niet alleen vlucht hij nog steeds van zijn eigen familie, van de politie en van de huurlingen die hem al op de hielen zaten en is hij intersekse. Hij moet ook nog vluchten van het circus, krijgt heftige visioenen, worstelt met zijn gevoelens voor Drystan en leert een nieuw vak.
En ja, dat leest soms wat rommelig. Zeker het B-plot rondom de huurling die Micah op de hielen zit, lijkt er even tussen gefrommeld te zijn, in plaats van dat het een samenhangend verhaal lijkt.
Shadowplay worstelt met middle-book syndrome
Ik heb gewoon niet zo’n sterke mening over dit boek. Het leest echt als een vervolg. Het is niet zo vernieuwend of spannend als boek één en bouwt vooral op naar boek drie. Misschien had ik ook te hoge verwachtingen.
Net als in Pantomime blijven mensen domme keuzes maken, zodat het plot kan gebeuren en zijn er grote passages aan infodumps. Tegelijk las Shadowplay ook wel prima weg en kon ik er in één dag doorheen vliegen. Ik rootte echt voor de personages, zeker in de laatste paar hoofdstukken waarin het alleen nog om het duel gaat. Ik heb zelfs bijna een traantje gelaten.
Ook de sfeer is een soort waterige variant van Pantomime. In plaats van ondergedompeld te worden in het circusleven, lees je nu over wat ooit een gaaf theater en een grote goochelaar was. De romantiek was prima, maar niet fantastisch. De personages waren oké, maar niet erg interessant of origineel. Het plot was een beetje voorspelbaar, maar wederom best prima. Kortom: Shadowplay krijgt een voldoende, maar je zal er niet steil van achteroverslaan.
Shadowplay
Kabbelt lekker voort
Goed
- Queer representatie
- Goochelaars-sfeer
- Leest lekker weg
Niet zo
- Domme keuzes
- Onsamenhangend
- Niet-memorabel
