Wat als je in de wereld van Lord of the Rings en The Hobbit kunt duiken, maar dan zonder dreigende oorlog op de voorgrond? Dat is precies wat je krijgt met How to Lose a Goblin in Ten Days. Totaal iets anders dan How to Lose a Guy in Ten Days, maar nog steeds een geinige romcom. Een cosy fantasy voor fans van The Honey Witch, Can’t Spell Treason Without Tea en natuurlijk de verhalen van Tolkien.

Disclaimer: dit verhaal speelt zich niet écht in de wereld van Tolkien af, maar is er wel heel duidelijk op gebaseerd. Als je een purist ben, is dit daarom misschien niet het boek voor jou.

Waar gaat How to Lose a Goblin in Ten Days over?

Wanneer hobbit Pansy en goblin Ren allebei denken dat ze hetzelfde huisje hebben georven, sluiten ze een deal: ze wonen samen tot een van hen het zat is. Degene die als eerste vlucht, verliest het recht op de woning. Ze komen erachter dat jaren aan racisme tussen hun volkeren misschien niet zo gegrond is en dat ze meer gemeen hebben dan ze dachten. Ren ontdekt dat Pansy veel guller is dan die van een hobbit verwacht had en Pansy ontdekt dat Ren geen koelbloedig monster is. Wanneer ze eindelijk nader tot elkaar beginnen te groeien, worden ze bedreigt door een gemeenschappelijke vijand: een sluwe tovenaar die niet zomaar nee accepteert.

Dit boek is een cosy fantasy romance waarin tegenpolen zich tot elkaar aangetrokken voelen. Magische bossen, bemoeizame tovenaars, heerlijk eten, rondwandelen in de Gouw en misschien zelfs een kus tijdens het oogstfestival…

Het leest als Tolkien-fanfic

Toen ik dit boek ging lezen, had ik toevallig net alle Lord of the Rings en Hobbit-films gekeken. Ook was ik voor het eerst aan het eerste Lord of the Rings boek begonnen. Ik zat met mijn hoofd dus al helemaal in de wereld die Tolkien heeft bedacht. Daardoor vallen de overeenkomsten tussen die boeken en How to Lose a Goblin nogal op.

Enerzijds vond ik leuke easter eggs (all right then, keep your secrets), anderzijds voelt het verhaal daardoor minder origineel. Ook vond ik het jammer dat je eigenlijk niets merkt van de overeenkomst tussen de titel van dit boek en de film How to Lose a Guy in Ten Days. Maar goed, de insteek is ook heel anders. Namelijk…

Enemies to lovers? Voor 2 seconden misschien

Waar columnist Andie en marketingmedewerker Benjamin elkaar beginnen te daten vanwege een weddenschap in de film, wonen hobbit Pansy en goblin Ren vanaf hun tweede ontmoeting gedwongen samen. Niet omdat iemand ze dat oplegt, maar omdat er voor hen allebei te veel afhangt van wonen in dat ene specifieke huisje. Ze kiezen er dus toch deels bewust voor om samen te blijven (en er is geen sprake van daten).

Kortom: er is geen reden voor Pansy en Ren om een hekel aan elkaar te hebben, alleen aan hun situatie en de vooroordelen die ze over elkaar hebben. Vanaf moment één is er al aantrekkingskracht tussen hen, zijn ze allebei stiekem best begripvol, behulpzaam, lief en gul. Er is dus niet echt een enemies to lovers gevoel, terwijl je als lezer wel het idee hebt dat dit zou moeten. Dat leest wat vreemd. In Late Bloomer is dat bijvoorbeeld een stuk beter uitgewerkt.

Hoe gezellig moet een cosy fantasy zijn?

Er zit voor mij te veel racisme en oorlog op de achtergrond in dit boek om écht cosy genoemd te worden. Pansy wordt uit haar dorp verbannen, omdat ze te ‘anders’ is. Omdat ze niet wil trouwen en kindjes wil maken. Omdat ze zelf wil nadenken en haar eigen pad wil kiezen. (Ondanks dat er totaal geen queerfobie in dit boek zit, voelt dat op deze manier toch wel een beetje zo. Alsof Pansy wordt afgestraft, omdat ze niet aan de genderrollen voor een vrouwelijke hobbit wil voldoen.)

Ren wordt volledig geaccepteerd als genderneutrale goblin, wat superfijn is, maar ervaart wel veel druk van hun clan om te zorgen dat ze niet verhongeren. De manier waarop dit is geschreven, is onwijs sterk en realistisch, en precies genoeg om toch nog cosy te blijven.

(Nogmaals: superfijn dat er geen queerfobie in dit boek zit maar, een van mijn specifieke irritaties is als alle personages in een boek instinctief andermans voornaamwoorden correct raden. Zelfs als die persoon zich nooit heeft voorgesteld. Er wordt dus nooit iemand per ongeluk gemisgendered. Fijn, maar dat kun je ook oplossen door personages zich gewoon met hun voornaamwoorden te laten voorstellen, net zoals in de echte wereld. Dan blijft het ook cosy. Nu voelt het alsof de auteur de worsteling van non-binaire mensen tekort doet.)

Wat heeft Gandalf Jessie Sylvia misdaan?

In de boeken van Tolkien trommelt Gandalf periodiek wat reisgenoten op om een oorlog te voorkomen. In How to Lose a Goblin in Ten Days wordt die rol door een andere tovenaar vervult. Pansy’s hele familie heeft de consequenties ervaren van een oma die door die tovenaar is verleidt op avontuur te gaan (Bilbo?) en is daardoor wat bitter geworden. De auteur levert hiermee commentaar op dat iemand zoals Gandalf zelf hun handen niet vuil zou willen maken om oorlog te voorkomen en dat voelde wat overdreven.

Natuurlijk is het afschuwelijk als je moeder of oma PTSD heeft, schreeuwend wakker wordt van nachtmerries en constant onrustig is. En natuurlijk voel je je schuldig als ze dan in een hutje op de hei gaat wonen en het eindelijk weer rustig is thuis. Maar moet je dit dan in een cosy fantasy stoppen? Dat gezegd hebbende: het is onwijs goed en geloofwaardig geschreven. Heel meeslepend.

Toch is How to Lose a Goblin in Ten Days mierzoet

Ondanks het racisme, de oorlog op de achtergrond, wees-zijn, bijna doodgaan en families die in duigen liggen, is dit boek mierzoet. De aantrekkingskracht tussen Pansy en Ren is vanaf hoofdstuk één voelbaar en met iedere aanraken blozen beide personages zo hard dat hun wangen bijna barsten. Terwijl ik enemies to lovers verwacht had, las dit boek dus meer als instalove met naïeve jongvolwassenen, in plaats van 30-jarige personages. Leuk, maar niet helemaal voor mij weggelegd. Als jij gek bent op lieve, slow burn romantiek, zit je hier helemaal goed.

Prima Tolkien-fanfic

Zeker in het begin leest How to Lose a Golin in Ten Days als Tolkien-fanfic, maar gedurende het verhaal wordt het steeds origineler. Zeker de golbin-cultuur is ontzettend intrigerend. Misschien klinkt deze recensie wat negatief, maar dat komt omdat ik me ontzettend betrokken voel bij dit verhaal en er zoveel potentie in zit.

De schrijfstijl is prettig en leest lekker weg. Het plot en de achtergrondverhalen zijn leuk om te lezen. Het tempo is goed. De personages zijn gelaagd en je gunt ze echt een gelukkig leven. De hoofdstukken beginnen zelfs met kleine stukjes tekst die bijdragen aan de worldbuilding, zoals elfse gezegden en goblin-liedjes. Een aanrader als je houdt van mierzoete, queer fantasyboeken, die toch ook een grimmig randje hebben.