Een voormalige popster keert (vrijwillig?) terug naar de universiteit en wordt daar verliefd op haar psychologie docent. Dit is Extracurricular, een verboden romantiek met een aardig leeftijdsverschil. Een taboe in realiteit, maar fascinerend op papier. Zeker als bestselling auteur Rachel Lynn Solomon hierover schrijft. Of het wat is voor jou, lees je hieronder verder.
Waar gaat Extracurricular over?
Ramona Wilder was ooit een enorme popster. Denk aan Sabrina Carpenter en Olivia Rodrigo, op het niveau van beroemdheid. Al van kinds af aan stond ze in de schijnwerpers, maar als zesentwintigjarige heeft ze behoefte aan privacy en rust. Na het verpletterende nieuws dat ze gaat stoppen, probeert Ramona een nieuw hoofdstuk van haar leven te beginnen als student. Haar deelname aan een psychologievak brengt haar onverwachts in contact met Nick Navarro, haar docent. Een klassieke meet-cute krijgen we niet. Hun eerste ontmoetingen zijn eerder ongemakkelijk, verwarrend en beladen met misverstanden. Toch ontstaat er langzaam een aantrekkingskracht die steeds moeilijker te negeren valt. Maar een relatie tussen student en docent is niet erg professioneel en heeft consequenties voor hun reputaties. Daar komt hun leeftijdsverschil bij, evenals Nicks recente scheiding en Ramona’s beschadigde relatie met haar eigen lichaam en verleden. Wat begint als een verboden romance groeit daardoor uit tot een verhaal over twee mensen die niet alleen elkaar leren kennen, maar ook opnieuw moeten ontdekken wie ze zelf zijn.
Cliché?
Het plot is niet het meest verrassende onderdeel van het boek. Als lezer kun je behoorlijk goed voorspellen welke kant de relatie van Ramona en Nick op zal gaan. Het is nu eenmaal een echt romantisch verhaal. De echte kracht zit in de ontwikkeling. Solomon neemt de tijd om hun relatie te laten groeien. Ramona en Nick vallen niet zomaar halsoverkop voor elkaar. Nee, ze dagen elkaar eerst uit. Ze zijn kritisch, sceptisch en intellectueel aan elkaar gewaagd. Juist doordat ze elkaar niet onmiddellijk volledig begrijpen, voelt hun ontwikkeling geloofwaardiger. Daarnaast is er voldoende conflict om het verhaal meer te maken dan een alledaagse feelgoodromance. Vooral de zwaardere gebeurtenissen rondom Ramona geven het boek een veel donkerdere onderlaag dan de aantrekkelijke boekomslag en spicy premisse misschien doen vermoeden.
Wel had ik graag gezien dat Nicks scheiding uitgebreider werd onderzocht. Zijn leven bevindt zich al in een periode van enorme verandering voordat Ramona daarin verschijnt, maar die kant van zijn verhaal blijft wat onderbelicht. Dat voelt als een gemiste kans, juist omdat het zijn karakter nog meer diepte had kunnen geven.
Personages
Ramona is zonder twijfel een van de sterkste onderdelen van het verhaal. Ze is niet simpelweg de voormalige popster die verliefd wordt op haar docent. Achter haar bekendheid zit iemand die worstelt met onzekerheid, een beschadigd lichaamsbeeld en de gevolgen van jarenlange druk. Vooral haar relatie met haar moeder vond ik schrijnend. De obsessie met Ramona’s lichaam en uiterlijk heeft duidelijk invloed gehad op de manier waarop zij zichzelf ziet. Haar onzekerheden voelen daardoor niet kunstmatig, maar als het resultaat van jarenlange giftige gewenning. Als het vijfde volwassenheidsboek zie je ook in Extracurricular een terugkerend patroon in Solomon’s vrouwelijke hoofdfiguren. Bijna allemaal worstelen ze met (voormalige) schadelijke relaties die ze met sarcasme en zelfspot onderdrukken. Samen zouden deze dames een aardig therapieclubje kunnen vormen. Veel vernieuwing is er dus niet, maar toch is er iets wat ze uniek maakt. Voor vele vrouwen zijn deze karaktereigenschappen misschien ook heel herkenbaar, waardoor ze zich nog meer kunnen inleven.
Nick vormt een interessant contrast met Ramona. Hij komt uit een heel andere wereld, maar intellectueel kunnen ze elkaar uitstekend bijhouden. Hij behandelt Ramona met liefde en compassie en helpt haar om anders naar zichzelf te kijken. Belangrijk daarbij is dat hij niet volledig als haar redder wordt neergezet. Ramona was zelf al bezig met haar herstel; Nick is eerder iemand die haar onderweg extra steun geeft.
Ook de bijfiguren zijn verrassend belangrijk. Betty, Ramona’s vriendin, en Nicks familie behoren tot mijn favorieten. Ze laten zien hoe je met een ingewikkelde situatie kan omgaan zonder onmiddellijk te veroordelen. Tegelijkertijd zijn er genoeg personages waarbij je als lezer denkt: jij mag nu onmiddellijk van de pagina’s verdwijnen. Het is een tegenstelling die uitstekend werkt.
Romantiek
De chemie tussen Ramona en Nick is vanaf het begin voelbaar. Hun romance is steamy, gespannen, teder en soms ronduit hilarisch. Solomon weet heel goed wanneer ze spanning moet opbouwen en wanneer ze juist wat luchtigheid moet geven. Het leeftijdsverschil werd interessant behandeld. Normaal gesproken ben ik terughoudend met grote leeftijdsverschillen in romances, vooral wanneer er ook een duidelijke machtsverhouding bestaat. Solomon negeert dat probleem niet volledig, maar plaatst het wel in verhouding tot de rest van hun relatie. Wat mij vooral overtuigde was dat hun aantrekkingskracht niet alleen fysiek is. Ze zijn intellectueel nieuwsgierig naar elkaar. Ze dagen elkaar uit en vullen elkaar aan. Hun verschillende achtergronden maken hen niet noodzakelijk incompatibel. Juist daardoor ontstaat er ruimte voor groei. En ja, je weet waarschijnlijk hoe het eindigt. Maar romantiek draait niet uitsluitend om de vraag of twee mensen bij elkaar komen. Het gaat ook om de vraag wie ze worden terwijl ze naar elkaar toe groeien. Daar blink dit boek uit.
Thematiek
Hier wordt het boek pas echt interessant. Onder de verboden romantiek liggen thema’s als trauma, seksueel geweld, rouw, macht, lichaamsbeeld en herstel. Vooral het gedeelte rondom seksueel geweld valt zwaar. Daar bestaat eigenlijk geen luchtige manier voor om erover te praten. Iedere keer dat dit onderwerp terugkomt, voelt het hard en confronterend. Het maakte niet alleen verdrietig, maar ook boos. Boos over hoe mensen denken dat ze macht kunnen uitoefenen over het lichaam en de grenzen van een ander. En misschien nog bozer over het feit dat dit geen achterhaald probleem is. Ook de manier waarop Ramona’s moeder met haar lichaam omgaat, is bijzonder confronterend. Het laat zien hoe schadelijk het kan zijn wanneer iemand voortdurend het gevoel krijgt dat zijn/haar/hun lichaam iets is dat gecontroleerd, gecorrigeerd of verbeterd moet worden. Daartegenover staat een heel positieve boodschap. Leer jezelf weer als persoon te zien in plaats van als een lichaam waar anderen een mening over hebben. Dit maakt Ramona’s ontwikkeling zo betekenisvol. Het boek stelt daarnaast interessante vragen over macht en maatschappelijke normen. Wanneer wordt een relatie problematisch? Wie bepaalt wat acceptabel is? En hoeveel ruimte geven we volwassenen eigenlijk om zelf complexe keuzes te maken?
Conclusie
Extracurricular had gemakkelijk een oppervlakkige, verborgen romance kunnen worden met een aantrekkelijke docent, een beroemde student en voldoende spice om de rest van het verhaal te verdoezelen.Dat is het gelukkig niet. Oké, de romantiek is voorspelbaar en sommige ontwikkelingen hadden wat uitgebreider gemogen. En ja, de machtsverhouding en het leeftijdsverschil blijven aspecten waar je als lezer kritisch naar blijft kijken. Maar juist doordat Solomon haar personages niet perfect maakt, werkt het verhaal. Ramona en Nick zijn rommelig. Hun levens zijn rommelig. Hun keuzes zijn niet altijd eenvoudig. En hun herstel verloopt al helemaal niet volgens een strak stappenplan. Precies daardoor voelt hun romance zo menselijk.
Rachel Lynn Solomon speelt voortdurend met de emoties van haar lezers. Het ene moment zit je te lachen om hun plagerijen, daarna loopt de spanning op, vervolgens krijg je de spice en even later word je geconfronteerd met verdriet, rouw of pure woede. Bijna alsof je naar een nummer van Ramona Wilder luistert: soms licht en speels, soms zinderend, soms pijnlijk en rauw. Uiteindelijk bleef hangen dat dit geen verhaal over een perfecte liefde is. Het is een verhaal over twee mensen die proberen uit te vinden wat liefde voor hen betekent, terwijl ze tegelijkertijd leren leven met hun verleden. En misschien is dat juist waarom een romance die je vooraf denkt te kunnen voorspellen je uiteindelijk toch weet te verrassen.
Goed
- Diepgaande thematiek
- Gelaagde hoofdpersonages
- Functionele bijpersonages
- Goede emotionele balans
Niet zo
- Age gap romance is niet voor iedereen
- Hoofdpersonages kunnen overdrijvend overkomen
- Persoonlijkheden en acties zijn soms tegenstrijdig
- Voorspelbare romantiek
