Vorig jaar verraste auteur Daniel Warmoeskerken met de urban fantasy De ziener van Wilgenhoven, uitgegeven bij Godijn publishing. Niet veel later volgde hij dit verhaal op met de novelle De zwaan en de lier en nu volgt eindelijk de conclusie van het verhaal met Tweestrijd. In dit tweede deel is de spanning te snijden. Wilgenhoven ligt namelijk onder vuur. Het is aan de cast van bijzondere wezens en mensen om het dorpje, en alle andere nederzettingen waar magische wezens samenkomen, te redden. Het is even inkomen, maar daarna laat Warmoeskerken wel zien dat er ook in Nederland prima fantasyverhalen te vinden zijn.
Waar gaat Tweestrijd over?
Wilgenhoven was altijd een veilig onderkomen voor bijzondere wezens, totdat degenen die het dorp moesten beschermen zich ertegen keerden. Merel heeft haar hele leven geleerd om de ziener te zijn. Een rol die ze moet uitvoeren op het moment dat haar wereld instort. Zowel mensen als wezens rekenen op haar, hoewel zij zichzelf niet eens kan vertrouwen. Kiezen voor het juiste pad kan haar eigen ondergang betekenen. Avalons Gilde wordt steeds zwakker, dus schakelen ze de extremistische monsterjagers in van Michaëls Compagnie. Hun leider, Navaël, toont geen sympathie en zijn methodes om het dorp te redden, hebben onomkeerbare gevolgen. Pecu voert nog altijd zijn gildetaken uit, terwijl hij de kitsune Minako helpt in de zoektocht naar haar staarten. Ondanks haar bescherming loopt Pecu’s leven ten einde. Iets wat hij ooit aan zijn vader moet vertellen.
Urban Fantasy van eigen bodem
In De Ziener van Wilgenhoven heeft Warmoeskerken al laten zien dat hij prima in staat is om een wereld te op te bouwen. Wilgenhoven is een fictief dorpje in Nederland, maar het voelt wel echt aan. Alsof we zo de trein kunnen nemen en naar het gehucht kunnen afreizen. In Tweestrijd bouwt Warmoeskerken verder aan zijn wereld, waarin ook bekende plekken voorbij komen. Dat zorgt ervoor dat alles echt als een geheel aanvoelt.
Er zijn weer een aantal nieuwe wezens die de wereld van Merel en haar vrienden binnenkomen. Veel van deze wezens zijn figuren uit de mythologie die wij niet kennen. Vergeet de vampieren, vooral Japanse mythische wezens komen aan bod. Zo maken we wederom kennis met de kitsune, maar ook met bijvoorbeeld een Tengu en een Rokurokubi. Het is leuk om deze wezens een keer tegen te komen in een modern fantasieverhaal, maar soms moet je google er wel bijhouden om een beeld te vormen van wat voor soort wezens het eigenlijk zijn. Warmoeskerken legt dit tot op zekere hoogte wel uit, maar het beeld van deze wezens is niet altijd even duidelijk.
De schrijfstijl van Warmoeskerken is toegankelijk. Zijn zinnen zijn kort, waardoor het verhaal makkelijk te lezen is voor jongere lezers. Al is het verhaal zeker niet geschikt voor te jonge lezers. Niet alle personages worden namelijk gespaard. Dat houdt wel de spanning erin, want je weet nooit of je favoriete personage het gaat overleven. De personages die er zijn, zijn ook goed uitgewerkt. In Tweestrijd leert Merel meer over zichzelf en haar rol in de wereld. Pecu moet ineens gedachten delen met een andere ziel en deze interacties zijn leuk om te lezen. Als je goed oplet, kun je zelfs wat referenties naar andere bekende verhalen spotten.
Sommige personages die in het eerste boek zijn opgezet, keren in Tweestrijd wel terug, maar hebben een vrij kleine rol. Nadat ze een grote onthulling hebben gedaan, zijn ze niet meer relevant voor de rest van het verhaal. Dat is jammer, omdat daar nog meer mogelijkheden waren, maar dat doet niet af aan de rest van het verhaal.
Conclusie
Tweestrijd is een prima vervolg op De ziener van Wilgenhoven, die de groei van Warmoeskerken als schrijver goed laat zien. Als je liefhebber bent van fantasyverhalen van eigen bodem, dan is deze serie zeker een aanrader.
