Carry On is een iets queervriendelijker alternatief voor sommige andere boeken over tovenaarsscholen. Niet perfect, maar het leest wel lekker weg. De insteek dat de hoofdpersoon een incapabele Chosen One is, vond ik erg verfrissend. Carry On is iets zwaarder en minder luchtig dan ik had verwacht (ik ging uit van Sorcery and Small Magics), maar alsnog een aanrader.
Waar gaat Carry On over?
Simon Snow is de meest incapabele Chosen One die ooit is uitgekozen. Niet verrassend dat zijn kamergenoot Baz een hekel aan hem heeft. Ondanks dat Simon Baz ervan verdenkt niet alleen een eikel, maar ook een stiekeme vampier te zijn, vindt Simon het toch moeilijk om die woorden van zich af te schudden. Hij stoeit namelijk nogal met zijn magie.
Alsof dat nog niet erg genoeg is, is Simon een wees, vermijdt zijn mentor hem, maakt zijn vriendin het uit en wordt hij constant overdonderd door monsters. Simon kan niet stoppen met denken dat Baz dit alles fantastisch zou vinden, als hij niet vermist was. Wat is er met Simons aartsvijand gebeurt? Waar komen al die monsters vandaan? En wie waren Simons ouders eigenlijk?
Infodumping die niet verschrikkelijk is
Het magiesysteem in dit boek is fantastisch. Magie komt uit woorden gesproken door niet-magiërs. De pagina’s zitten dus vol met Engelse spreekwoorden en gezegdes. Heel sfeervol! En de relatie tussen magiërs die afhankelijk zijn van niet-magiërs is erg interessant.
Maar, dat moet dus wel allemaal worden uitgelegd. Je krijgt informatie over de wereld, de verhoudingen tussen magiërs en niet-magiërs, de grote boze slechterik, de Engelse kostschool-sfeer en meer. Soms voelt het alsof je eerst een ander boek had moeten lezen voordat je aan Carry On begint, waar alle voorgaande avonturen van Simon in staan. Grappig genoeg vond ik de manier waarop de auteur de infodumps uitwerkt niet verschrikkelijk. Ik kon er wel in meegaan.
Carry On is geen cozy enemies-to-lovers
Ik had echt dezelfde sfeer verwacht als Sorcery and Small Magics. Die vond ik fantastisch, dus ik had hoge verwachtingen. Maar Carry On focust meer op Simons trauma’s, coups en monsters verslaan dan op een gezellige slow burn romance. Niet erg, maar wel iets waar je je op moet instellen.
Wat betreft het enemies-to-lovers element, dat is best prima, maar ik heb beter gezien. Het duurt zeker 180 pagina’s voordat er überhaupt aan de lezer wordt toegegeven dat een van de twee personages de ander al jaren leuk vond. Gevoelsmatig duurt dat heel lang, omdat je op basis van de flaptekst natuurlijk al kan voorspellen dat het enemies-to-lovers gaat zijn. Simon en Baz groeien uiteindelijk langzaam naar elkaar toe en er wordt genoeg venijn uitgewisseld om echt vanaf enemies te starten. Je root er zeker voor dat ze samen eindigen.
Hoe queer is Carry On?
Een auteur die Rainbow heet, moet wel queergender zijn, toch? TOCH? Neen ontdekte ik achteraf en dat merk je helaas. Ik was er compleet van overtuigd dat een van de personages trans of non-binair zou zijn, maar dat bleek niet zo. Zelfs nadat er (in mijn ogen) twee grote hints werden gedropt over Penelope. De reden waarom zij dan wel de enige is die in het ‘jongensgebouw’ kan komen, was voor mij echt een totale anti-climax die niet bij haar superslimme personage paste.
Ook heb ik in een aantal Goodreads recensies gelezen dat de spanning tussen Simon en Baz nogal fetisj-achtig aanvoelde, in plaats van als goede queer representatie (bi en gay). Zelf heb ik daar niet zoveel van gemerkt in dit eerste deel van de trilogie. In de rest van de boeken is dat wel een stuk meer aanwezig en is er ook veel meer smut. Kortom: Carry On is een queer boek dat niet per se geschreven is voor queer mensen helaas. Denk aan The Nightmare Before Kissmas met een stuk minder spice.
Het avontuurlijke element valt een beetje tegen
Dit boek leest lekker weg, heeft leuke worldbuilding en onderscheidende personages. Maar, het is een stuk minder avontuurlijk dan de flaptekst doet geloven. Simon wordt zogenaamd constant belaagd door monsters. Ondertussen zitten er bijna geen vechtscènes in dit boek. Veel gebeurt off-screen. Dat voelt een beetje gek. Zeker het eindgevecht is nogal een anti-climax. Het verhaal is best spannend, maar ook voorspelbaar. Daar had zeker meer uitgehaald kunnen worden.
Carry On is niet perfect, maar wel fijn dat het bestaat
In 2025 zijn we helaas nog niet op een punt waarop we het enorm voor het kiezen hebben qua boeken met goede queer representatie. Elk boek dat iets van diversiteit heeft, is dus mooi meegenomen. Daarom ben ik persoonlijk erg blij dat Carry On bestaat. Het is niet perfect, maar wel een inclusiever alternatief voor mensen met een voorliefde voor boeken over tovenaarsscholen.
Dat gezegd hebbende: Carry On had een standalone moeten blijven. Ik verklap nu alvast dat Wayward Son en Anyway the Wind Blows niet de moeite waard zijn. Die hebben niets van de gezellige Engelse tovenaarssfeer die Carry On wel heeft. Daarnaast zijn ze deprimerender en zit er veel slecht opgebouwde smut in. No thanks!
Carry On
Best prima
Goed
- Sfeervol
- Enemies-to-lovers
- Queer(ish)
- Spannend
- Leest lekker weg
Niet zo
- Questionable representatie
- Infodumps
- Middenin in het verhaal vallen
- Anti-climax
- Voorspelbaar
