The Sun and the Star heeft mijn voormalige favoriet, The House of Hades (Heroes of Olympus #4), van de troon gestoten. Het is lastig om goed onder woorden te brengen wat dit ‘Nico di Angelo’-avontuur zo goed maakt. De schrijfstijl is onwijs fijn, de worldbuilding en magiesystemen zijn interessant, het plot werkte, de personages hadden diepgang, er zat lekker veel diversiteit in. Ik heb me enorm vermaakt. Wat wil je nog meer?
Waar gaat The Sun and the Star over?
Nico, de zoon van Hades, heeft behoorlijk wat meegemaakt. Pas sinds hij Will, zoon van Apollo, heeft leren kennen, schijnt er weer wat licht in zijn leven. Samen konden ze tot nu toe alles aan, maar hoe lang blijft dat nog zo wanneer Nico herhaaldelijk door Tartarus geroepen wordt?
De herboren Titaan Bob is namelijk in Tartarus achtergebleven tijdens een van de vorige missies. Nico en Will gaan tegen beter weten in toch onder de grond op zoek naar Bob en zijn kat (Small Bob). Voor Nico voelt de onderwereld als thuiskomen en tegelijk als het herleven van een trauma. Voor Will is dagen lang geen zon zien misschien wel zijn grootste uitdaging tot nu toe.
Lukt het de demigods om Bob (en Small Bob) op tijd te vinden en levend terug te keren? En houdt hun prille relatie stand?
Oké, wel een beetje voorgekauwd
Dit boek is misschien niet perfect, maar komt wel dicht in de buurt. Het ligt er vaak iets te dik bovenop dat Nico duisternis moet voorstellen en Will licht, maar dat was voor mij net niet storend. Het is juist wel relaxed dat je niet zo hard hoefde na te denken over het plot en de persoonlijke ontwikkelingen. Dit boek leest daardoor heerlijk weg.
Ook zijn de herhalingen van eerdere avonturen fijn als het even geleden is dat je Percy Jackson en Heroes of Olympus hebt gelezen. The Sun and the Star is zeker te lezen als standalone, maar wel een stuk leuker met voorkennis. Dit brengt wel het risico met zich mee dat inconsistente details met de vorige boekenreeksen opvallen, al had ik hier zelf geen last van. In veel negatieve recensies lees je: “MAAR DAT ZOU DIT PERSONAGE NOOIT ZO ZEGGEN!” Wees dus gewaarschuwd.
Wat merk je van co-auteur Mark Oshiro?
Ik durf niet te zeggen of de diepgang in personages en de extra diversiteit in dit boek (Epiales en Hiss-Majesty zijn echt veel te precious) door Mark Oshiro komt, maar ik vind het fantastisch. De worstelingen die Nico en Will meemaken, geven hen een tastbare menselijkheid. Een herkenbaarheid die in veel van Rick Riordans personages missen. Logischerwijs zijn de goden oppervlakkige figuren, maar ook voor demigods verwachtte ik af en toe meer complexiteit in eerdere boekenreeksen. Nico en Will zijn juist erg gelaagd in dit boek.
Op één scène na merkte ik weinig van de combinatie van twee auteurs. Net wanneer een spannende scène een doorstart maakt, wordt die opgebouwde anticipatie namelijk met een bro-grap kapotgeslagen. ‘Bro, ik geef echt heel veel om je’. ‘Ik waardeer echt dat je dat zegt bro. Bro, ik geef ook om jou.’ Een klassiek Rick Riordan-cringemoment, in ieder geval voor mij dan.
Ik kan me voorstellen dat veel mensen het een grappige dialoog vonden. Ik vond het echt een sfeerbreuk. Maar goed, ik ben ook niet te spreken over de humor in de Percy Jackson-reeks, bijvoorbeeld. (De Percy Jackson Netflix-serie vind ik dan ook een stuk leuker dan de originele boekenreeks.)
The Sun and the Star voelt wat serieuzer dan bijvoorbeeld Percy Jackson en Trials of Apollo. Dat sluit veel beter bij mijn smaak aan. Iets volwassener misschien, terwijl het toch duidelijk een middle grade / young adult boek is.
Frog people & Cocao Puffs
Zonder al te veel te spoilen kan ik benoemen dat er een soort kikkermensen in dit boek zitten en wezens die we voor nu ‘Cocao Puffs’ noemen. Mensen vinden deze geweldig of hebben er een hekel aan. Er lijkt geen middenweg te zijn. Ik vond ze onwijs aandoenlijk en leuk bedacht. Misschien voegen ze niet bijzonder veel toe aan het plot, maar wel aan de sfeer. En natuurlijk Small Bob de kat. Mega-leuk. Voor een boek dat zich in de hel afspeelt, is het verrassend cozy op z’n tijd.
Het enige echte nadeel
Dat is misschien het enige echte nadeel aan dit boek. Nico en Will brengen dagen door in Tartarus. In rivieren van pijn, duisternis, demonenholen, en je hebt nooit écht het gevoel dat ze compleet gaat breken. Er vindt nooit écht een totale breakdown plaats. Het plot-harnas dat veel van Rick Riordans personages hebben is ook in dit boek voelbaar. Het is fijn dat het niet een heel boek aan narigheid is, maar misschien dat de daadwerkelijke dieptes en risico’s wat beter aangedikt hadden kunnen worden?
Is The Sun and the Star dan het beste boek?
Laten we even naar de concurrentie kijken, op chronologische volgorde van lezen:
- Ik snap dat veel mensen Percy Jackson geweldig vinden, nostalgie enzo, maar is deze boekenreeks echt goed vergeleken met de standaarden van nu…? Ja, dit was het startpunt, maar Percy is een onwijs irritante hoofdpersoon. Geen favoriet dus
- Heroes of Olympus daarentegen is echt fantastisch. Iets serieuzer en meer uitgewerkt dan Percy Jackson. Een fantastische tweede plaats
- Trials of Apollo is vergelijkbaar met Percy Jackson, maar mist wat van de wow-factor. Apollo is wel verreweg de meest onderscheidende en interessante hoofdpersoon van de twee reeksen
- Magnus Chase is ook vergelijkbaar met Percy Jackson, maar dan Noors en minder memorabel
- The Kane Chronicles zijn leuk, maar lijken nooit helemaal van de grond te zijn gekomen. Stiekem vind ik deze net leuker dan Apollo en Magnus, maar ze zitten dicht bij elkaar. Een gedeelde derde plek wat mij betreft
Kortom: The Sun and the Star is voor mij een duidelijke winnaar, net wat beter dan Heroes of Olympus. Wat is jouw favoriete Rick Riordan boek tot nu toe en waarom?
The Sun and the Star
Meeslepend en gelaagd
Goed
- Leest lekker weg
- Gelaagde personages
- Aandoenlijke bijpersonages
- Diversiteit
Niet zo
- Inconsistent met de rest van de boeken
- Neemt je (te veel) bij de hand
