Deze week gaat de bikkelharde misdaadthriller Loverboy: Vertrouw Niemand in première. De verwachtingen zijn hooggespannen, want het voorgaande deel, Loverboy: Emoties uit, was de best bezochte Nederlandse film van 2024. Dat was des te knapper aangezien dit passieproject met eigen middelen en crowdfunding gefinancierd werd. Het publiek wist de rauwe visie en grimmige weergave van de wereld van de gedwongen prostitutie door schrijver/regisseur/hoofdrolspeler Cyriel Guds duidelijk te waarderen. Het leverde een Gouden Kalf op en de financiële mogelijkheden om een vervolg te draaien.
Wij spraken Guds over zijn nieuwe film, zijn visie op de filmindustrie en zijn ambities voor de toekomst. En wat blijkt, de charismatische Amsterdammer is zelf ook best wel een geek. We zijn in goed gezelschap! Hier volgt een verslag van dit geanimeerde gesprek.
Welkom Cyriel. Fijn dat we dit interview kunnen doen.
Hoi. Allereerst, mooi platform (Geekish.nl)! Ik kende het nog niet helemaal, maar ik heb de naam wel eerder gehoord. Tof dat jullie daar op een passievolle manier werken. Jullie zijn niet de allergrootste, maar daar gaat het niet altijd om. Het gaat om die passie en dat sprak mij aan om met jou hierover te spreken.
Kun je een tipje van de sluier oplichten over Loverboy: Vertrouw Niemand? Hoe gaat het verhaal van Terrance (hoofdpersonage, gespeeld door Guds zelf) verder?
We zijn twee jaar verder. Terrance is alles verloren: het respect op straat, hij ziet eruit als een zwerver, heeft niets meer om voor te leven en zijn dochter is uit huis geplaatst. Maar dan krijgt hij een kans van undercover agenten om een uitzonderlijke missie uit te voeren, om zo aanspraak te maken dat hij weer zijn dochter in zijn leven kan krijgen. Daarvoor moet hij binnen zes dagen vier jonge meisjes bevrijden uit seksuele uitbuiting.
Ik ben hier zeven jaar mee bezig geweest en ik had best wel wat materiaal verzameld waarvan ik dacht dit gaat no way in één film passen. Bij het verhaal van Terrance dacht ik: wat kan je verder met dit personage?
Waarschijnlijk ken je Terminator 2. Dat is wel een van mijn grote voorbeelden. Ik ga Loverboy natuurlijk niet met Terminator vergelijken – hopelijk kan dat in de toekomst wél met mijn films -, maar James Cameron inspireert me. Wat ik zo mooi vond aan de terminator, het personage van Arnold Schwarzenegger, is dat hij een good guy wordt en geen mensen meer doodt. En hier heb je Terrance, die heeft geleerd van zijn domme vergissingen en letterlijk zegt dat hij geen mensen meer seksueel zal uitbuiten. Het personage is geëvolueerd en maakt niet meer exact dezelfde fouten als in de eerste film.
We introduceren ook de ‘lovergirl’ gespeeld door Sky Lemmer en we laten het ecosysteem iets breder zien: hoe werkt zo’n organisatie.
Je hebt een aantal slachtoffers van seksuele uitbuiting ook zelf gesproken. Dat is heftig neem ik aan.
Ja, dit is geïnspireerd op waargebeurde verhalen. Omdat ik het belangrijk vind om die actualiteit te belichamen; dat het wel klopt. Zo zorg je ook voor bewustzijn. Zoals de openingsscène van deel twee, dat is echt gebeurd. Met een twist natuurlijk, want de real-life situatie is nog veel heftiger. Ik wil niet shockeren om te shockeren.
In Loverboy: Vertrouw niemand besloot ik anders om te gaan met seksualiteit; er zitten bijvoorbeeld geen verkrachtingen in. Je luistert toch naar feedback. Sommige mensen dachten dat deel twee nog heftiger moest worden, maar dat hoef je niet te doen om een impact te maken.
De vorige film heb jij zelf geregisseerd, maar deze niet. Verandert dat jouw rol binnen de productie?
Ik zit er nog steeds bovenop, maar ik ga niet de regisseur regisseren. Danny Leysner en ik gaan al way back, met films die hij heeft gedaan en andere samenwerkingen. Hij was de editor van de eerste film, maar editten is niet zijn core business. Het is een belofte die ik hem heb gedaan. Ik zei hem: als wij de kans krijgen om een volgende film te maken dan mag jij regisseren zodat ik me nog meer kan focussen om een betere film te produceren.
Ik liet me daarbij ook inspireren door George Lucas. Hij heeft de eerste Star Wars zelf geregisseerd (maar The Empire Strikes Back en Return of the Jedi niet). Ik heb die documentaire gezien op Disney, daarin ben ik ook een geek. Soms denk je van: oké, hoe kan ik de film nog beter maken als ik al die dingen zelf ga doen, maar dan heb ik meer tijd nodig. En voor deel één heb ik veel tijd gekregen, maar voor deel twee moesten we het in een sneller tempo doen. Ik kon me nu ook beter focussen op het acteren, daar ben ik meer tevreden over. Vandaar dat Danny aan boord is gekomen.
Waar komt je passie voor dit thema vandaan? Zijn dat zaken die in jouw omgeving spelen?
Dat is zo gegroeid. Het was eigenlijk een ver van mijn bed-show. De enige associatie die ik had was dat ik uit Amsterdam kom. Ik ken de Wallen, coffeeshops, vrijheid. Ik was daar best wel een beetje trots op dat dat allemaal kon in die stad. Maar toen ik wat ouder werd ging ik meer inzoomen op hoe het allemaal zit. Ik zou niet willen dat een van mijn familieleden achter die ramen zou zitten; het zijn toch andere mensen.
En toen ging ik verhalen horen, ook over seksuele uitbuiting, dus gedwongen prostitutie. Ook in de buurt waar ik ben opgegroeid en toen dacht ik: huh, gebeurt het niet alleen in Amerika, maar ook daar. Toen kwam ik in aanraking met Anita de Wit, een moeder die tien jaar lang andere dames heeft bevrijd uit seksuele uitbuiting en wiens dochter zelf drie verschillende loverboys heeft gehad. Ik raakte bevriend met haar en toen kon mijn ogen niet meer sluiten. Ik dacht: meerdere mensen moeten weten wat dit betekent, hoe het er aan toe gaat, wat we hiertegen kunnen doen.
Door het succes van Loverboy ben je een gevestigde naam geworden binnen het Nederlandse filmlandschap. Brengt dat voor jou extra mogelijkheden mee?
Zeker weten. Ik merk dat projecten en dingen nu veel meer lopen; andere ideeën die ik heb. Ik wil geen Loverboy-franchise maken tot deel zeven. Het verhaal staat centraal. Als ik bang ben dat ik niet een nieuw verhaal kan creëren, waar doe ik het dan voor? Ik ben hier voor de passie. De giganten: de James Camerons, de Steven Spielbergs. Voor George Lucas en Christopher Nolan. Ik ambieer dat niveau; dan moet ik mezelf niet pigeonholen om – ik vindt Stallone ook mooi – nu al Rocky zeven te maken. Misschien heb ik er later spijt van, maar ja.
Je houdt dus ook echt van de grote blockbusters. Ga je ook naar filmhuisfilms?
Ja, daar kun je ook van stelen vind ik. ‘Great artists steal’, toch? Ik kan je een voorbeeld geven: een film die me echt heeft geraakt van een tijd geleden: Jagden, een Deense film met Mads Mikkelson. Heel aangrijpend. Wat je daarvan steelt is die emotionaliteit en die karakterontwikkelingen. Loverboy is voor een deel ook geïnspireerd op – dat is misschien niet helemaal arthouse, maar wel Europese cinema – Pusher (ook met Mad Mikkelson) van regisseur Nicolas Winding Refn. Die rauwe handheldstijl en vooral ook weer die karakterontwikkeling.
En heb je verder nog geeky interesses?
Ja, Stranger Things, dat valt onder geeky toch? Ik ben pas bij seizoen drie aan de serie begonnen. Ik ben dan zo’n guy die als het zo populair is denkt van ‘ik ga niet kijken!’ Maar ik ga daar mee stoppen, met dat gedrag van mij, want ik heb altijd spijt – ik ga nu gewoon kijken wanneer het populair is. Niet zo stoer doen haha. Ik ben bijvoorbeeld ook nu pas begonnen met Game of Thrones. Dat ik denk van: waarom heb ik dit niet eerder gezien!
Ik zou graag zo’n grote serie willen maken, waarbij je – in het kader van geekiness – echt een eigen wereld kan creëren. Zoals George Lucas heeft gedaan. Of wat er is gedaan met The Lord of the Rings. Echt gewoon een eigen taal. Ik vind dat de hoogste vorm van creatie, maar daar zou ik de tijd voor willen nemen.
