Snow White has entered the building. Eindelijk kunnen we met eigen ogen zien of alle hoon die deze film de afgelopen jaren tijdens het uiterst moeizame productieproces voor de kiezen kreeg terecht was. De dwergen werden vervangen, de extreem ‘woke’ hoofdrolspeelster werd in de promotiecampagne de mond gesnoerd en o jee, zelfs lastige politieke kwesties kwamen om de hoek kijken. Dat voorspelde allemaal weinig goeds. Maar laten we deze film vooral op het eindproduct beoordelen, niet op de totstandkoming. Om vast een tipje van de sluier op te lichten: veel kritiek snijdt hout, maar niet alles.
Waar gaat Snow White over?
Snow White is een live action herinterpretatie (geen remake) van de allereerste lange animatiefilm die ooit het bioscooplicht zag: Snow White and the Seven Dwarfs uit 1937. De sprookjesprinses die haar naam dankt aan de sneeuwstorm waarin ze als baby terecht kwam (in de 2025-versie tenminste) wordt dwarsgezeten door een kwaadaardige stiefmoeder, tevens heks, die bezeten is van uiterlijke schoonheid.
De magische spiegel wijst Sneeuwwitje op een dag aan als de mooiste van het land, waarop de boze koningin haar op een enkele reis richting het woud stuurt. De jager die de opdracht krijgt om haar hart eruit te snijden kan het echter niet over zijn eigen hart verkrijgen en… wacht, jullie kennen het verhaal, toch?
Aangepast aan de 21e eeuw
Aan dat verhaal is echt niet zo dramatisch veel veranderd als de doemdenkers ons vooraf wilden doen geloven. Er is inderdaad het een en ander geherinterpreteerd om het sprookje aan de smaak van (een deel van) het moderne publiek aan te passen, maar de veranderingen zijn niet storend en maken de vertelling simpelweg beter passend bij een meer geëmancipeerd tijdperk. Sneeuwwitje zingt niet meer smachtend en afwachtend “someday my prince will come”, maar neemt het heft in eigen handen. Als er dan toch een romantische partij opduikt, zegt zij letterlijk dat niemand hem kan verwarren met een prins op een wit paard. Mooi toch?
Het karige plot van de tekenfilm is daarnaast aangevuld met enkele verhaallijnen die best goed uit de verf komen. De koning is verdwenen en een rebellengroep in de bossen strijdt in zijn naam tegen de heersende koningin. De rol van de jager is wat groter en Sneeuwwitje heeft een nobeler doel in haar leven dan het huisje van de dwergen schoonhouden en soep koken. Al met al wordt de langere speelduur prima gerechtvaardigd.
Een mondige troefkaart
Absoluut de grootste troef van de nieuwste verfilming van dit eeuwenoude sprookje (de eerste druk dateert van 1812) is Rachel Zegler in de titelrol. Zegler komt vreemd en arrogant over in interviews, maar ze is op het grote scherm een magnetische verschijning. Haar Sneeuwwitje is gevoelig, grappig, kwetsbaar en sterk. De verwachting dat Gal Gadot als de boze koningin haar qua schoonheid de loef af zou steken komt niet uit: Zegler is de betoverende prinses die we wilden. Daarnaast is Zegler natuurlijk een van de beste zangers in Hollywood en gelukkig laat de soundtrack haar niet in de steek. De klassiekers klinken fris en de nieuwe nummers zijn zelfs nog mooier.
En toch gaat het mis
Een fijne, eigentijdse interpretatie, een sublieme hoofdrolspeler en een prachtige soundtrack, maar toch gaat het nog behoorlijk mis met deze film. Dat heeft in de eerste plaats te maken met de visuele presentatie, die ronduit belabberd is. Het budget van Snow White was meer dan tweehonderd miljoen dollar (inclusief marketing waarschijnlijk tweeënhalf keer zoveel), maar de kostuums zien eruit alsof ze uit de carnavalswinkel komen, de achtergronden zijn lelijk en levenloos en de computer gegenereerde dwergen lijken rechtstreeks uit de Polar Express te komen; die zullen menigeen nachtmerries bezorgen. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat Disney met zijn live-action verfilmingen steeds weer van die domme keuzes maakt en blijkbaar geen behoorlijke CGI-afdeling op poten kan zetten.
Andere zwakke punten zijn de continuïteitsfouten in het script (mede te danken aan de uitgebreide reshoots waarschijnlijk), de lachwekkend slecht acterende en zingende Gal Gadot en het soms wel erg eigentijdse woordgebruik. Het is gewoon niet leuk om in deze sprookjessetting over narcolepsie of shish kebab te horen praten.
Conclusie
Snow White is onder de streep geen goede film geworden, zoveel moge duidelijk zijn als we de positieve en negatieve punten tegen elkaar afstrepen. Zeglers fantastische hoofdrol en de mooie liedjes kunnen de magere kwaliteit van veel van de andere zaken niet verbloemen. Het oog wil ook wat.
Maar vreemd genoeg raad ik deze film toch aan voor een bioscoopbezoekje of dadelijk op Disney+. Je verveelt je namelijk geen moment. Zeker jonge kinderen die geen last hebben van de ballast van een al te kritische blik zullen echt wel plezier beleven aan de schattige CGI-dieren, de mooie prinses en de deels kolderieke, deels angstaanjagende dwergen. En voor de oudere kijkers valt er veel te vergelijken en te bekritiseren. Dat kan af en toe ook heel leuk zijn.
Snow White
Tóch een kijktip
Goed
- Rachel Zegler is dé Sneeuwwitje voor een moderne generatie
- Verhaal is mooi aangevuld en echt niet zo woke als gevreesd
- Prachtige liedjes
Niet zo
- Visueel bedroevend zwak
- Reshoots hebben flow van het verhaal geen goed gedaan
- Dwergen komen rechtstreeks uit de Uncanny Valley
