Regisseur Ryan Coogler timmert al een tijdje aan de weg. Met Creed en Black Panther liet de regisseur al zien dat hij met een blockbuster best wel raad weet, maar ook met een groots en persoonlijk verhaal als Sinners heeft Coogler ogenschijnlijk geen enkele moeite. Vooral als hij zijn muzes Michael B. Jordan en Ludwig Göransson meeneemt.
Waar gaat Sinners (2025) over?
We wanen onszelf in de staat Mississippi. Een Zuidwesterlijke staat middenin het tijdperk van de Jim Crow-wetgeving, die liep tot half jaren ’60. Elias en Elijah – voor de meesten beter bekend als Smoke en Stack – komen na een lucratieve periode in de kringen van Al Capone en andere maffia-figuren in Chicago terug in “hun dorp”.
Wanneer ze na een wat ongemakkelijke aankoop een oude zagerij in handen krijgen, zien ze in hun neefje ‘Preacherboy’ de perfecte kandidaat om hun ‘jukejoint’ te openen. De pastoorszoon met een Goddelijke blues stem blijkt echter krachten te bezitten die de donkere kant van het Amerikaanse Zuidwesten naar boven brengt.
Ondergedompeld in de sfeer
Coogler maakt een film die zich het beste laat typeren als een brouwsel die zo uit de kookpot van een voodoo-koningin zou kunnen komen. We hebben muziek, vampieren, gangsters, gitaren en een fikse portie Afro-Amerikaanse cultuur. Dat alles wordt samengevoegd in een sfeer die zich eigenlijk niet in woorden laat vatten. Je ondergaat het niet alleen: je wordt ondergedompeld.
Vanaf het allereerste begin is duidelijk dat we met een groot passie project van Coogler te maken hebben. Grote dialogen over maatschappelijke problemen en sociale dynamiek zijn Coogler niet vreemd. Het werkt vooral in de combinatie met een omgeving waarin de tijd lijkt stil te staan in de tijd van het presidentschap van Abraham Lincoln, ongeveer zeventig jaar eerder.
Bluesmuziek als ‘duivels tafereel’
Er zijn drie ‘key players’ in het succes van Sinners. Coogler is natuurlijk de eerste, maar zonder zijn twee muzes is Coogler in deze film totaal kansloos. Laten we beginnen met Ludwig Göransson. Hij en Coogler ontmoette elkaar al tijdens de studie en met Coogler’s debuut Fruitvale Station opende voor beide heren een nieuwe wereld. Göransson won zijn eerste Oscar voor Black Panther: de kickstart van zijn carrière. Een carrière die hem twee jaar geleden opnieuw een Oscar opleverde voor Oppenheimer.
De muziek is in Sinners eigenlijk hoofdverantwoordelijk voor het feit dat deze film is wat het is. Een groot deel van de thematieken van de film ligt opgesloten in de blues. Sterker nog: het idee van de muziek als ‘duivels tafereel’ tegenover het geloof, die beiden een cruciale rol spelen in de Afro-Amerikaanse cultuur van de jaren ’30, drijft het plot vooral in de eerste helft van de film naar het hoogtepunt toe.
Wie zijn de ‘Sinners’?
Een andere vraag die de film deponeert: wie zijn nu de spreekwoordelijke ‘sinners’ waar de titel aan refereert? Natuurlijk lijken het op het eerste gezicht de vampieren die in de tweede helft van de film worden geïntroduceerd. Maar toch brengt Coogler ook een andere theorie het verhaal in: zijn het niet de broers zelf?
Michael B. Jordan is die derde ‘key player’ die we je nog beloofd hadden. Ook zijn geschiedenis met Coogler gaat terug naar Fruitvale Station en keerde terug voor Creed, Black Panther en nu dus in een bijzondere dubbelrol. De twee heren zijn écht van elkaar te onderscheiden door de manier waarop ze naar de situatie kijken. Waar Smoke een emotieloze zakenman geworden lijkt te zijn, is Stack impulsiever gebleven. Daardoor komen de twee steeds vaker in een impasse. Is het accepteren van het speciale plantage geld bijvoorbeeld goed? Of nemen ze alleen genoegen met keiharde Amerikaanse dollars?
Daarbij komt het thema dus weer om de hoek kijken: zijn de broers niet mede schuldig aan het in stand houden van het racistisch financiële systeem dat in het Jim Crow-tijdperk floreert? Accepteren ze geen bloedgeld om hun ‘community’ een warm thuis te bieden? De cultuur is hierdoor bijna een personage op zichzelf.
Conclusie
In de tweede helft krijgt het genre thriller of horror de overhand en nemen de vampieren het steeds meer over. En dan is bijna jammer, want daardoor wordt dat ontzettend interessante thema meer naar de achtergrond verbannen.
Toch is Sinners een film die je met meer vragen dan antwoorden achterlaat en die je dankzij de magische muziek, cinematografie en niet te vergeten de duivelse stem van “Preacherboy” Miles Caton achterlaat met één gevoel: dit wil ik nog een keer beleven.
Goed
- Geweldige muziek
- Dié ene scène
- Michael B Jordan
- Lekkere sfeer
Niet zo
- Weinig focus op verhaal in tweede helft
