Waar Netflix en Videoland zo veel mogelijk mierzoete kerstcontent online gooien eind november/begin december, doet hun concurrent Disney+ het rustig aan. Net als vorig jaar krijgen we van Mickey&co slechts één Disney+ Original. Vorig jaar werden we getrakteerd op de vrolijke Noelle, dit jaar moeten we het doen met een goede fee in opleiding. In Godmothered probeert deze Eleanor haar feeënwereld te redden, omdat de mensheid niet meer gelooft in hen. Godmothered heeft een mooie boodschap, maar had verder wel wat meer filmmagie kunnen gebruiken.
Waar gaat Godmothered over?
In een magische wereld wonen de fairy godmothers, maar hun beroep is op uitsterven na dood. Kinderen doen geen wensen meer en schrijven geen brieven meer met de vraag om hulp. Het einde dreigt voor de goede feeën, die dan omgeschoold zullen worden tot, oei, tandenfee. Om haar wereld te redden én om te bewijzen dat magie nog nodig is, gaat de jonge fee Eleanor stiekem naar de mensenwereld. Ze heeft een laatste, zeldzame brief gevonden van de 10-jarige Mackenzie.
Het enige probleem is dat Eleanor haar opleiding tot fairy godmother nog helemaal niet heeft afgerond. Lukt het haar om haar wereld te redden? Godmothered is een kerstfilm, dus dat was een retorische vraag. De enige kwestie is: hoe flikt ze dat? Zodra Eleanor op ‘onze’ wereld is aangekomen, komt ze er echter achter dat de brief van Mackenzie erg oud blijkt. Mackenzie is geen tien meer, maar een volwassen vrouw met eigen kinderen. En nog erger: ze gelooft niet meer in magie of in de liefde. Oh nee!
Slechtste voice-over ooit
Een voice-over maakt een film al vaak langzamer dan nodig is. Het is het filmische equivalent van ‘show, don’t tell’. Bij CinemaSins is narration sowieso altijd een sin waard. Heel soms voegt het daadwerkelijk iets toe aan het verhaal, meestal wordt het alleen gebruikt voor wat suffe infodumps. En dan heb je Godmothered. Dit moet de ergste voice-over zijn uit de geschiedenis van voice-overs. Sorry June Squib, maar je stem en intonatie zijn irrirant. Wat het allemaal erger is, is dat wat er verteld moet worden makkelijk weggelaten had kunnen worden. Dit is Disney, waarom bijvoorbeeld geen geanimeerd begin? De infodump-op-infodump-op-infodump haalt alle vaart uit de start van de film en geeft weinig hoop voor het verloop.
Nou komt de voice-over verder in de film gelukkig weinig voor. In plaats daarvan echter wordt het personage van Squib, Agnes, gebruikt als infodump-als-persoon. Nou ja, niet ín persoon, maar Agnes verschijnt in een klok. “Oh nee Eleanor, je hebt nog maar een x-aantal dagen,” of “Oh nee Eleanor, het schoolhoofd komt je zoeken.” Echt allemaal zaken die prima in de film zelf gestopt hadden kunnen worden, zonder Agnes met haar vreselijke stem daarvoor te gebruiken. Schoolhoofd dat komt? Gewoon laten zien dat ze door een portaal heen stapt, klaar. Nope, alle scènes waarin Agnes (of alleen diens stem) zit, zijn the worst.
Jillian Bell & Isla Fisher
Gelukkig heeft Godmothered twee enorm charismatische hoofdrolspeelsters. Jillian Bell speelt de onhandige en wereldvreemde Eleanor. Ze is nét niet irritant, dus de grens is goed opgezocht. Isla Fisher speelt de volwassen Mackenzie, een hard werkende single mom die geen tijd heeft voor zichzelf of de liefde. Dat ze ooit een brief schreef naar een fairy godmother? Dat vindt ze nu zelf ook onzin. Eleanor moet dus hard aan het werk om Mackenzie in te laten zien dat ze wel degelijk haar happily ever after nodig heeft, want alleen dan is de feeënwereld gered.
Op Agnes na zijn de bijrollen ook prima. Santiago Cabrera is Hugh Prince, de potentiële love interest van deze film (en ook de enige sympathieke man, dus héél lastig is die keuze niet). Dat zijn achternaam Prince is, spreekt voor Eleanor boekdelen. Ieder meisje heeft immers toch een prins nodig in haar leven? De twee dochters van Mackenzie doen het prima, al vond ik het wel storend dat ze er alledrie echt compleet anders uitzien. Daar had de casting toch net ietsje beter kunnen opletten? Al is het slotstuk, een zingende tienerdochter die het tóch lukt voor een groot publiek te zingen, een van de meest tenenkrommende stukken uit de film. En het liedje is nog vreselijk ook.
Boodschap
Pas op, hier volgen lichte spoilers! Vanaf het volgende tussenkopje ben je weer veilig.
Het duurt even voordat Eleanor het doorheeft maar: die happily ever after kan natuurlijk ook gewoon zonder vent. Liefde is meer dan liefde voor een partner. Mackenzie heeft haar dochters en haar zus en dat is voor nu genoeg. Daar is zij heel gelukkig mee. Na het vreselijke liedje komen er nog meer van dat soort mooie liefdesbetuigingen uit het publiek (ja, dat hele laatste stuk is mierzoet). Zoals de oma en haar kleinkind. Of het homostel (OMG Disney, jullie durven… ze hebben zelfs tekst!) dat liefde uit voor hun kind (en, natuurlijk weer helemaal on brand Disney, niet voor elkaar). De boodschap is eigenlijk heel on-kerstfilms: een prins of prinses is niet noodzakelijk voor je eigen geluk. Dat Mackenzie overduidelijk tóch met Hugh gaat daten zodra ze van het podium stapt, vergeten we voor het gemak maar even. Het is oprecht leuk geprobeerd en weer eens wat anders dan ‘ze krijgen elkaar’. Die kan je in Godmothered dus mooi níet van je kerstfilmbingokaart afstrepen!
Conclusie
Het is mierzoet. Dat kan ook niet anders, het is een kerstfilm pur sang. Het verhaal laat te wensen over, maar Jillian Bell en Isla Fisher kunnen de film genoeg dragen om er toch wat van te maken. Er zitten echt vreselijk suffe scènes in (o.a. het tienergezang) en door Agnes is Godmothered sowieso echt een héél stuk slechter dan het had kunnen zijn. De boodschap is echter weer eens wat anders. Je kan het aan Disney overlaten dat de aankleding en vooral de kostuums spot on zijn, en het is ook fijn dat er niet té veel liedjes in de film zitten. Deze kerstfilm is het allemaal nét niet, maar het is een leuke poging van Disney+.
Godmothered
Niet de beste kerstfilm
Goed
- Charismatische cast
- Goede boodschap
- Heel erg Disney, yay
Niet zo
- Vreselijke voice-over
- Soms tenenkrommend
- Zingende tienerdochter
- Heel erg, uh, Disney, meh
