Vanaf het eerste moment weet Die My Love je ongemakkelijk vast te grijpen. Niet met bombast of duidelijke dramatiek, maar met een sluimerend gevoel dat er iets niet klopt. Het soort film waarbij je als kijker direct begrijpt: dit wordt geen comfortabele zit. Regisseur Lynne Ramsay neemt ruim de tijd om je mee te sleuren in een wereld die tegelijk herkenbaar en totaal ontregelend aanvoelt. En dat is zowel de grootste kracht als de grootste valkuil van deze film.
Waar gaat Die My Love over?
Op het platteland voert een vrouw een innerlijke strijd met haar demonen. Ze voelt zich gevangen en verlangt naar vrijheid, maar verlangt alsmede naar isolement waarbij ze toch enige lust heeft om erbij te horen. Terwijl ze zich onderdrukt en verstikt voelt, vertoont ze steeds meer bizar gedrag.
Een huis vol mogelijkheden (en rommel)
De film opent met een lang shot waarin Grace (Jennifer Lawrence) en Jackson (Robert Pattinson) een huis bezichtigen dat allesbehalve uitnodigend oogt. Overal liggen bladeren en rommel van buiten, maar wie door die chaos heen kijkt, ziet uiteraard mogelijkheden. Grace is zwanger, en niet veel later vindt er een tijdsprong plaats waarin de baby al is geboren. Die tijdsprongen keren gedurende de hele film terug. Dat zorgt af en toe voor verwarring, ware het niet dat het hoofdpersonage het ene moment zwanger is en het andere moment een baby vasthoudt. Anders was het eerlijk gezegd nauwelijks te volgen geweest. Wat die tijdsprongen precies toevoegen of waarom ze noodzakelijk zijn, bleef voor mij onduidelijk.
Het acteerwerk kruipt onder je huid
Het sterkste element van Die My Love is zonder twijfel het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Jennifer Lawrence en Robert Pattinson leveren rauwe, intense prestaties af die je als kijker een ongemakkelijke inkijk geven in hun wereld. Hun leven wordt niet geromantiseerd; alle mooie, maar vooral pijnlijke, verontrustende en soms zelfs verschrikkelijke momenten worden genadeloos in beeld gebracht, en dan nog wat extra’s. Soms zelfs té veel. Er zijn namelijk behoorlijk wat shots waarvan ik het nut niet helemaal kon inzien.
Symboliek of vervreemding?
Neem bijvoorbeeld de scènes waarin Grace door het gras kruipt, door de velden struint en ineens oog in oog staat met een paard. En zo zijn er nog meer vreemde, bijna hallucinante momenten. Het doel hiervan is vermoedelijk om de instabiliteit van de personages, met name Grace, te benadrukken. In plaats daarvan zorgde het bij mij vooral voor een verontrustend gevoel en een zekere dissociatie met de hoofdpersonages. Ik keek ernaar, maar voelde me er steeds verder van verwijderd.
Herkenbaarheid te midden van chaos
Toch zijn er ook elementen die juist wél herkenbaar zijn. De ‘verplichte’ familieaangelegenheden, het sociaal wenselijke gedrag, de irritatie over een huilende baby en een hond die maar niet stopt met blaffen: die momenten zijn verrassend raak en overtuigend neergezet. Wat dat betreft weet de film op een vreemde manier ook de alledaagse druk van het gezinsleven goed over te brengen op de kijker. Maar wanneer je het geheel overziet en tot een oordeel moet komen, blijkt dat lastiger dan verwacht.
Conclusie
Die My Love is een film die je niet zomaar vergeet, maar waarvan je het tegelijkertijd niet erg zou vinden als dat wel gebeurt. Zeker na het zien van het einde blijft vooral een gevoel van vervreemding hangen. Vreemd, ongrijpbaar en onduidelijk, precies zoals bijna de hele film.
Die My Love
Goed
- Acteerwerk
- Verontrustend
Niet zo
- Ongrijpbaar
- Vreemd plot
- Veel random shots
