The Black Phone verraste een paar jaar geleden met zijn beklemmende sfeer en een sterke rol van Mason Thames en Ethan Hawke. Toen bekend werd dat er een vervolg kwam, was mijn nieuwsgierigheid direct gewekt. Niet per se omdat de eerste film schreeuwde om een sequel, maar omdat ik benieuwd was naar wat er nog te vertellen viel over Finn en de bovennatuurlijke telefoontjes. Black Phone 2 zet die lijn door, maar kiest een andere invalshoek waarbij dromen en trauma’s centraal staan.
Waar gaat Black Phone 2 over?
In dit vervolg volgen we Finn en zijn zusje Gwen enkele jaren na de gebeurtenissen met The Grabber. Hun leven lijkt door te gaan, maar de littekens blijven voelbaar. Finn worstelt met het onder ogen komen van zijn emoties, wat zijn uitwerking heeft op zijn prestaties op school. Gwen krijgt weer bepaalde dromen die langzaam veranderen in een waarschuwing. Wanneer Finn en Gwen bij een jeugdresort willen gaan werken, maar onverhoeds in een sneeuwstorm terechtkomen, blijkt dat juist die plek betrokken is geweest bij andere verdwijningen van kinderen. Broer en zus moeten opnieuw de confrontatie aangaan met hun verleden.
Herkijken? Niet per se, maar wel handig
Het herkijken van The Black Phone is niet verplicht, maar ik vond het wel prettig om de laatste tien minuten nog even opnieuw te bekijken. Dat maakte het zien van de ouder geworden personages (en acteurs) een stuk leuker en interessanter. De film zelf houdt de introductie kort: Finn probeert zijn leven weer op te pakken en de manier waarop hij moeite heeft met verdergaan, is meteen pijnlijk voelbaar. Het verhaal begint daardoor rustig, maar met een ondertoon die duidelijk maakt dat niets écht voorbij is.
Gwen krijgt een grotere rol
Wat deze film onderscheidt van de voorganger, is dat Gwen een veel prominentere plaats in het verhaal krijgt. Haar gave om visoenen te zien van verleden, heden en toekomst wordt nadrukkelijker verkend. De filmmakers kiezen daarbij voor een korreliger beeld in haar dromen, waardoor je direct weet wanneer ze zich in een droom bevindt. Dat is enerzijds handig, maar tegelijkertijd maakt het het concept voorspelbaarder. Gelukkig wordt dit later beter uitgebalanceerd doordat we zien hoe Gwen in haar slaap vecht en omgeving en personages reageren op haar slaapwandelen. Dat maakt het spannender én bovennatuurlijker.
Psychologische groei
De band tussen Finn en Gwen is misschien wel het sterkste element in de film. Telkens wanneer Gwen dreigt te verdwalen in haar dromen, is Finn haar anker. Maar uiteindelijk moet Gwen zelf de confrontatie aangaan om te ontsnappen aan haar angsten. Finn daarentegen wordt geconfronteerd met zijn trauma in de echte wereld. Het contrast tussen dromen en werkelijkheid geeft de film diepgang en zorgt ervoor dat hun groei oprecht aanvoelt.
Weinig verrassende omgevingsfactoren
Het grootste deel van de film speelt zich af in een bijna verlaten en ingesneeuwd jeugdresort. Heel sfeervol, maar het feit dat er weinig mensen zijn en de kinderen geen uitweg hebben, zorgt voor vrij veel voorspelbare elementen en gebeurtenissen. Pas later in de film worden de onderlinge touwtjes die het resort, The Grabber en Finn en Gwen met elkaar verbinden duidelijk. Dat stelt het geheel in een nieuw daglicht en daardoor ontstaat er een nieuwe urgentie. Finn, Gwen en anderen moeten alles op alles zetten om hem deze keer écht te stoppen. Maar dat gaat niet zoals je verwacht. De eindstrijd is iet wat voorspelbaar, zit wat rommelig in elkaar en hoewel het eind wellicht enigszins bevredigend is, lijkt er toch iets te missen.
Conclusie
Black Phone 2 voegt genoeg toe om bestaansrecht te hebben, maar haalt zeker niet dezelfde spanning als zijn voorganger. De groei van Gwen en Finn is mooi, het droomconcept interessant, maar soms is de film wat rommelig en mist het verrassing en urgentie.
Black Phone 2
Goed
- Psychologisch
- Acteurs
Niet zo
- Voorspelbaar
- Rommelig
