Dat we leven in een dystopie, dat is duidelijk. Al jarenlang is het ook een thema in boeken en visuele media. Stephen King bracht in 1982 het boek The Running Man uit, waarin de hoofdpersonage 30 dagen moest overleven om veel geld te verdienen. Eerder al werd er een verfilming gemaakt met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol, maar het is passend dat de remake in het huidige politieke klimaat uitkomt. Regisseur Edgar Wright en acteur Glen Powell leveren een actiefilm af zoals het hoort. The Running Man (2025) heeft voldoende explosies, maar ook een belangrijke boodschap.

Waar gaat The Running Man (2025) over?

Ben Richards (Glen Powell) heeft ooit een heldhaftige daad verricht, maar is hiervoor hard afgestraft. Samen met zijn vrouw (Jayme Lawson) en dochtertje woont hij in de armste wijk van Co-op city. Als zijn dochtertje ernstig ziek wordt en er geen geld is voor medicatie, heeft Ben geen andere keuze. Hij meldt zich aan om auditie te doen voor een van de levensgevaarlijke spelshows, waarbij de rijken toekijken terwijl de armen lijden om geld te verdienen.

Ben doet het uitzonderlijk goed tijdens zijn auditie en wordt gecast voor het meest gevaarlijke spel; The Running Man. 30 dagen lang moet hij zien te overleven, terwijl het publiek en 5 huurmoordenaars hem op de hielen zitten.

Veel actie en veel tempo

The Running Man (2025) is een prima actiefilm in de zin dat het levert wat we ervan verwachten. Veel actie. Het tempo zit er vanaf het begin af aan al goed in en voordat je het weet slaat Powell op de vlucht en lijkt de arme man geen moment rust te kennen. Powell is een prima opvolger van Arnie. Hij heeft humor, maar weet ook de emotionele lading van de film te dekken. De emotionele lading had er echter wel wat meer mogen zijn. De boodschap is duidelijk, de rijken zien de armen als niets meer dan entertainment. We hebben een vonk nodig om in opstand te komen tegen het regime. Toch voelt het soms alsof de film een dusdanig snel tempo heeft, dat er niet wordt stilgestaan bij de emotionele tol die het eist om constant op de vlucht te moeten zijn.

We gaan van explosie naar explosie en Powell laat zien dat hij naar de Tom Cruise school of running is gegaan. Het bombastische geweld laat je soms wel even hopen op een wat rustiger moment, maar aan de andere kant verveeld de film zeker niet. Mede door het charisma van Powell, blijf je op het puntje van je stoel zitten. De film kent geen verrassingen, we weten allemaal wat de uitkomst gaat zien, maar toch blijft het interessant om te kijken.

The Running Man (2025) heeft ook een sterrencast die goed werk levert. Naast Powell is Colman Domingo als de extravagante host Bobby T. een uitblinker. Josh Brolin, bekend als Thanos in Avengers: Infinity War, heeft echter wat meer moeite om goed uit de verf te komen. Zijn vertolking van de slechte netwerkbaas voelt nooit echt dreigend genoeg. Dat is jammer, want het had de film nog meer lading kunnen geven als de bad guy beter was geweest.

Conclusie

The Running Man (2025) is een prima actiefilm met een belangrijke boodschap, maar het mist wel de nodige emotionele lading. Visueel is de film indrukwekkend en bombastisch en zeker een aanrader om te kijken op het grote scherm.