Morgen is het zo ver. Dan wordt de Pokémon franchise 30 jaar en dat wordt groots gevierd. Het komt niet vaak voor dat een franchise drie decennia later nog steeds zo ongekend populair is. Maar in 2026 lijkt het erop dat fans van het eerste uur hun liefde hebben overgedragen aan de jongere generatie. Daarnaast zijn alle dertigers zelf natuurlijk ook nog actief in de community. Als iemand die de Pokémonmanie in de jaren 90 van dichtbij heeft meegemaakt, vroeg ik me dan ook af wat voor culturele invloed de franchise toen had en wat die invloed nu nog steeds is. Want het lijkt erop dat ondanks de gezegende leeftijd die de franchise heeft behaald, er nog geen moment lijkt te zijn dat de gekte minder gaat worden.
Hoe het allemaal begon
Op 27 februari 2026 kwamen de eerste Pokémon spellen uit in Japan. Het concept werd bedacht door Satoshi Tajiri, die als kind zijnde graag insecten en kikkers ving. Tajiri besloot om het idee van wezens vangen verder uit te werken. Met de hulp van Ken Sugimori en andere vrienden vormden Tajiri Game Freak en later design studio Creatures Inc. Tajiri werd geinspireerd door de Ultraman televisieserie Ultra Seven, waarin de protagonist grote monsters gevangen in kleine capsules gebruikte om hem te helpen vechten. Ook de Game Boy en de Game Boy Link Cable gaven hem het idee van insecten die door de kabel heen reisden. Samen vormden ze de inspiratie voor Capsule Monsters.
Tajiri pitchte zijn idee verschillende keren aan Nintendo, maar zij waren in eerste instantie niet echt geïnteresseerd. Pas toen Tajiri’s vriend Shigeru Miyamoto het idee pitchte aan het bedrijf, besloot Nintendo het project te bekostigen. Er werd zes jaar gedaan over het ontwikkelen van de spellen die een wereld wijde sensatie zouden worden. Om copyright claims te voorkomen werd de naam Capsule Monsters vervangen door Pocket Monsters. En de rest is geschiedenis.
Pokémania in de jaren 90
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Iedere ochtend om 7 uur zat ik voor de televisie om mijn boterham op te eten voordat ik naar school zou gaan. Op Fox Kids werd er een nieuwe serie uitgezonden, genaamd Pokémon. In eerste instantie vond ik het niet zo boeiend. Het duurde een paar dagen voordat ik toch interesse kreeg in het verhaal van Ash Ketchum uit Pallet Town.
Nederland werd ook overmand door de Pokémongekte. Bij de Bart Smit, een grote keten aan speelgoedwinkels, was er een grote muur ingericht vol Pokémon spullen. Iedere woensdag ging ik daar een kijkje nemen in de hoop dat ik iets mee mocht nemen. Niet veel later volgden de Pokémon kaartjes. Een pakje kostte maar liefst 7 hele gulden en een deck 25. Veel te duur volgens mijn moeder. Heel af en toe kreeg ik toch een pakje of werd het me beloofd. Maar net als dat nu de schappen vaak leeg zijn, kwam het toen ook vaak voor dat de Pokémon kaarten waren uitverkocht. Daar stond ik dan als 8-jarig meisje huilend bij de kassa.
De gekte werd zelfs zo erg dat scholen verboden om Pokémon kaarten mee te nemen, omdat er ruzies ontstonden op het schoolplein of er waren natuurlijk kinderen die de kaarten niet hadden. Echter was er ook een verbindende factor. Als de zon scheen waren we met een grote groep buiten om kaarten te ruilen, met flippos te spelen die je kon krijgen uit zakken chips, of met de link kabel Pokémon te ruilen of te vechten in de games. Pokémon was een groot onderdeel van de kindertijd in de jaren 90 en ons sociale leven. De franchise was overal en dat is misschien wel waarom het nu nog altijd zo populair is.
Pokémon anno 2026
Hoewel volwassen fans graag klagen over de franchise anno 2026, is het nog altijd erg groot. Natuurlijk is het niet meer zo aanwezig als het was in de jaren 90, maar nog steeds weet vrijwel iedereen wie Pikachu is. Er worden beurzen georganiseerd, er zijn winkels die volledig om de franchise draaien en er is nu zelfs een Pokémonpretpark in Japan. Ieder spel dat uitkomt wordt nog altijd enorm goed verkocht en het lijkt erop dat de franchise niet zomaar zal verdwijnen.
Dat is ergens ook logisch. Millennials hebben het niet altijd makkelijk gehad. We groeiden op in een wereld die onveilig was na 9/11. Pokémon was veilig en een bron aan goede herinneringen toen de wereld nog niet in brand stond. En juist nu, nu de wereld verder kapot is gegaan dan ooit, is het fijn om terug te kunnen keren naar de monsters die onze kindertijd zo mooi maakten. Om gewoon weer even jong te zijn en alleen te hoeven nadenken welk type super effectief is tegen die ene gym leader.
Ondanks dat we niet meer alle duizend Pokémon uit ons hoofd kennen, blijft het een bron van geluk. Dus, vanuit ons alvast een gelukkige verjaardag aan Pokémon. We zijn benieuwd wat de komende tijd ons gaat brengen.
