Taipei Story was mijn eerste kennismaking met het werk van bestselling auteur R.F. Kuang, en het maakte gelijk duidelijk waarom zij zo’n opvallend schrijftalent is binnen hedendaagse literatuur. Met haar vorige werk heeft ze al bewezen dat ze moeiteloos in verschillende genres kan schrijven. Dit najaar neemt ze afstand van haar karakteristieke institutionele kritiek en historische thema’s en in plaats daarvan slaat ze een meer persoonlijke richting in. Hoewel dit waarschijnlijk niet haar allerbeste roman is, toont ze wel aan dat ze een auteur is die durft te experimenteren met vorm, perspectief en de verwerving van academische theorie met fictie.
Wie is R.F. Kuang?
R.F. Kuang debuteerde met The Poppy War-trilogie (2018), gevolgd door groot succes met Babel (2022), een fantasieroman over kolonialisme en taalkunde. Hier liet ze het niet bij liggen, want met de satirische roman Yellowface (2023) gaf ze commentaar op de uitgeefwereld. Hierna ging ze weer terug naar academische historische fantasie te zien in Katabasis (2025). Nu is het dus tijd om grenzen weer te verleggen.
Taipei Story wordt persoonlijker en hierdoor bewijst Kuang opnieuw dat ze niet alleen een scherp academica is, maar ook een schrijfster die complexe ideeën toegankelijk weet te maken. Ze laat de grens tussen wetenschappelijke reflectie en literaire fictie vervagen zonder dat het verhaal in de theoretische kaders valt. Regelmatig betrapte ik mezelf erop dat ik meer wilde weten over de denkers en theorieën waarnaar ze verwijst. Tegelijkertijd is het misschien juist een kracht dat ze de lezer niet overspoelt met voetnoten. De roman blijft daardoor in de eerste plaats een verhaal en geen academisch essay.
Waar gaat Taipei Story over?
Voordat we er verder op ingaan, leggen we eerst even kort uit waar het verhaal over gaat. Taipei Story volgt eerstejaarsstudent Lily, die de zomer doorbrengt in Taipei voor een intensieve taalcursus. Ze hoopt zich te kunnen verbinden met de cultuur die ze heeft geërfd, maar wanneer ze daar aankomt, valt het tegen. De lessen zijn zwaar, haar kamergenote drijft haar tot waanzin, en een roekeloze trip naar de warmtebronnen met een jongen die ze nauwelijks kent zorgt voor genadeloze roddels. Als Lilly’s opa ook nog eens overlijdt, dwingt dit verlies haar om vragen over haar familiegeschiedenis onder ogen te zien. Terwijl ze rouwt, wordt Lily meegesleurd in een hartverscheurende en tegelijk hilarische reis naar zichzelf.
Dit boek is niet alleen haar eerste coming-of-ageverhaal, maar het is ook een roman die zich niet laat vangen in één interpretatie. Afhankelijk van de lezer kan het boek verschillend worden gelezen naar mijn beleving. Zo ziet de één de politiek waarin er is gewerkt; de ander ervaart het als een soort reisdagboek of een intieme zoektocht naar identiteit. De culturele zoektocht van Lily Chen voelde soms verrassend herkenbaar, maar maakte tegelijkertijd duidelijk hoeveel afstand er kan bestaan tussen afkomst en verbondenheid. Precies deze wisselwerking maakt Taipei Story zowel persoonlijk als universeel.
Personages en Setting
Het verhaal volgt Lily, geboren in China maar grotendeels opgegroeid in Californië. Nu ze eerstejaars college freshman is, reist ze gedurende de zomer naar Taiwan in de hoop om weer in contact te komen met haar afkomst. Echter worstelt ze met academische druk, sociale isolatie en rouw in haar familie. Haar lastige en veeleisende kamergenote Anna maakt haar verblijf niet makkelijker. En samen met JC, een TikTok-celebrity en klasgenote van Lily, verspreiden ze maar al te graag drama en roddels. Dit is echt zo’n boek met personages over wie je verdeelde gevoelens hebt. Ze zijn noch engelen noch duivels, en dit is precies wat ze zo menselijk maakt. Ze maken niet altijd de juiste keuzes en vaak hebben ze de tijd nodig om hun ego opzij te zetten. Toch miste ik een verbondenheid tussen de personages. Vooral die tussen Lily en haar familie. Zeker op het moment dat ze het trieste nieuws te horen kreeg over haar opa, kon ik me moeilijk in haar verdriet en schok inleven. Omdat dit moment cruciaal is in het plot en in Lily’s emoties, voelde het verloop van het boek afstandelijk.
Azië blijft voor ons westerlingen een verbazingwekkende cultuur. Het mooie van Kuang is dat ze haar expertise in (hedendaagse) Chinese studies voortreffelijk weet over te brengen in haar verhalen. Zo wonen Lily’s grootouders in Guangzhou, China, dezelfde stad als waarin Kuang is geboren. Hoewel er weinig beschrijvingen zijn over deze omgeving, benadrukt Kuang wel de politiek tussen Taipei, Taiwan, en Guangzhou, China. Het lijkt erop dat ze toch steeds in haar eigen schrijfgewoontes valt. Maar samen met Lily verkent de lezer de diverse culturen van Taipei. Het is een stad van traditie en innovatie die prachtig wordt verbeeld in het verhaal.
Schrijfstijl
De keuze om het verhaal volledig vanuit Lily’s perspectief te vertellen is een van de sterkste aspecten van het boek. Haar observaties zijn namelijk subjectief, onbetrouwbaar en regelmatig gekleurd door onzekerheid. Hierdoor word je als lezer gedwongen om haar interpretaties niet klakkeloos over te nemen, maar voortdurend kritisch te blijven kijken naar wat er werkelijk gebeurt. Toch is Taipei Story geen boek zonder tekortkomingen. Het trage tempo zal niet iedere lezer aanspreken en sommige passages voelen meer als intellectuele gepeins dan als voortgang van het verhaal. Wie op zoek is naar een plotgedreven roman, zal mogelijk geduld moeten hebben. Echter kan deze bedachtzame opbouw juist in het voordeel werken van het boek. De stilte en reflecties geven ruimte aan de centrale vragen die Kuang stelt.
Thematiek
Rouw, culturele vervreemding en de relatie tussen taal en identiteit vormen de kern van Taipei Story. In één zomer in Taipei onderzoekt Kuang hoe diaspora, volwassen worden en taal elkaar beïnvloeden. Ze biedt geen eenvoudige antwoorden, maar nodigt de lezer uit om kritisch na te denken over identiteit, herinnering en de verhalen die we over onszelf vertellen. Verder laat Kuang zien dat taal veel meer is dan een communicatiemiddel. Iedere taal draagt een eigen geschiedenis, culturele bagage en manier van denken met zich mee. Lily beweegt zich voortdurend tussen de Amerikaanse taal en cultuur en die van Taipei, waardoor ook haar identiteit steeds lijkt te verschuiven. Daarnaast problematiseert het verhaal het romantische idee van ’terugkeren naar je roots.’ Voor Lily voelt Taipei tegelijkertijd vertrouwd en vreemd. Ze is een insider maar ook een outsider. Juist die ambiguïteit maakt haar zoektocht authentiek en geloofwaardig.
Kuang laat zien dat culturele verbondenheid niet vanzelfsprekend voortkomt uit afkomst, maar juist wordt gevormd door herinneringen, opvoeding en persoonlijke ervaringen. Rouw bevindt zich ook in meerdere lagen. Het gaat niet alleen om het verlies van een dierbare (Lily’s opa), maar ook om het verlies van een taal, een thuisgevoel en een identiteit die nooit volledig heeft bestaan.
Conclusie
Door deze thema’s met elkaar te verbinden ontstaat een roman die evenzeer over volwassen worden gaat als over de voortdurende zoektocht naar een plek waar je jezelf kunt zijn. Kuang biedt geen simpel direct antwoord, maar stelt scherpe vragen over identiteit, taal en de verhalen die we over onszelf vertellen. Dat maakt Tapei Story niet alleen intellectueel prikkelend, maar ook verrassend emotioneel. Hoewel het misschien niet Kuangs meest pakkende werk is, is het wel een ambitieuze uitdagende roman die nog lang blijft hangen.
Tapei Story
Goed
- Sterke thematiek
- Authentieke personages
- Reflecterend
- Slim gebruik van taal
Niet zo
- Minimale verbondenheid
- Traag tempo
- Eéntonig verhaal
- Weinig pakkende actie
