Als je een empowering lesbisch verhaal met creepy fantasy zoekt, ben je bij The Naked Light aan het verkeerde adres. Niet alleen zit er een minimale hoeveelheid fantasy in, of eerder magisch realisme. Dit boek straalt eigenlijk op iedere pagina uit dat het onpraktisch en onprettig is om een vrouw te zijn in 1920 tijdens de oorlog. Niet erg inspirerend dus, maar wel historisch, gotisch en romantisch op een manier. Een aanrader voor fans van Hungerstone en Lady MacBeth, die behoefte hebben aan een melancholisch sapphic verhaal.
In ruil voor een eerlijke review hebben we een recensie-exemplaar ontvangen van Van Ditmar.
Waar gaat The Naked Light over?
In The Naked Light van Bridget Collins volgen we drie vrouwen: de jonge Phoebe, haar tante Florence en kunstenaar Kit.
De 13-jarige Phoebe heeft haar moeder verloren, en woont alleen met haar afstandelijke vader en personeel in een groot huis, totdat tante Florence intrekt. Phoebe vindt het fijn om mensen ongemakkelijk te maken met griezelige en gemene opmerkingen. Zij is ook de enige die het belang van ’the Face’ begrijpt: een symbool dat het dorp zou moeten beschermen zolang het goed onderhouden wordt.
De dood van Phoebe’s moeder betekent voor Florence dat ze haar zus kwijtraakt. Wanneer ook haar moeder overlijdt, trekt ze bij Phoebe en haar vader in. Omdat ze “al bijna 30 is” en “nog steeds” geen man heeft, wordt er enorm op haar neergekeken. Bijna alle mannen zijn gestorven in de oorlog, dus er is voor Florence niet veel te kiezen. Dan valt haar oog op Kit, een kunstenaar die in het huis ernaast intrekt.
Kit is gevlucht voor haar werk in Frankrijk. Daar maakte ze realistische maskers voor soldaten die ernstige oorlogswonden in het gezicht hebben. Hun gezichten bezorgen haar nachtmerries en Kit durft nooit meer een portret te schilderen. Ze hoopt dat een andere omgeving helpt om haar liefde voor schilderen terug te krijgen.
Nog even terug naar ’the Face’. In de flaptekst van het boek ligt hier namelijk alle nadruk op. In het verhaal zelf krijgt the Face maar een minimale hoeveelheid face-time. Maar, je snapt dat Phoebe uiteindelijk het dorp moet redden van de nare krachten die losbarsten wanneer the Face zo erg is afgetakeld, dat de bescherming niet meer werkt.
Geen creepy, sapphic, witchy fantasyboek
Ik had een boek verwacht, zoals A Hunger of Thorns, Sixteen Souls of All Our Hidden Gifts. Dat is niet wat je krijgt. Je krijgt iets dat meer lijkt op Hungerstone of Lady Macbeth. Persoonlijk zat ik daar helemaal niet op te wachten. Zelf vond ik het tempo veel te langzaam, en daar ben ik niet de enige in.
Veel 1- of 2-ster recensies op Goodreads vinden The Naked Light te traag en te saai. Ook zijn ze het met me eens dat het fantasy-aspect niet goed genoeg naar voren komt. Daarnaast benoemen ze dat alle personages erg zwaar aanvoelen. Achteraf ben ik het daar zeker mee eens. Het hele boek druipt van de melancholie en daar moet je van houden, I guess.
Less is more, zeker wat vrouwenhaat betreft
Niet alleen had dit boek veel korter gekund. Er zaten ook veel scènes in die voor mij echt niet hadden gehoeven:
- Een gedetailleerde sex-scène terwijl een van de twee vrouwen ongesteld is
- Een scène waarin een volwassen vrouw een naakt 13-jarig meisje als ‘mooi’ omschrijft. Dat is pedofilie mensen
- Veel aanrandingen en bijna-verkrachtingen, die ook nog eens worden weggewuifd. Alsof het er gewoon bij hoort als je een vrouw bent. Er wordt zelfs meerdere malen benoemd dat je als vrouw “blij moet zijn dat je seksuele aandacht van mannen krijgt” zelfs als je daar niet om hebt gevraagd
Niet erg gezellig of empowering dus.
Vrouwen worden in dit boek vooral gezien als ‘dingen die trouwen’ en ‘dingen die kinderen maken’. Daarnaast zijn alle mannen in die boek ‘gebroken’ of een smeerlap, of allebei. Tegelijkertijd zijn bijna alle volwassen vrouwen in dit boek of gelukzalig afhankelijk van mannen of wanhopig op zoek naar een man om afhankelijk van te zijn.
Ik vraag me af: in een wereld waarin vrouwen nog steeds niet veilig over straat kunnen, is het dan echt nodig om dit boek op zo’n mysogenistische manier te schrijven? Als vrouwelijke auteur? Ik had liever een verhaal gelezen over hoe Florence en Kit samen een seriemoordenaar-stel worden die nare mannen aanpakken. Iets dat wél empowering is.
Toch geeft 50% van lezers dit boek 4 of 5 sterren
De historische setting waarin The Naked Light zich afspeelt, is zeker interessant. Het is erg bijzonder om te lezen hoe oorlog impact kan hebben op mensen die zelf niet hebben meegevochten. Over hoe het is om “achter te blijven”. Dat is helaas het enige positieve dat ik over dit boek te zeggen heb. Zelfs de schrijfstijl vond ik overbodig complex en de meerdere POV was zeker in het begin behoorlijk verwarrend.
Maar, wat zeggen de lezers die dit boek wél fantastisch vonden? Net zoals ik waarderen die mensen de historische, Gotische setting. Daarnaast wordt de mooie, beschrijvende en complexe schrijfstijl vaak benoemd. En het ‘horror’-element, wat ik zelf eigenlijk miste tot de laatste paar hoofdstukken. De melancholie die mij al snel de keel uit hing, is ook iets waar lezers enorm van hebben genoten. Ieder z’n ding, over smaak valt niet te twisten.
Over de sapphic slow burn relatie las ik wisselende dingen. Sommige vonden dat erg goed uitgewerkt, anderen vinden dat het tegenwoordig een soort must is om een lesbische hoofdpersoon te hebben. Dat het een trendy cliché wordt. (Goed nieuws voor de queer community, I guess? Yay representatie?)
Gepolariseerde meningen over The Naked Light
Ik kan dus niet concluderen of The Naked Light een goed of slecht boek is. De één vindt het te traag, saai en deprimerend. De ander geniet juist van de langzame opbouw, de griezel-elementen en de melancholie. ‘Beauty is in the eye of the beholder’. Het was totaal niet mijn ding, maar misschien is dit wel jouw volgende 5-ster read. Ga jij dit boek een kans geven?
The Naked Light
Slow burn en melancholisch
Goed
- Interessante historische setting
- Interessant fantasy-plot
- Personages met potentie
- Sapphic representatie
Niet zo
- Vrouwenhaat
- Deprimerend
- Traag
- Overbodig complexe schrijfstijl
- Verwarrende POVs
