De Final Destination films hebben ons allemaal een collectief trauma bezorgd. Het concept van de films is dat (meestal) het hoofdpersonage een visioen krijgt. Een visioen waarbij iedereen op een bizarre manier om het leven komt. Klinkt gezellig, toch? Als die visioenen dan ook nog eens uitkomen is het helemaal feest. De laatste Final Destination kwam uit in 2011. We hebben dus even de tijd gehad om die trauma’s te verwerken. Ruim veertien jaar later is er alsnog een vervolg, Final Destination: Bloodlines, die nu te zien is in de bioscoop.

Waar gaat Final Destination: Bloodlines over?

De film begint bij de SkyView Tower, we maken kennis met de jonge versie van Iris Campbell (Brec Bassinger) en haar vriend Paul (Max Lloyd-Jones). Ze kwamen hier voor een gezellig avondje uit, maar dit loopt uiteindelijk niet goed af. Alleen blijkt dit alles een nachtmerrie/visioen te zijn van Stephanie (Kaitlyn Santa Juana), de kleindochter van Iris. De studente keert terug naar huis om op zoek te gaan naar de enige persoon die haar familie kan behoeden voor het akelige lot dat ze te wachten staat.

Langzame opbouw

Het verhaal komt langzaam en moeizaam op gang. Er worden personages geïntroduceerd die later niet uitgewerkt worden. Zo is er bijvoorbeeld een personage genaamd JB die de sleutel zou zijn in het oplossen van alle moorden. Maar uiteindelijk wordt dit karakter matig uitgewerkt, wat heel erg jammer is. Doordat het verhaal langzaam op gang komt is het wel lastig in te schatten wanneer er nou iemand vermoord gaat worden. Dat hebben de makers wel goed gedaan. Je denkt bij elke scène en elk voorwerp: gaat dit het nou zijn? De spanning wordt dus wel goed opgebouwd door de muziek en de close-up shots. Met de spanning zit het wel goed, alleen was het beter geweest als ook de personages wat meer ontwikkeld zouden zijn.

Het bloed spat bijna door het scherm

Final Destination: Bloodlines is visueel heel aantrekkelijk. Voornamelijk de gore scènes zijn echt heel erg goed. Soms iets te goed. Je moet wel een redelijk stevige maag hebben wil je deze film gaan kijken. Je merkt duidelijk verschil met de oude films. Ook de creativiteit van de zogeheten kills zijn echt on point. Als kijker krab je je toch wel achter de oren en vraag je je af wie dit in godsnaam allemaal bedacht heeft. Ik denk nu bijvoorbeeld wel twee keer na voordat ik ga barbecueën in mijn tuin. De kills waren ook wel redelijk realistisch. Je wordt als kijker echt achtergelaten met een naar gevoel. Je krijgt er dan ook gegarandeerd weer een paar trauma’s bij.

Conclusie

Als je de oude Final Destination films geweldig vindt, dan ga je Final Destination: Bloodlines heel erg waarderen. Het verhaal is op zich prima uitgewerkt, alleen hadden de personages wat beter uitgewerkt mogen worden. Maar als je voor de gore de film kijkt, dan heb je de perfecte film om handen. Want aan gorigheid geen gebrek en de kills zijn origineel en creatief. De film laat je toch wel twee keer nadenken als je de straat over steekt. In dat opzicht is de film zeker geslaagd! Durf jij het aan?