De wereld staat in de fik, maar het is altijd fijn om te weten dat er een kans op overleven is! Vandaar dat we houden van rampenfilms. Wellicht dat we nog inspiratie opdoen mocht de apocalyps dan toch eindelijk gebeuren. Moonfall is wederom een film in dit genre, van rampconnaisseur Roland Emmerich, die onder andere The Day After Tomorrow en Independence Day regisseerde. De ideale man dus om een film te maken over de maan die geen echte maan blijkt te zijn, maar wel de aarde bedreigt. Moonfall is niet perse een revolutionaire rampenfilm. Leuk om een keer gezien te hebben, maar dat is het dan ook wel.
Waar gaat Moonfall over?
Astronauten Jo (Halle Berry) en Brian (Patrick Wilson) zijn getuige van een raar ongeluk als ze aan het werk zijn in de ruimte. Jo raakt bewusteloos, maar Brian ziet hoe een vreemde zwarte massa de maan binnendringt. Terug op aarde is er niemand die hem gelooft. Brian krijgt de schuld van het ongeluk en wordt op de zwarte lijst van NASA gezet.
Tien jaar later zoekt de eenzame KC (John Bradley) contact met Brian. Hij heeft ontdekt dat de maan uit zijn baan is geraakt. Stukken maan zullen de aarde binnen enkele weken vernietigen. Jo, Brian en KC hebben geen andere keuze dan naar de maan te gaan om de wereld te redden.
Conspiracy theories
Eindelijk kunnen aanhangers van conspiracy theories hun hart ophalen, want in Moonfall krijgen ze eindelijk gelijk. De maan is inderdaad niet zomaar een maan, maar een hele constructie gemaakt door aliens. Wie had dat ooit gedacht? In eerste instantie valt Moonfall nog best te volgen. Op het einde gaat de geloofwaardigheid echter een stuk achteruit. De film weet niet in welk genre het eigenlijk thuishoort. In het begin is er een goede hypothetische vraag die wordt gesteld. Wat als de maan uit zijn baan raakt en mogelijk op aarde terecht komt? Dan ineens gaat het over aliens en hebben ze maar uren de tijd om de wereld te redden!
Een van de sterke kanten van Moonfall is wel dat het zichzelf niet al te serieus neemt. Dit valt bijvoorbeeld niet te zeggen van de soortgelijke satirische film Don’t Look Up. Er zit genoeg humor in Moonfall, en sommige grappen zijn oprecht geslaagd. Als je de film bekijkt als gewoon een leuke popcornflick, dan zul je ook niet teleurgesteld worden. Een fantastisch verhaal en onwijs goed acteerwerk hoef je niet te verwachten. In dit genre is het prima om een beetje over de top te zijn.
Wetenschap? Uit het raam ermee!
Emmerich laat zich in zijn rampenfilms niet tegenhouden door zoiets geks als de wetenschap. Nee! Er moeten ontploffingen zijn! Zwaartekracht? Weg ermee! Infrastructuren? Opblazen die zooi! Natuurlijk komen er wel wat theorieën voorbij maar geen van deze zal echt op waarheid berust zijn. En daar kijken we ook geen rampenfilms voor natuurlijk. We willen zien dat de wereld vergaat, maar dat er toch een kans is dat er iemand de aarde kan redden. Gelukkig ziet Moonfall er goed uit. De CGI is prachtig en die explosies zien er hartstikke prima uit.
Moonfall heeft ook genoeg kleurrijke personages, al zijn het er wellicht een beetje te veel voor een film met weinig inhoud an sich. We hebben onze drie hoofdpersonages, een berg bijrollen die in levensgevaar zijn (zo heet de kat van KC Fuzz Aldrin) en genoeg spektakel om je bezig te houden. De ramp staat ver genoeg af van al de ellende die we in het echte leven meemaken om vermakelijk te blijven.
Conclusie
Moonfall is in alles het tegenovergestelde van Don’t Look Up. Die laatste tikte ons op de vingers omdat we rampen niet te serieus nemen, terwijl de eerste ons gewoon even laat genieten van een film zonder na te hoeven denken. Het is geen film die je serieus kunt nemen, maar zeker in IMAX ziet het er spectaculair uit. Mocht je dus niets te doen hebben en graag een film willen zien op het grote scherm, dan is Moonfall een prima keuze.
Moonfall
Goed
- Goede visuele effecten
- Veel actie
Niet zo
- Ongeloofwaardig
- Voorspelbaar
