Er zijn franchises die zo diep in de popcultuur verankerd zitten dat ze nooit helemaal zullen verdwijnen. Masters of the Universeis daar misschien wel een goed voorbeeld van. In de jaren 80 was He-Man een fenomeen. De speelgoedlijn van Mattel vloog over de toonbank, de tekenfilmserie was overal te zien en zowel He-Man als Skeletor werden een begrip. Decennia later is de franchise misschien onder de nieuwe generatie wat minder populair, maar bij de oudere generaties is er nog altijd sprake van nostalgie.

Hollywood heeft vaker geprobeerd om iets met He-Man te doen. De originele live-actionfilm uit 1987 met Dolph Lundgren is uitgegroeid tot een cultklassieker. Niet omdat het nu zo’n goede film is, maar het was een typische film uit de jaren 80, toen alles nog lekker vreemd mocht zijn. Echter bleef er jarenlang een moderne herstart uit. Tot nu. Amazon Studios vond het tijd om He-Man nieuw leven in te blazen met Masters of the Universe, en verrassend genoeg heeft dat een stuk beter uitgepakt dan vooraf werd gedacht.

Jared Leto in ‘Masters of the Universe’. Beeld: Sony Pictures

Waar gaat Masters of the Universe over?

Wanneer Skeletor (Jared Leto) een plan in werking zet om de macht over Eternia over te nemen, wordt de jonge prins Adam samen met het Zwaard van Macht naar de aarde gestuurd om aan zijn vijand te ontsnappen. Het enige probleem is dat Adam het zwaard kwijt raakt. Jaren later vindt de oudere Adam (Nicholas Galitzine) het zwaard weer en keert hij terug naar Eternia, alwaar hij met de kracht van Grayskull verandert in He-Man.

Een liefdesbrief aan de jaren 80

Masters of the Universe voelt als een liefdesbrief aan de jaren 80. Alles is groots, overdreven en kleurrijk en net een beetje gekkiger dan je zou verwachten. Dat werkt in het voordeel van de film. Het is allemaal een knipoog naar de tijd waarin He-Man groot werd. De makers begrijpen dat deze franchise altijd al een beetje absurd is geweest en ze omarmen dat voor het grootste deel.

Sterker nog, dit is niet de goedkope B-film die veel mensen vooraf verwachtten. Visueel ziet de film er indrukwekkend uit en de actiescènes zijn vaak spectaculair. Op meerdere vlakken kunnen sommige Marvel-films hier nog wat van leren. De gevechten voelen energiek en zien er ook fantastisch uit. Ook de cast draagt daar flink aan bij. De acteurs weten precies in wat voor soort film ze zitten en lijken daar zichtbaar plezier in te hebben. Dat enthousiasme werkt aanstekelijk en zorgt ervoor dat zelfs de meest overdreven momenten overtuigen.

Soms iets te voorzichtig

Toch is niet alles perfect. Hoeveel camp er ook aanwezig is, het niveau van de originele tekenfilmserie wordt nooit helemaal bereikt. Er zijn momenten waarop de film voelt alsof het zich inhoudt. Alsof de makers graag volledig los wilden gaan, maar uiteindelijk toch wat hebben moeten inbinden om een groter publiek te bereiken.

Het meest opvallende voorbeeld daarvan is misschien wel het feit dat de naam He-Man pas helemaal aan het einde van de film expliciet wordt genoemd. Bijna alsof ze zich schamen om het feit dat ze een film maken over deze superheld. Dat voelt vreemd voor een film die juist zo duidelijk leunt op nostalgie.

Daardoor ontstaat soms het gevoel dat Masters of the Universe niet helemaal weet wat het wil zijn. Een moderne blockbuster voor een nieuw publiek of een schaamteloze viering van een jaren 80-icoon. Het antwoord ligt ergens in het midden, terwijl de film waarschijnlijk beter was geweest als hij volledig voor dat laatste had gekozen.

Conclusie

Het is jammer dat Masters of the Universe vooralsnog tegenvallende resultaten laat zien aan de box-office. Want ondanks zijn gebreken heeft de film verrassend veel te bieden. Het is een kleurrijk, energiek en vaak ontzettend vermakelijk avontuur dat meer lef toont dan veel moderne superheldenfilms.

Of het tegenvallende succes komt doordat de populariteit van He-Man uiteindelijk werd overschat, of doordat Jared Leto, die door sommigen box office gif wordt genoemd, de iconische Skeletor speelt, zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Wat we wel weten, is dat deze film een vervolg verdient. Zeker na de drie post-creditscenes die hintten op een vervolg. Het is tenslotte alweer een tijd geleden dat we een gewoon ouderwets campy, kleurrijke superheldenfilm hebben gekregen die niet bang is om plezier te maken.