Het Spider-Man universum blijft maar groter worden. Waar vele kijkers superheldenmoe lijken te worden, wordt er soms gekozen voor een hele andere richting. In dit geval door Sony Pictures, die de rechten heeft van Spider-Man, en Amazon Studios. Met Spider-Noir hebben ze een aparte serie afgeleverd die je aandacht blijft vasthouden.
In deze serie speelt Nicolas Cage de hoofdrol als Ben Reilly, een privédetective die zijn dagen vult met het oplossen van zaken en zijn nachten als webslingerende held doorbrengt. Op het eerste gezicht lijkt dat verdacht veel op de Spider-Man Noir die Cage eerder vertolkte in Spider-Man: Into the Spider-Verse. Toch gaat het hier om een andere versie van het personage en een andere interpretatie van de wereld waarin hij leeft. In Into the Spider-Verse was hij Peter Parker, maar nu niet meer.
Dat maakt de serie direct interessant. Tegelijkertijd blijft het altijd een risico om Nicolas Cage een project te laten dragen. De acteur staat bekend om zijn onvoorspelbare keuzes en uitgesproken speelstijl. Sommige kijkers vinden hem briljant, anderen kunnen er helemaal niets mee. Gelukkig blijkt Spider-Noir precies het soort serie waarin Cage volledig tot zijn recht komt. Het resultaat is een verrassend sterke productie die de sfeer van het New York uit de jaren 30 overtuigend weet neer te zetten.
Waar gaat Spider-Noir over?
Spider-Noir volgt Ben Reilly, een voormalig held die worstelt met zijn verleden en ondertussen werkt als privédetective. Wanneer verschillende zaken elkaar beginnen te overlappen, raakt hij verwikkeld in een conflict dat veel groter blijkt dan hij aanvankelijk dacht. Tussen de gangsters, corrupte figuren en mysterieuze gebeurtenissen ontdekt Ben dat er meer speelt in de stad dan enkel gewone misdaad. Ondertussen probeert hij zijn eigen demonen onder controle te houden en te bepalen wat voor held hij eigenlijk nog wil zijn.
Zwart-wit brengt de serie echt tot leven
Een van de meest opvallende keuzes van de makers is dat kijkers zelf kunnen bepalen hoe ze de serie willen bekijken. Alle afleveringen zijn zowel in kleur als in zwart-wit beschikbaar. De kleurenversie voelt iets moderner aan. Toch is het de zwart-witversie die de serie echt bijzonder maakt. Daar komt de noir-sfeer volledig tot zijn recht. De schaduwen zijn harder, de contrasten sterker en het geheel voelt alsof je naar een vergeten televisieserie uit de jaren 30 zit te kijken. Het voelt authentiek zonder dat het een goedkope gimmick wordt.
Nicolas Cage draagt de serie moeiteloos
De acht afleveringen hebben een prettig tempo en weten voldoende ruimte te geven aan zowel de hoofdverhaallijn als de verschillende zijverhaallijnen. Daarbij is Cage vrijwel voortdurend het middelpunt van de aandacht.
Zijn Ben Reilly is allesbehalve een traditionele superheld. Hij drinkt te veel, wordt achtervolgd door schuldgevoelens en maakt regelmatig slechte keuzes. Cage weet die gebroken kant van het personage overtuigend neer te zetten zonder dat het melodramatisch wordt. Wat vooral opvalt is hoe fysiek zijn acteerwerk hier is, zoals we wel van hem gewend zijn. Zijn lichaamstaal vertelt vaak net zoveel als zijn dialogen. Zijn mimiek spreekt boekdelen en de vele accenten, stemmetjes en eigenaardigheden die hij aan het personage toevoegt zorgen ervoor dat Ben Reilly nooit voorspelbaar wordt. Het is precies het soort rol dat eigenlijk alleen Nicolas Cage geloofwaardig kan spelen.
Een sterke cast vol verrassingen
Hoewel Cage het gezicht van de serie is, doet de rest van de cast zeker niet voor hem onder.
Brendan Gleeson maakt indruk als Silvermane. De acteur straalt hier een dreiging uit die veel groter is dan wat hij ooit liet zien als Mad-Eye Moody in de Harry Potter-films. Elke scène waarin hij verschijnt voelt direct gevaarlijker, ook al probeert zijn personage nog semi-sympathiek over te komen.
Toch zijn het Karen Rodriguez en Lamorne Morris die misschien wel de grootste verrassingen vormen. Rodriguez speelt Janet, de secretaresse van Ben. Ze is scherp, rationeel en beschikt over precies genoeg droge humor om een perfecte tegenhanger van Ben te zijn. Morris laat ondertussen zien dat hij veel meer kan dan alleen komische rollen spelen. Veel kijkers kennen hem nog uit New Girl, maar hier krijgt hij de kans om meer diepgang te tonen en die kans grijpt hij met beide handen aan.
De oud-soldaten zorgen voor de meeste emotie
Van alle verhaallijnen is die rond de oud-soldaten met superkrachten misschien wel de meest interessante. Hun krachten maken hen bijzonder, maar tegelijkertijd zorgen diezelfde krachten ervoor dat ze langzaam aan het sterken zijn.
Jack Huston maakt indruk als de brute spierkracht van Silvermane die langzaam in zand verandert. Zijn fysieke aftakeling geeft het personage een tragische laag die veel verder gaat dan een standaard schurk of handlanger. Andrew Lewis Caldwell zorgt ondertussen voor een groot deel van het vermaak als Megawatt. Het personage lijkt regelmatig Shakespeare te citeren en is vaak ook net zo onvoorspelbaar als Cage.
De meeste emotionele impact komt echter van Abraham Popoola als Lonnie Lincoln, beter bekend als Tombstone. Zijn worsteling met zijn krachten en zijn plaats binnen de wereld levert enkele van de sterkste momenten van de serie op.
Visueel een van de meest interessante projecten rondom Spider-Man
Naast de sterke acteerprestaties is Spider-Noir ook visueel bijzonder geslaagd. De regie kiest regelmatig voor onverwachte camerahoeken die ervoor zorgen dat scènes interessant blijven om naar te kijken. Zelfs gesprekken in relatief eenvoudige settings krijgen daardoor meer spanning en dynamiek. Ook het gebruik van licht verdient een compliment. Vooral in de zwart-witversie ontstaat hierdoor een prachtig spel van schaduwen en contrasten. De makers begrijpen duidelijk wat het noir-genre zo aantrekkelijk maakt en weten die stijl op een moderne manier te vertalen zonder de klassieke uitstraling te verliezen.
Conclusie
Spider-Noir is zonder twijfel een van de vreemdste takken binnen het Spider-Man universum. Maar juist dat maakt de serie zo interessant. De projecten die het verst afstaan van de bekende formule zijn vaak degene die het meeste indruk maken. De serie kiest bewust voor het menselijke aspect boven het superheldenaspect en dat blijkt een sterke keuze.
Voor liefhebbers van het superheldengenre is Spider-Noir een aanrader. Voor liefhebbers van Nicolas Cage misschien nog wel meer. Zijn performance alleen al maakt de serie het kijken waard, maar dankzij de sterke sfeer, interessante personages en opvallende visuele stijl blijft er uiteindelijk veel meer hangen dan alleen zijn naam op de poster.
Spider-Noir
Amazon Prime
Goed
- Nicolas Cage
- Visueel mooi
- Prima verhaal
- Goede cast
