Bora Chung stond eerder op de Bookerprize shortlist met het boek Cursed Bunny. De Zuid-Koreaanse horrorschrijfster staat bekend om haar korte verhalen waarin horror, magisch realisme en scifi samenkomen.
Nu is er een nieuw boek van haar, The Midnight Timetable naar het Engels vertaald door Anton Hur. Ik ontving een recensie-exemplaar via van Ditmar.
Waar gaat The Midnight Timetable over?
The Midnight Timetable vindt plaats in The Institute, een onderzoekscentrum voor ‘haunted objects’. De hoofdpersoon is hier net komen werken en krijgt van collega’s verhalen te horen over verschillende objecten in The Institute. Ieder verhaal maakt meer duidelijk over hoe de geesten in deze wereld functioneren en hoe de verhalen met elkaar verbonden zijn.
Elk los verhaal is sterk en spannend
Door de structuur van losse verhalen voelt The Midnight Timetable een beetje als een collectie korte spookverhalen. Zowel spookverhalen als korte verhalencollecties spreken mij aan. Tegelijkertijd had ik mijn twijfels, omdat collecties in mijn ervaring bijna altijd wisselende kwaliteit hebben.
Dit boek weet dat patroon te doorbreken. Ieder verhaal wist goed mijn aandacht vast te houden en me op een nieuwe manier te boeien. Ik kon nog steeds favorieten eruit pikken, You Can’t Come in Here en Silence of the Sheep, maar geen enkel verhaal bracht het niveau omlaag. Ieder verhaal stond op zichzelf als een interessant concept en spannend verhaal die je zo bij een kampvuur zou vertellen.
Wat spookt The Midnight Timetable uit?
Toch is dit boek geen verzameling losse verhalen. Alles speelt zich af rondom The Institute dat als een spookhuis op de achtergrond staat. Iedere ruimte heeft een ander vreemd object. Veel van de objecten zijn gevaarlijk. Medewerkers lopen er ’s nachts rond en merken ook dat het gebouw zelf niet klopt. Het boek opent al met een verhaal over hoe de parkeergarage op een dag niet meer via de normale route te bereiken was. Op momenten doet het boek denken aan Severance, met een surrealistische versie van een werkplek weer die wel herkenbaar is maar niet normaal. Nog meer dan dat past dit verhaal perfect in de stijl van The Magnus Archives en soortgelijke horrorpodcasts.
Thematische samenhang
De korte verhalen zijn niet alleen met elkaar verbonden omdat ze zich in dezelfde wereld afspelen, ook thematisch is er samenhang. Medewerkers van The Institute voelen zich veiliger tussen de geesten dan in de wereld der levenden. Er werken vooral vrouwen, maar ook iemand die door extreem religieuze familie naar conversie kamp gestuurd werd. In hun verhalen zien we dynamieken van maatschappelijke horrors. Vaak gaat het over vrouwen, mensen uit de regenbooggemeenschap en ook dieren die weinig autonomie hebben.
De lezer onderschat
Hoewel dit een sterk thema was, lag het er in de schrijfstijl wat te dik bovenop. De manier waarop dit geschreven was voelde deels passend bij de stijl van iemand die een verhaal aan elkaar doorverteld, en deels alsof de lezer als onintelligent gezien werd. Tussen de gebeurtenissen door worden soms bredere maatschappelijke feiten genoemd. Alsof de lezer niet zelf kan interpreteren dat de personages emblematisch zijn van een maatschappelijk probleem.
Het grotere verhaal
Omdat alle verhalen gekaderd zijn door de hoofdpersoon die de verhalen hoort en erop reageert, voel je de spanning door het verhaal heen opbouwen. Je komt er steeds meer achter wat de verschillende verhalen met elkaar te maken hebben en hoe ze zich verhouden tot The Institute. Dit wekt ook de verwachting op dat het verhaal op de achtergrond ergens naartoe werkt.
Helaas geen plotwending
Daarna volgt er jammergenoeg geen grotere verandering of verassing. De hoofdpersoon leert wel meer over haar werkplek door de verhalen die ze hoort, maar het leidt haar niet echt tot een grotere realisatie. We leren wel meer over verschillende collega’s, maar het voelt niet alsof er daarmee een sterke band tussen de personages is opgebouwd of alsof hun interpersoonlijke relaties echt een plotpunt waren. Daardoor voelt het op het einde alsof je eeuwig door zou kunnen gaan met door het instituut dwalen en nieuwe objecten ontdekken. De objecten zijn interessant en het is cool om te zien hoe ze allemaal bij elkaar passen, maar er mist een groter verhaal in die samenhang.
Wel inzichten, geen climlax
The Midnight Timetable is een heerlijk ongemakkelijk verhaal over alledaagse horror. Het boek bestaat uit sterke korte verhalen over verschillende objecten die allemaal opgeborgen zijn in een vreemd gebouw. De heerlijk mysterieuze manier waarop het geschreven is houdt de spanning erin. Hoewel de verhalen goed aan elkaar verbonden waren en The Instituut een sterke locatie was, viel het grotere verhaal achter het ‘frame narratieve’ tegen. De zeven verhalen geven je steeds meer inzicht in deze werkplek, maar die inzichten bouwen niet ergens naartoe. Daardoor voelt het alsof je eeuwig nieuwe verhalen uit deze plek zou kunnen lezen.
The Midnight Timetable
Mysterieus en boeiend
Goed
- Spannende verhalen met sterk plot
- Interessant concept
- Losse verhalen die leuk samenkomen
- Thematische samenhang
- The Institute als plek
Niet zo
- Het grotere verhaal bouwt nergens naartoe
- De schrijfstijl voelt drammerig
