Sommige films zijn er. Het zijn films die er niet zijn om je uit te dagen of op te zadelen met existentiële vraagstukken, maar waarbij je even lekker kan wegzakken op de bank met een goed glas. Champagne is zo’n film. Dit bedoel ik als compliment, al klinkt het misschien nog niet zo. Verwacht bij deze film niet al te veel emotionele pieken. Het is gewoon een heerlijke wegkijkfilm waarin de band tussen vader en zoon centraal staat. De film draait al een tijdje in de bioscoop, maar we vonden het toch nog zeker een recensie waard.
Waar gaat Champagne over?
Wanneer vader Hans, gespeeld door Huub Stapel, te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is, besluit zijn zoon Maarten, gespeeld door Leo Alkemade, om zijn vader mee te nemen op roadtrip voordat vader aan zijn ziekenhuistraject begint. Nog één keer samen op avontuur. Op weg naar de Franse Champagnestreek.
Herkenbare situaties
Mooi gebaar, maar het gaat alles behalve soepel. De gesprekken gaan stroef, de stiltes zijn lang en hun ideeën over het leven gaan langs elkaar heen, zoals dat wel vaker het geval is in vader-zoonrelaties. In deze film hoef je geen emotionele uitbarstingen te verwachten. Grote confrontatiescènes waarin opgekropte emoties de boventoon voeren en de mannen elkaar eens even goed de waarheid vertellen, blijven uit. Zo werken deze mannen niet.
In plaats daarvan zie je Maarten, die normaal gesproken zijn leven strak in de hand houdt om op die manier alle verplichtingen des levens bij te kunnen houden, langzaam zijn teugels laten vieren. Tegelijkertijd zie je dat vader Hans nog het laatste uit het leven wil schudden en geld over de balk smijt om dozen vol dure flessen wijn en champagne te kopen, en uiteraard op te drinken met zijn zoon en ook met mensen die hij net ontmoet.
Gaandeweg zie je een kleine verandering in hun gedrag naar elkaar. Vader Hans laat geleidelijk aan zijn zoon merken hoeveel hij voor hem betekent. En zoon Maarten doet dat op zijn beurt terug. Al spreken ze dat uiteraard niet direct naar elkaar uit. Ze gebruiken geen grote woorden of een tranerige speech. Dat gebeurt via omwegen. Een gebaar hier, een wederzijds begripvolle blik daar. Zoals dat wel vaker het geval is in vader-zoonrelaties.
Een mooi detail is dat Leo Alkemade deze film gemaakt heeft als eerbetoon aan zijn eigen vader. Zij deelden een passie voor champagne en zouden samen ooit naar de champagnestreek reizen. Door de ziekte van vader is deze roadtrip er nooit van gekomen. Leo Alkemade heeft na vaders overlijden deze reis alleen gemaakt. Dit inspireerde hem tot het schrijven van dit filmscript.
Conclusie
Champagne is geen film voor mensen die op zoek zijn naar spanning, actie of een complex verhaal met tientallen lagen subtext. In Champagne voert doorsnee de boventoon. Een moeilijk meesterwerk is het niet, maar het wel een herkenbare film die met een warm gevoel stilletjes blijft hangen. En soms is dat precies genoeg. Zoals dat wel vaker het geval is in vader-zoonrelaties.
Champagne
Independent Films
