Ieder jaar is het een gegeven op Netflix: een serie gebaseerd op een boek van Harlan Coben. Hoewel de verfilmingen van zijn boeken niet per se bekendstaan om hun kwaliteit, weten de series toch altijd mateloos populair te zijn en hoog te scoren. Dit jaar zijn we begonnen met de serie Run Away, die begint met een knal, maar al snel wordt ingehaald door een grote hoeveelheid onnodige verhaallijnen en een verwarrend narratief. Maar ach, soms is het ook prima om gewoon even je hersenen uit te kunnen schakelen.
Waar gaat Run Away over?
Simon Greene (James Nesbitt) is een wanhopige vader wiens leven op zijn kop staat nadat zijn dochter Paige (Ellie de Lange) wegrent van huis. Ze raakt verslaafd aan drugs en aan Aaron (Thomas Flynn), een jongen die allesbehalve goed voor haar is. Paige verdwijnt opnieuw nadat Simon haar heeft gevonden en een gewelddadige confrontatie aangaat met Aaron. Wanneer die laatste later wordt vermoord, is Simon natuurlijk de hoofdverdachte. Samen met zijn vrouw Ingrid (Minnie Driver) gaat hij op zoek naar de waarheid. Ze raken betrokken bij de duistere wereld van sektes en familiegeheimen om hun dochter weer terug te vinden.
Hersenloos vermaak
Net zoals de boeken van Harlan Coben vluchtige vliegveldthrillers zijn die je leest en daarna snel vergeet, zijn ook de series vaak niet zo boeiend. Run Away is wat dat betreft een perfect voorbeeld. Er zitten wel spannende momenten in, maar hoe meer aandacht je bij het verhaal houdt, hoe ingewikkelder het lijkt te worden. De serie volgt een vast patroon: we worden al snel voorgesteld aan de hele cast van personages die aan het einde aanwezig zijn bij de bekende showdown.
Zo hebben we de politieagenten die matig hun best doen om de moord op Aaron te onderzoeken. Alfred Enoch (bekend van Harry Potter) is charmant als rechercheur Isaac Fagbenle. Hij vertrouwt Simon voor geen meter, maar geeft hem wel genoeg ruimte om er een potje van te maken. We moeten tenslotte een verhaal hebben. Verder is er een privédetective met een berg aan persoonlijke problemen, genaamd Elena Ravenscroft (Ruth Jones), die op Simons pad komt nadat ze een ander vermist kind onderzoekt. Ook zijn er nog twee huurmoordenaars die allesbehalve intimiderend zijn, Ash (Jon Pointing) en Dee-Dee (Maeve Courtier-Lilley), die een lijst met normale mensen afgaan om te doden. Tot niemands verbazing staat ook Aaron op die lijst. Zijn zij dan de moordenaars?
Een verhaal dat al snel ontspoort
Wat in het begin een verhaal is over een vader die op zoek is naar zijn dochter, ontspoort al snel volledig. Er komt een mysterieuze sekte om de hoek kijken en nog honderd onnodige plotwendingen die het verhaal soms moeilijk maken om te volgen. In een boek zal dit allemaal vast goed werken, maar in een serie als Run Away voelt het onnodig gecompliceerd. Het feit dat de serie slechts acht afleveringen heeft, zorgt ervoor dat al deze wendingen niet echt impact hebben. En hoewel de acteurs echt wel hun best doen, is er niemand die er echt uitspringt. Behalve Minnie Driver, maar die ligt 90% van de speeltijd in coma. Aan de andere kant kun je niet zeggen dat Run Away saai is. Iedere minuut gebeurt er wel iets, hoe onnozel het uiteindelijk ook in elkaar steekt.
Conclusie
De meeste mensen zullen niet afgeschrikt raken door de gaten in het plot en de onnozele plotwendingen van Run Away. Het is tenslotte hersenloos vermaak waar je niet te veel bij moet nadenken. Voor de snobs onder ons die thrillers van een hoog niveau willen, is ook deze Harlan Coben-serie beter om over te slaan.
Run Away
Netflix
Goed
- Goed begin
- Spannende momenten
Niet zo
- Teveel verhaallijnen
