Katie Bernet neemt in haar interpretatie van Louisa M. Alcott’s ‘Little Women’ een gewaagde slag: niet alleen het origineel herschrijven, maar ook het uitzichtpunt veranderen en de traditionele diepgang van de vier zussen nog duidelijker en ingewikkelder maken. Waar het origineel troost en moraal benadrukt, schijnt ‘Beth is Dead’ het licht op vragen die vandaag relevanter zijn dan ooit: wie bepaalt wiens verhaal wordt verteld en hoe wegen de zusterlijke loyaliteit en individuele autonomie tegen elkaar op?
Over ‘Beth is Dead’
Beth March’s sisters will stop at nothing to track down her killer—until they begin to suspect each other—in this debut thriller that’s also a bold, contemporary reimagining of the beloved classic Little Women.
When Beth March is found dead in the woods op New Year’s Day, her sisters vow to uncover her murderer.
Suspects abound. There’s the neighbor who has feelings for niet een, maar twee van de meisjes. Meg’s manipulative best friend. Amy’s flirtatious mentor. And Beth’s lionhearted first love. But it doesn’t take the surviving sisters much digging to uncover motives each one of the March-girls had for doing the unthinkable.
Jo, an aspiring author with a huge following on social media, would do anything to hook readers. Would she kill her sister for the story? Amy dreams of studying art in Europe, but she’ll need money from her aunt—money that’s always been earmarked for Beth. And Meg wouldn’t dream of hurting her sister…but her boyfriend might have, and she’ll protect him at all costs.
Despite the growing suspicion within the family, it’s hard to know for sure if the crime was committed by someone close to home. After all, the March sisters were dragged into the spotlight months ago when their father published a controversial bestseller about his own daughters. Beth could have been killed by anyone.
Beth’s perspective told in flashback unfolds next to Meg, Jo, and Amy’s increasingly fraught investigation as the tragedy threatens to rip the Marches apart.
De zussen March: Jo, Meg, Amy en Beth
De uitwerking van de hoofdpersonages verdient lof. Bernet bevrijdt de zussen van hun stereotypes: de avontuurlijke schrijfster, de verantwoordelijke oudste, de frivole kunstenares en de zachtaardige jongste; ze zijn nu gelaagde figuren met tegenstrijdige verlangens en morele tekortkomingen. ‘Beth is Dead’ creëert sympathie zonder simplificatie. De kleine, geloofwaardige details zorgen dat de zussen menselijk blijven en zich niet bezwijken aan vlakheid. De individuele persoonlijkheden zijn hetzelfde en je vindt een gelijksoortige ontwikkeling terug in het originele stuk. Jo is nog steeds de jongensachtige dromer, maar nu ligt er meer nadruk op haar vader-dochterdynamiek. Meg is de intelligente oudere zus die het is gelukt om aan de universiteit te studeren, maar schimmige geheimen bewaart. Amy is de ambitieuze antiheld met grootse dromen, maar nu zo geschreven dat het zorgt voor beter begrip en sympathie. Beth is de nietszeggende stille jongste, maar laat nu een pittige kant van haar zien.
Mede dankzij het moordmysterie rondom Beth ontstaat er een nieuwe dynamiek tussen de zussen March. Ieder zus is een verdachte, ieder heeft een geheim. Als jij ook een broer of zus hebt, herken je de spanning misschien wel. Aan de ene kant is het je grootste rivaal en aan de andere kant je steun en toeverlaat. Maar wat gebeurt er als degene die je sinds je geboorte kent, mogelijk je eigen bloedverwant, heeft vermoord?
Liefde en Ambitie
Er is weinig aandacht voor romantiek, niet in de zin van lust en verlangen. De liefde ligt hier in familie en vriendschap. Het is waar dat de complexe liefdesdriehoek tussen Jo, Amy en Laurie nog steeds speelt. Daarnaast worstelt Meg met haar verboden liefde voor John. Nu Beth uit haar schulp komt, verkennen we ook haar liefdesleven, wat misschien wel heeft geleid tot haar einde. Waarin in het originele ‘Little Women’ de man niet te missen mag zijn in de persoonlijke ontwikkeling van vrouwelijke personages, zijn die in Bernet’s verhaal maar een bijzaak. Het laat zien dat vrouwen zelf in staat zijn om het heft in eigen handen te nemen, hun dromen na te jagen, en verdrietig en boos te mogen zijn.
Hoewel hij grotendeels absent is in het leven van de zussen, is de vader een essentieel figuur in hun leven. Ondanks zijn afwezigheid na de ontsteltenis rondom zijn boek, laat hij een grote impact achter op de relatie met en tussen zijn dochters. Bijvoorbeeld Jo’s ambitie om schrijfster te worden en Meg’s afstandelijkheid van haar familie. Het is niet te ontkennen dat deze vier jonge vrouwen ieder uitzonderlijk getalenteerd zijn. Zo is er rivaliteit tussen Amy’s ambitie om onder leiding van een prestigieuze kunstenaar haar artistieke talent te ontwikkelen en Beth’s toewijding om haar muzikale talenten aan de wereld te laten zien. Uiteindelijk dient dit voor diepgang en wantrouw wanneer blijkt dat Beth net een fataal ongeluk krijgt na een ruzie tussen de twee.
Thematiek
De vader, een worstelende schrijver, heeft het leven van zijn dochters gedocumenteerd en daarmee de vraag opgeroepen wie het recht heeft verhalen te maken. Ironisch is zijn boek gepubliceerd als ‘Little Women’ en in lijn met onze werkelijkheid is het een fenomeen verhaal. Maar in een tijdperk waarin privacy, toestemming en representatieve macht centraal staan, is dit geen academische voetnoot, maar het hart van de kritische thematiek van Bernet. Die thematiek wordt in een moderne context gepositioneerd: sociale media, publiek voyeurisme en de exploitatie van intieme ervaringen vormen een actuele achtergrond die de klassieke verhoudingen flink op afstand plaatst.
Bernet balanceert hier meestal subtiel tussen kritiek en satire; op zeldzame momenten voelt de kritiek iets te expliciet geciteerd. Waar Louisa M. Alcott in haar tijdperk als kritiek gezien kan worden op haar maatschappij, is Bernet’s ‘Beth is Dead’ een kritiek op onze huidige samenleving. Alles is genuanceerder dan het lijkt. Mannen zijn niet simpelweg de oorzaak van misogynie. De vader is niet volledig te beschuldigen voor de consternatie en mogelijke dood van Beth. Als vader houdt hij zielsveel van zijn dochters. Zo veel zelfs dat hij hun verhaal, zijn trots, met de wereld wil delen. Of dit nou zo verstandig was zonder toestemming, valt over te discussiëren, maar het laat wel de complexiteit van zulke accusaties zien.
Structuur en Spanning
In plaats van lineair navertellen, werkt Bernet met afwisselende perspectieven en temporele sprongen. Beth is Dead verweeft momenten vóór een cruciale gebeurtenis met de nasleep daarvan, en doet dat met genoeg vaart om de spanning te behouden zonder de lezer te verliezen. Deze structuur laat zien dat de ogensc
hijnlijke eenvoud van één personage, de stille en goedhartige zus Beth, in feite de katalysator is voor alles wat er gebeurt; zij fungeert als moreel middelpunt, juist doordat haar stem in het origineel vaak verstild werd.
Bernet laat zien wat stilte kan betekenen in termen van macht, kwetsbaarheid en zichtbaarheid. Hoewel Bernet zich houdt aan Alcotts schrijfstijl, gaat ze nog dieper en biedt ze een breder perspectief. Haar proza is zuiver, met momenten van scherpe observatie en af en toe een ironische frons. Het is precies genoeg om de lezer aan het denken te zetten zonder de vertrouwde warmte van Alcott volledig te vernietigen. Het tempo is doorgaans overwegend sterk. De hoofdstukken leveren telkens voldoende context voor het volgen van de belangrijkste plot van het verhaal. Toch zijn er passages waarin de thematische ambitie zo intens voelt dat het verhaal bijna functioneel lijkt: ideeën zouden soms ruimer verkend kunnen worden in plaats van snel geannexeerd om een punt te maken.
Waar Bernet in uitblinkt, is in de spanningsopbouw tussen collectief en individu: zusterbanden blijken geen immuniteit te bieden tegen wantrouwen, en solidariteit is geen onvoorwaardelijke verzekering tegen publiekelijke ontleding. Dat is boeiend en pijnlijk relevant. Mijn enige kritische bedenking is dat sommige bijpersonages minder consistent blijven dan de zussen zelf; zij functioneren soms vooral als spiegels voor centrale kwesties in plaats van als autonome mensen. Deze bijpersonages verbreden wel het verhaal en spelen een cruciale rol in de moordzaak.
Conclusie
Dit is geen nostalgische herhaling, maar een doordachte, scherpe reflectie op een klassieke literaire parel uit de 19e eeuw. Katie Bernet respecteert haar bron zonder gebonden te zijn aan haar grenzen; ze daagt lezers uit, prikkelt moraalfilosofisch en levert een actuele kritiek op representatie en privacy. Voor wie van het originele verhaal houdt, maar hunkert naar een moderne, kritische herlezing, is ‘Beth is Dead’ een waardevolle en vaak scherpzinnige aanvulling. Het is een aanrader met kleine kanttekeningen die vier sterren verdient voor gewaagdheid en diepgang.
Beth is Dead
Goed
- Origineel
- Relevant
- Kritische thematiek
- Verdiepende personages
- Feminisme
Niet zo
- Oppervlakkige bijpersonages
- Weinig bloedstollende spanning
- Nog steeds veel weg van het origineel
